Recensie van Mortal Shell 2: De beste Soulslike-game-ervaring
De belangrijkste dingen die je moet weten
- De game biedt een snel en radicaal verbeterd speltempo door het beheer van uithoudingsvermogen te elimineren, waardoor je volledig vrij kunt ontwijken, aanvallen en sprinten.
- De "Vastberadenheid"-balk vervangt de Uithoudingsvermogen-balk en zorgt voor verwoestende speciale aanvallen, terwijl negatieve effecten zoals gif worden toegevoegd aan mêlee-aanvallen en geweerschoten, afhankelijk van de uitrustbare Thurston-stenen.
- De uitgestrekte spelwereld moedigt verkenning aan om verborgen "sterfelijke bepantsering" en dodelijke wapens te vinden, wat het wisselen tussen verschillende pantsers stimuleert om de uiteenlopende compatibiliteit met teerstenen te benutten.
Mortal Shell 2 is een game over een monsterlijke, gespierde man die eruitziet alsof hij zo van de set van Prometheus is weggelopen. Dit wezen springt graag in de lichamen van overledenen – de "sterfelijke omhulsels" waarnaar de titel verwijst – om hun herinneringen te bespioneren en met hun bovenmenselijke krachten te spelen. Verrassend genoeg wordt het daarna nog vreemder. Belangrijker nog, het is ongelooflijk leuk en in vrijwel elk opzicht een betere opvolger van het originele Mortal Shell.

Het klopt dat het weer een Soulslike-game is die sterk beïnvloed is door FromSoftware. De mêleegevechten zijn dus bruut maar ongelooflijk bevredigend, bij de dood krijg je maar één kans om je level-up valuta te verzamelen, de duistere fantasiewereld heeft betere tijden gekend, enzovoort.
Fundamentele veranderingen in het spel

Snelle feiten
Publicatiedatum: 20 augustus 2026
Platformen: PC, PS5, Xbox Series X
Ontwikkelaar: Koude symmetrie
uitgeverij: Speelstapel
Maar dit vervolg brengt een direct inspirerende verandering. In het originele Mortal Shell bewoog je je voort met een slakkentempo. Nu is het alsof je in een Ferrari rijdt. Het beheren van je uithoudingsvermogen is volledig verdwenen. Je kunt ontwijken, aanvallen en – geweldig – sprinten zo veel als je wilt. Traditionele Soulslike-fans zullen hier misschien niet blij mee zijn, maar dit geeft Mortal Shell 2 juist een eigen, snelle speelstijl, een welkome verandering ten opzichte van de verraderlijke, stroperige traagheid van het origineel.
Deze opbouw werkt fantastisch met een game die constant nieuwe ideeën en verrassingen opwerpt , waarvan sommige heerlijk absurd zijn. Maak je geen zorgen, het eigenzinnige hoofdverhaal wordt nog steeds serieus genomen. Maar er is ook een bibliotheek vol geweldige boeken die zo uit de schappen springen dat je ze bijna zelf ontdekt, en een gevecht met een tovenaar die de besturing van de game verstoort. De game begint met een parodie op Ari Asters Midsommar (echt waar!), en ik werd er een jaar eerder voor uitgescholden dan voor 'gek' toen ik Playgrounds Fable uitspeelde.
In plaats van je zorgen te maken over je uithoudingsvermogen, heb je een Wilskracht-balk die je vult met succesvolle mêlee-aanvallen. Wilskracht is de drijvende kracht achter veel van de diverse gevechtsmechanismen van de game . Zodra je genoeg Tarsus-stenen hebt gevonden door de wereld te verkennen – die weliswaar niet zo uitgestrekt is als die van Elden Ring , maar toch aanzienlijk – kun je Wilskracht gebruiken om verwoestende speciale aanvallen uit te voeren en negatieve effecten zoals gif toe te voegen aan je mêlee-aanvallen en aan de schoten van je huidige vuurwapen. Er zijn een aantal fantastische dodelijke gadgets te vinden, en aangezien sommige pantsers (schelpen) niet met bepaalde stenen kunnen worden uitgerust, word je aangemoedigd om er constant tussen te wisselen.

Overal ter wereld liggen Mortal Shells verspreid, wat een uitstekende motivatie vormt om elke hoek te verkennen. Een van die shells is de Meester van de Stealth, perfect als je gewoon door een nachtmerrieachtig gebied wilt rennen in de hoop een verloren level-up munt terug te vinden. Een andere shell is bedekt met zoveel pantser dat je zwermen gewone vijanden kunt afweren . Dit is ongelooflijk handig, vooral omdat Mortal Shell 2 je steeds vaker omringt met meerdere vijanden – wat een game! Weer een andere shell herstelt zijn gezondheid door een mensenhart te verslinden. Tja.
Het mooiste is dat elk nieuw schild een nieuwe vaardighedenboom met zich meebrengt. Proxima heeft een grijphaak waarmee ze vijanden naar zich toe trekt – of, als ze te groot zijn, haar naar hen toe trekt – en daarbij een krachtige elektrische schok toedient. Deze vaardigheid kan ook worden geüpgraded, waardoor hij permanent 1% effectiever wordt tegen die vijand elke keer dat je hem gebruikt, wat zich snel opbouwt. Het is een geweldige oplossing als je vastloopt en gewoon permanent vooruitgang wilt boeken, net als in Hades, elke keer dat je de kansen weet te keren.
Het ontgrendelt ook speelbare herinneringen aan je pantser naarmate je het upgradet. Het is een leuk minidrama met een aantal heerlijk surrealistische elementen. Ik heb veel Souls-achtige games gespeeld , maar ik weet vrij zeker dat dit de eerste is waarin ik tegen een gigantische fles vecht die alcoholisme symboliseert (wat een subtiele hint!).

