Review van Control Resonant: Een superhelden-actie-avonturenspel in een open wereld van Remedy Entertainment
De belangrijkste dingen die je moet weten
- De game lijdt onder een repetitief mêleegevechtssysteem dat strategische diepgang mist, evenals een saaie verkenning van uitgestrekte gebieden waarbij je constant tussen ver uit elkaar gelegen interessante punten moet rennen.
- Het verhaal van de game is zwak en bouwt niet effectief voort op het verhaal van het vorige deel. Het personage van protagonist Dylan is saai en teleurstellend in vergelijking met Jesse.
- De game biedt nauwkeurige opties voor het aanpassen van de moeilijkheidsgraad, waaronder het aanpassen van de schade, energieregeneratie en zelfs de mogelijkheid om vijanden met één klap te doden. Hierdoor kunnen spelers zich concentreren op het verhaal en de sfeer zonder de uitdaging van de gevechten.
Control Resonant is een vreemde game, en voor het eerst bij een release van Remedy Entertainment kan ik niet alle eigenaardigheden waarderen. Terwijl ik Dylan Fadens openwereldavontuur door een bovennatuurlijk vervormd Manhattan navigeer en woeste wezens bestrijd met een al even bovennatuurlijke gigantische toverstaf, sta ik vaak perplex. Het is weliswaar geen genummerd deel, maar het is de opvolger van Control – dus waarom is dit avontuur langer, uitgebreider en openwereld ( ah, openwereld )? Waarom is snelvuurschieten vervangen door mêleegevechten? En waarom voelt de repetitieve aanval-aanval-aanval-ontwijk-gevechtsloop die ik het eerste uur oefen, na vierentwintig uur nog steeds vrijwel onveranderd aan?

Er valt nog steeds genoeg te bewonderen aan Control Resonant . Een deel ervan is overgenomen van het originele Control- spel , dat de basis legde voor een fantastische, bovennatuurlijke wereld rondom het Federal Bureau of Control (FBC) en hun onderzoek naar vreemde gebeurtenissen. Verwacht veel gedeeltelijk verborgen aantekeningen om te lezen. Een deel is volledig nieuw, waaronder de nieuwe Altered World Events (AWE's) die slim in de uitgestrekte open wereld passen, en de belangrijkste dreiging – The Patterning – die de wereld hervormt en vervormt tot adembenemende, caleidoscopische patronen, waarbij elke aanloop naar een baasgevecht ontzagwekkend is (letterlijk ontzagwekkend). Over het algemeen zou Remedy er wellicht goed aan doen om ook in vervolgdelen onvoorspelbare gameplay te blijven creëren, hoewel ik na deze speelsessie wenste dat ze het Plus-niveau van discipline en controle hadden behouden dat het origineel en de uitbreidingen kenmerkte.
Manhattan: De veranderende stad

Snelle feiten
Publicatiedatum: 24 september 2026
Platformen: PC, PS5, Xbox Series X
Ontwikkelaar: Intern ontwikkelingsteam
uitgeverij: Remedy Entertainment
Elk deel van Manhattan, van de straten in de Westelijke Invalszone waar de zwaartekracht lijkt te zijn omgekeerd tot de natte daken van de Evacuatiezone en het met schimmel overwoekerde park, is een uitgestrekt gebied vol rondzwervende hordes vijanden – slim aangegeven door griezelige, mysterieuze projecties die rode schaduwen op de bakstenen muren werpen.
Hoewel Dylan snel nieuwe mobiliteitsvaardigheden ontgrendelt die voortbouwen op Jesse's vaardigheden uit het eerste spel – zoals sprinten, de zwevende dubbele sprong en een reeks luchtacrobatiek – liggen de interessante locaties te ver uit elkaar, en zou ik veel tijd kunnen besteden aan het indrukken van de sprintknop om snelheidsboosts te krijgen terwijl ik me tussen evenementen en FBC-grondstofvoorraden beweeg.
Van een afstand bieden deze verschillende gebieden adembenemende uitzichten, maar uiteindelijk blijft het tempo van de verkenning hetzelfde, ongeacht je locatie. De grootste veranderingen vinden pas later plaats, in een veelheid aan schijnbaar eindeloze valkuilen. Bovendien kunnen de straten, daken en interieurs van de sporadische fabrieken of magazijnen waar veel van de gevechten in het spel plaatsvinden, al snel op elkaar gaan lijken. Er zijn altijd vergelijkbare cafés, restaurants, wasserettes om te verkennen en metrostations om door te neuzen. Zowel "The Patterning" als stadsontwerp kunnen verklaren waarom delen van de stad er zo op elkaar lijken, maar het navigeren erdoorheen kan een beetje eentonig worden.
Ik waardeer het enorm dat je al vroeg vrijheid krijgt (figuurlijk gesproken – je hebt namelijk een schokapparaat in je schedel dat je zou kunnen doden omdat de FBC je te bovennatuurlijk gevaarlijk vindt), met meerdere onderzoekspunten op belangrijke gebieden waar je naar eigen inzicht uit kunt kiezen, wat Dylan extra bevoegdheden zal geven om hem te helpen bij zijn hoofdmissie.
De dimensionale breuken die hij volgt in het spoor van zijn vermiste zus, verlenen hem teleportatiekrachten, zoals het vermogen om over muren en plafonds te lopen met omgekeerde zwaartekracht. De Resonanten – mensen die vervormd zijn door De Patroonvorming, zoals de danseres die het podium overnam – verlenen hem meer explosieve krachten, zoals het vermogen om met telekinese puin naar vijanden te slingeren of bondgenoten op te roepen in door schimmels gevormde verdedigingstorens om gif naar vijanden te spuwen.
Ingenieuze zijpuzzels zijn overal in de stad te vinden, waarvan vele niet worden aangekondigd totdat je er per ongeluk op stuit. Ze maken gebruik van de omgevingsdeductie die je al kent uit het eerste spel. Vreemd genoeg waren sommige van de leukste momenten in deze openwereld-actie-RPG het ontcijferen van een geheime wasmachine in een ogenschijnlijk verlaten wasserette of het zoeken naar een mysterieuze taxi in een interdimensionale wereld.
De wapens staan klaar.

