De belangrijkste dingen die je moet weten
- De game kenmerkt zich door complexe verkenning van grote, constant veranderende gebieden, met vakkundig oplopende spanning waardoor terugkeren naar het beginpunt gepaard gaat met angstaanjagende verrassingen en nieuwe vijanden.
- The Sinking City 2 biedt een moderne survivalhorrorervaring die vergelijkbaar is met Resident Evil 2 Remake. De game is gebaseerd op het onbekende om angst op te wekken, met een verhaal dat draait om een unieke romantische relatie tussen de twee hoofdpersonen.
- Het spel is gebaseerd op het verkennen van complexe gebieden vol puzzels en optionele upgrades, geïnspireerd door onderzoeksmethoden zoals mindmapping, waarbij upgrades vaak zorgvuldig ontworpen vluchtmomenten bevatten om de horror te vergroten.
Ik liet onverstandig genoeg mijn inventaris vollopen, terwijl The Sinking City 2 genadeloos mijn munitie afsnoepte. Ik keerde terug, maar de weg naar de veilige kamer was lang, en een Plus van de ondoden – kleurrijk, doorweekt en opgezwollen – stormde op me af door de half ondergelopen ruimtes, nog meer dan voorheen. Voordat ik de veiligheid kon bereiken en de grondstoffen uit mijn inventaris kon combineren om een Plus van munitie of genezingsitems te maken, verscheen er plotseling een nieuw soort vijand die me door de kamer slingerde. Ik schreeuwde en schoot de laatste kogels af op elk zwak punt in zijn visachtige huid. The Sinking City 2 bezit werkelijk de essentie van survivalhorror, waardoor het zich kan meten met moderne Resident Evil- en Silent Hill-games.
Het is duidelijk dat The Sinking City 2 beïnvloed is door beide horrorfranchises. Soms voelt het als een ode aan iconische survival horror-momenten, waarbij op slimme wijze enkele van hun beste elementen zijn overgenomen – van de kleurrijke kaarten in de Resident Evil 2-remake die de zoektochten van itemjagers vergemakkelijken, tot een vroeg gedeelte dat zich afspeelt in de ondergelopen straten van Arkham, wat doet denken aan de stedelijke ochtenduren van de Silent Hill 2-remake . Inventarisbeheer, veilige kamers en itemkisten zijn allemaal aanwezig – inclusief recepten voor het maken van voorwerpen die grondstoffen delen tussen munitie en gezondheid, wat betekent dat je pijnlijke beslissingen moet nemen over wat je het meest nodig hebt om het onbekende in te trekken. Toch gebruikt The Sinking City 2 zijn Lovecraftiaanse thema en kosmische horror om zijn tijdgenoten te overstijgen.
Waarom DzTecnium – Gaming vertrouwen?
Ik ben al sinds de eerste Silent Hill op de PS1 gefascineerd door survival horror-games, hoewel ik er tegenwoordig iets minder bang voor ben. Ik ben ook dol op de Sherlock Holmes-games van Frogwares en heb genoten van de eerste The Sinking City. De laatste tijd heb ik veel tijd doorgebracht met het uitstekende Resident Evil Requiem en Silent Hill. Met een PS5-code van de uitgever heb ik The Sinking City 2 in iets minder dan 10 uur uitgespeeld, en sindsdien ben ik bezig met het verkennen van de content die na het uitspelen van de game beschikbaar is. – Recensent: Oscar Taylor-Kent
Gevoel alsof je verdrinkt
Snelle feiten
Publicatiedatum: 18 augustus 2026
Platformen: pc, ps5, Xbox Serie X
Ontwikkelaar: intern
uitgeverij: Frogwares
De essentie van wat geweldige survival horror-games zo fantastisch maakt, is uiteindelijk de onvoorspelbaarheid van wat er gaat gebeuren. Dat is wat het gebruik van wapens in Resident Evil Requiem in de eerste uren zo spannend maakte. Ik ben echter inmiddels zo vertrouwd met de Resident Evil-serie en de Silent Hill-games dat ik vrijwel weet wat ik kan verwachten, zelfs in de nieuwe delen.