Ik wil niet oppervlakkig overkomen, maar het ziet er ook absoluut verbluffend uit. De terugkerende zwart-witfragmenten creëren zo'n visueel indrukwekkend effect dat ik wou dat de hele game deze esthetiek had aangehouden. Een nieuwe camerahoek kadert al deze beelden op de meest epische manier mogelijk. Het is duidelijk geïnspireerd op de laatste paar God of War -games , waarbij de camera veel dichterbij komt, waardoor de actie scherper en visueel dramatischer wordt.
Maar daar hangt helaas wel een prijskaartje aan. Net als in God of War gebruikt de game grote rode markeringen op het scherm om aan te geven dat vijanden zich net buiten je gezichtsveld bevinden (je kunt ze uitschakelen, maar dat is waarschijnlijk niet aan te raden).
Soms, wanneer je in het nauw gedreven wordt of te dicht bij een muur komt, raakt de camera in paniek en krijg je de slechtst mogelijke kijkhoek. Dit gebeurt niet constant, maar wel vaak genoeg om je te laten overwegen over te schakelen naar een minder filmische, maar scherpere hoek, wat je gelukkig in de instellingen kunt doen.

Afgezien van de camera-rage is mijn enige grote probleem dat de power-ups in Mortal Shell 2 soms wel erg makkelijk te verslaan zijn. De moeilijkste baas die ik tegenkwam, kwam pas na ongeveer tien uur spelen. Ik heb toen twee uur lang wanhopig geprobeerd deze razendsnelle tegenstander, die me graag met een groot wiel verpletterde, opnieuw te verslaan.
Verpletterd worden door een leider in een van deze spellen, zodat ik uiteindelijk zelf kan winnen, is voor mij het ultieme geluk.
Dit is geen klacht. Verpletterd worden door een eindbaas in een van deze games, zodat ik eindelijk de top kan bereiken, is eigenlijk mijn geluksmoment. Maar ik heb een teersteen gevonden waarmee ik een aanval kan uitvoeren waarbij ik de lucht in spring en vervolgens hard op de vijand land, waardoor ik enorme schade aanricht. Upgrade je hem, dan richt hij ook wiebelschade aan, waarmee je een balk vult voor een superkrachtige finishing move. Upgrade je hem nog een keer , dan richt die wiebelschade ook schade aan alles in de buurt aan. Had ik al gezegd dat ik onkwetsbaar ben als ik hiermee in de lucht ben?
Eerlijk gezegd zouden bazen dit soort onzin niet moeten tolereren. Ze zouden me uit de lucht moeten plukken, me op de grond moeten gooien en eisen dat ik op een fatsoenlijke manier tegen ze vecht. Ik ben momenteel bezig met de New Game Plus-tour (die het zeker waard is om opnieuw te spelen, vooral om het achtergrondverhaal van elk pantseronderdeel te ontdekken) en ik heb mezelf gedwongen om die steen in mijn inventaris te begraven. Ik geniet ervan en sta voor een grotere uitdaging, maar het is frustrerend om zoveel grondstoffen in een upgrade te steken om er vervolgens achter te komen dat je de moeilijkheidsgraad slechts gehalveerd hebt.

Als je op zoek bent naar een nog grotere uitdaging, is er een NPC die de wereld in totale duisternis kan hullen, waardoor alle vijanden sterker worden en je betere bonussen krijgt. Ik weet echter niet of je ooit eerder 's nachts hebt verkend, aangezien het zicht aanzienlijk beperkter is. Deze wereld zit vol steile kliffen, plotselinge afgronden en gemakkelijk te missen geheimen, en ik vond het navigeren in het donker eerder frustrerend dan een boeiende test van vaardigheid. Misschien is het het beste om constant de pantsers en wapens die je vindt te wisselen om de moeilijkheidsgraad op peil te houden. Hopelijk komt er een update die de balans verbetert.
Dit klinkt misschien als veel geklaag voor een viersterrenrecensie, maar geloof me, de game verdient deze aanbeveling. Het is een van de beste Elden Ring-achtige games tot nu toe, en een mooie verontschuldiging van DzTecnium Gaming nadat ze me eerder dit jaar dwongen Code Vein 2 te recenseren. Mortal Shell 2 is een vreemd eigenzinnige, verrassend grappige en prachtig vormgegeven soulslike game met geweldige graphics. Als je de mogelijkheid hebt om in lijken te springen en ze te bezitten, is er niets erger dan in het lijk te springen van iemand die een exemplaar van deze game bezit.
Vrijwaring
Mortal Shell 2 is getest op een pc met behulp van code die door de uitgever ter beschikking is gesteld.
Op zoek naar een extra dimensie in uitdagende avonturen? Bekijk dan onze lijst met de beste Soulslike -games!
Reacties zijn gesloten.