Met wisselende moeilijkheidsgraad

Control Resonant biedt in eerste instantie geen complexe moeilijkheidsopties, maar zodra je doorhebt dat de standaardinstelling is wat de ontwikkelaars bedoeld hebben, kun je zeer specifieke opties aanpassen, zoals schade, energieregeneratie en zelfs one-hit kills als je de gevechtsuitdaging volledig wilt uitschakelen. Natuurlijk zou ik je niet veroordelen als je ervoor kiest om je uitsluitend op het verhaal en de sfeer te concentreren.
Net als Jesse's vormveranderende Service Weapon in Control, kan Dylans mêlee-wapen, Aberrant, ook transformeren, hoewel er slechts twee primaire vormen tegelijk kunnen worden uitgerust, plus een combo-afmaker. Dit betekent in feite dat je een primair wapen kiest voor lichte aanvallen en een secundair wapen voor zware aanvallen.
In het begin was het frustrerend dat ik niet met deze skins kon experimenteren voordat ik een definitieve keuze maakte. Ik zat vast aan de boor, die ik in het begin van het spel moeilijk vond te gebruiken. Ik moest stil blijven staan terwijl hij ronddraaide en bijna een miljoen vijandelijke projectielen op me afvuurde. Aan het einde van het spel had ik echter zoveel grondstoffen over dat ik gemakkelijk bijna alle upgrades kon kopen. Sommige skins hebben een groter bereik, sommige vallen sneller aan, sommige hebben een grotere stuwkracht en sommige kunnen aanzienlijke schade toebrengen om vijanden te destabiliseren en ze kwetsbaar te maken voor afmakende aanvallen, mits je lang genoeg stil kunt blijven staan om ze op te laden.
Ken je dat gevoel dat je in sommige vechtspellen met mêlee-aanvallen constant wordt geplaagd door vervelende vijanden die projectielen gooien en je midden in je combo's vastzetten? Helaas bestaat Control Resonant bijna volledig uit datzelfde gevoel. Ontmoetingen met zware vijanden – aangegeven met een grotere rode stip op de minimap – kunnen zelfs eindeloos kleinere vijanden voortbrengen, waardoor je ze onmogelijk kunt uitschakelen terwijl ze je omsingelen en stenen gooien.

Net als in het eerste Control-spel bestaan de meeste confrontaties, zelfs de gewone, uit meerdere golven, waardoor gevechten lang en saai worden. Dit kan irritant zijn in Control, maar naarmate je langer speelt, ontwikkel je een zekere afkeer van de grote vliegende wezens die enorme lasers op je afvuren vanaf de overkant van de straat. Je kunt ze verwarren en stoppen met bewegen door bijvoorbeeld een gigantische hamer te gebruiken, maar maak je geen zorgen: er verschijnen al snel gepantserde levensbalken die de verwarring voorkomen totdat ze volledig zijn uitgeput.
De variatie aan vijanden is niet groot binnen de belangrijkste facties in Control Resonant, wat betekent dat je urenlang tegen zeer vergelijkbare groepen vijanden zult vechten. Het ontwerp van de gevechten is zelden boeiend. Slechts weinig gevechten zijn interessant ontworpen qua vijandtypen of de omgeving waarin je vecht. En omdat gevechten vooral draaien om het dichtbij komen van tegenstanders, zorgen zelfs gebieden met omgekeerde zwaartekracht niet voor veel complexiteit; zodra je op een oppervlak staat, wordt het vechten relatief statisch.
In Control Resonant zijn er potentiële synergieën tussen de vaardighedenbomen voor Krachten en Vaardigheden, wat wijst op het concept van het samenstellen van je eigen personage – hoewel ik ze niet nodig had tijdens het spelen op de standaard moeilijkheidsgraad (de toegankelijkheidsopties zijn echter prima). Als je liever Command-vaardigheden gebruikt om bondgenoten in de strijd te roepen, kun je daar een aantal vaardigheidspunten in steken. Als je een vijand vergiftigt en vervolgens in brand steekt, explodeert hij, wat de enorme levensbalken die je in de latere stadia van het spel tegenkomt, snel kan doen slinken. Vrijwel elke vaardigheid is echter nuttig en wordt snel genoeg ontgrendeld, waardoor je niet te lang hoeft na te denken over je keuzes.
Heb jij de controle?

Verken de kaart

Remedy heeft geprobeerd de kaart te verbeteren ten opzichte van de eerste Control-game, maar hij is nog steeds enigszins verwarrend. Met zoveel hoogteverschillen en gebieden waar de zwaartekracht verandert, die delen van een regio overlappen, is de kaart vanuit vogelperspectief niet altijd voldoende.
Het grootste probleem met Control Resonant is, ironisch genoeg, dat je de loop der gebeurtenissen eigenlijk niet hoeft te controleren . Ondanks alle indrukwekkende kracht en statistieken verandert er gedurende het hele spel niets aan wat je doet in een gevecht tegen vijandelijke groepen of eindbazen.
Zelfs als ik er zeker van ben dat er een Plus-effect op de achtergrond actief is dankzij mijn vaardigheidsupgrades, beweeg ik me nog steeds gewoon naast een vijand om hem herhaaldelijk aan te vallen, maak ik perfecte ontwijkingen om een boost te krijgen bij vervolgtreffers, en gebruik ik vaardigheden wanneer mijn balk vol is. Het maakt vaak niet uit welke aanvallen of vaardigheden ik gebruik; wat telt is dat ik naast een vijand sta en een knop ingedrukt blijf houden.
Ja, je kunt je aanvalscombinaties aanpassen door je primaire, secundaire en finishing moves te veranderen, maar dit is alleen mogelijk wanneer je The Gap bereikt – niet tijdens het gevecht zelf. Er is hier weinig situationele strategie, in tegenstelling tot games zoals Devil May Cry of Ninja Gaiden, waar je constant van beweging wisselt om de acties van de vijand te counteren.

Gevechtssysteem: tussen innovatie en herhaling
Dit komt deels doordat Control Resonant een vergelijkbare aanpak hanteert als het originele Control, maar deze toepast op mêleegevechten in plaats van vuurwapens. Hierdoor is de beweging licht verspreid over uitgestrekte gebieden waar je constant heen en weer rent. Hoewel de gevechten in Control ook niet bijzonder diepgaand waren, reageerde het wisselen van wapens daar wel sneller op bedreigingen. Je gebruikte Jesse's krachten bovendien vaak om jezelf te herpositioneren en in beweging te blijven tijdens gevechten in kleinere gebieden waar de omgeving een grotere impact had. Hier vlakt mêleegevechten deze actie af, en het meest spannende wat je kunt doen is vijanden van daken afgooien (wat, eerlijk gezegd, altijd leuk is in games).
Teleportatieworpen maken sommige aanvallen van afstand mogelijk, maar ze laden alleen op tijdens gevechten van dichtbij, dus je moet altijd in gevechten van dichtbij verwikkeld raken. Je kunt wel wat finesse bereiken met de beperkte combinaties die je op elk moment kunt aanpassen, maar hoe meer ik probeerde mijn gameplay te verfijnen, hoe minder effectief het aanvoelde in vergelijking met simpelere, effectievere strategieën. Wanneer baasgevechten en krachtige vijanden makkelijker te verslaan zijn door complexere krachten te negeren, is het makkelijk om in die val te trappen. In tegenstelling tot de eerste Control-game, waar ik aanvallen constant aanvulde met een barrage van puin, plaats ik hier simpelweg torentjes, laad ik mijn wapen op met vuur wanneer de energie vol is, en vergeet ik het vervolgens. Er is weinig behoefte om te experimenteren, en als ik dat wel doe, voel ik me niet beloond.
Leiderschap en storytelling: gemiste kansen
Dit kan leiden tot een vreemde situatie waarin veel gewone vijandelijke bendes gevaarlijker zijn, simpelweg omdat ze zich om je heen verzamelen, dan de Resonants zelf. Deze eindbazen zijn visueel verbluffend, maar hun gevechten zijn zwak. Ze hebben allemaal maar weinig bewegingen en omdat het in wezen allemaal één-op-één gevechten zijn, laten ze zien hoe eentonig de gevechtsloop kan zijn. De eindbaas Dancer heeft bijvoorbeeld prachtige animaties die lijken op de expressieve dans van een drummer. Maar ik val alleen maar aan, val aan, val aan, ontwijk, val aan, val aan, val aan, ontwijk tot het gevecht voorbij is. Dit is een andere game review die je misschien interessant vindt.

Het is teleurstellend dat deze momenten vaak narratief vlak zijn. We zien wel flitsen van het tragische lot van deze misvormde Resonant-mensen, maar er is niet genoeg tijd om dieper in te gaan op hun persoonlijke verhalen. Lees meer in Plus over de toekomst van AI in games.
Diep in een wolkenkrabber afdalen lijkt misschien zinloos, maar het levert een absoluut verbluffende scène op.
Het theater is bijvoorbeeld niet meer dan een ruimte waar je binnenstapt en meteen in een eindbaasgevecht belandt. Het is een reeks korte, vergeetbare zijsporen die de veronderstelde belangrijkheid in de titel van de game niet waarmaken. Het hoofdverhaal verbetert enigszins, maar het voelt vaak alsof het vastloopt in het herhalen van vragen uit het vorige deel, zonder veel antwoorden te bieden die het grotere verhaal effectief uitbreiden. Control Resonant bevindt zich tussen deze twee uitersten: het levert geen bevredigende, goed uitgewerkte bovennatuurlijke verhalen, noch bouwt het effectief voort op de fundamenten die door zijn voorgangers zijn gelegd.
De perspectiefwisseling van Jesse Faden naar Dylan Faden bevalt me ook niet. Waar Jesse enigmatisch was, is Dylan – nu bevrijd uit zijn gevangenschap als een soort experimenteel wezen in het Oudste Huis van de FBC – een saaie en ontmoedigende figuur geworden. Sean Durrie doet zijn best met de middelen die hij tot zijn beschikking heeft, maar het verhaal slaagt er niet in om Dylan als een timide en aarzelende protagonist overtuigend neer te zetten, vooral in vergelijking met zijn duistere, vijandigere verschijning als Hiss in het originele spel.
Het helpt ook niet dat de meeste FBC-agenten waarmee je samenwerkt een diepe haat koesteren tegen Dylan (ondanks het feit dat zij het waren die hem als kind ontvoerden om hem aan martelexperimenten te onderwerpen), waardoor Control Resonant een hardere toon heeft dan de gebruikelijke games van Remedy – die vaak excentriek maar vreemd genoeg ook toegankelijk zijn. Deze dissonantie maakt deel uit van het verhaal van Control Resonant, maar het gaat voor mij niet diep genoeg in op de brute erfenis van de FBC. Misschien zit ik in 2026 in een andere mindset dan in 2019, maar ik was teleurgesteld en had gehoopt dat Plus zich meer op Dylans personage in het verhaal had gericht.
Voor een Control-fan zoals ik zijn er echter momenten in Control Resonant die ik nooit zal vergeten. Een speelse wending in de latere stadia van het spel begint als een grappig trucje, maar levert al snel enkele van de meest emotioneel geladen momenten in de game op (en zorgt er helaas voor dat ik wou dat de rest van het spel dat niveau had vastgehouden). De afdaling in de diepten van een wolkenkrabber lijkt misschien zinloos, maar het is een verbluffende sequentie die leidt naar de kern van Controls beroemde Asbakdoolhof, subtiel en daardoor des te krachtiger. De zorgvuldig vormgegeven, meer gestructureerde momenten zijn indrukwekkender dan de meer open aanpak die elders te vinden is.
Maar net zoals FBC bovennatuurlijke dingen analyseert die het niet begrijpt, merkte ik dat ik aantekeningen maakte toen de aftiteling begon, in een poging te begrijpen wat er was gebeurd. Waarom duurde die zo lang? Waarom al die actie-RPG-statistieken terwijl de gevechten relatief oppervlakkig waren? Waarom sloeg Control 2 deze richting in? Ik houd dit voorlopig voor mezelf en wacht op een reden om deze aantekeningen later nog eens te bekijken.
Vrijwaring
Control Resonant werd beoordeeld op een pc , met behulp van een recensie-exemplaar dat door de uitgever ter beschikking werd gesteld.
Om zelf te bepalen wat je hierna gaat spelen, kun je onze lijst met de beste Remedy-games bekijken , onze aanbevelingen voor de beste openwereldgames , of zelfs onze lijst met de beste actie-RPG's.
Reacties zijn gesloten.