De charme van The Sinking City 2 tijdens mijn eerste speelsessie schuilt in het feit dat ik niet weet wat er gaat gebeuren, ondanks de bekende elementen van het genre. Het mag dan wel een vervolg zijn, maar de voorganger was een openwereld detectivegame die qua gameplay weinig gemeen heeft met de voorganger. Sterker nog, ondanks de goede ideeën die het presenteerde, voelde die game nogal onhandig aan – vooral wanneer je gedwongen werd om te vechten. Hoewel The Sinking City 2 de klassieke survival horror respecteert, voelt de gameplay heerlijk modern aan, met responsieve actie en krachtige vuurgevechten die de overstap van andere hedendaagse games in het genre gemakkelijk maken – het voelt meer aan als een remake van Resident Evil 2 dan simpelweg Resident Evil 2.
Het verhaal is simpel. Wanneer er iets misgaat tijdens een droomritueel dat wordt uitgevoerd door de mysterieuze partners en geliefden Calvin Rafferty en Faye Bennett, wordt Calvin alleen wakker. Zijn zoektocht naar een genezing voor zijn slapende geliefde leidt hem naar de duistere uithoeken van Arkham, een stad die geteisterd wordt door bovennatuurlijke overstromingen die gruwelen uit de diepten met zich meebrengen. De enige mensen die niet geëvacueerd zijn, waaronder Calvin, verkeren in groot gevaar.
Faye speelt nog steeds een belangrijke rol in het verhaal, en de oprechte toewijding van het stel aan elkaar voelt bijna revolutionair voor survival horror-games – meer vergelijkbaar met Rick en Evelyn uit The Mummy uit de jaren 90 dan met welke relatie dan ook in Silent Hill. Dit betekent ook dat Calvin, ondanks de kosmische vreemdheden die Arkham teisteren, enthousiast is en klaar staat om elke nieuwe dreiging met een soort morbide nieuwsgierigheid te omarmen. Leven deze lichamen nu? Jazeker.
De Slither – groteske wezens die het uiterlijk van gigantische slakken en zeeslangen combineren – vormen de drijvende kracht achter veel van de belangrijkste zombie-achtige vijanden die Calvin zal moeten trotseren in zijn zoektocht naar verboden kennis. Deze wezens kronkelen in de lichamen van de doden en wekken hen weer tot leven, waarna ze struikelen, rennen en rollend op je afkomen. Zelfs de belangrijkste vijanden kunnen verwoestende schade toebrengen als je in hun klauwen valt.
Hoofdschoten zijn hier niet de oplossing. Zodra een Slither actief is, laat hij namelijk pusachtige massa's op de lichamen van vijanden verschijnen, waardoor zwakke punten overal op het lichaam van een vijand kunnen opduiken. Op de normale moeilijkheidsgraad bewegen deze wezens zo onvoorspelbaar dat het zelfs voor een paar ongelooflijk moeilijk is om ze uit te schakelen, laat staan een hele groep. Deze mechaniek is meestal briljant, hoewel het wachten op een nieuwe pusachtige massa soms kunstmatig langdradig kan aanvoelen. Op veel momenten in The Sinking City 2 voelen munitie en levenspunten zo schaars aan dat ik serieus moest overwegen welke vijanden ik wel of niet moest uitschakelen.
Omdat Slither steeds opnieuw verschijnt, zelfs nadat hij gedood is. Ik snap nog steeds niet helemaal hoe dit mechanisme werkt, maar deze walgelijke, wormachtige wezens die uit een verslagen vijand tevoorschijn komen, kunnen snel op een nieuw lijk afduiken om het te reanimeren. Daardoor lijken sommige gebieden wel slachthuizen, vanwege het enorme aantal Slithers dat steeds weer opduikt. De krachtige stampaanval kan gebruikt worden op vijanden die op de grond liggen (schieten op hun benen is altijd een optie), maar kan ook Slithers verpletteren, waardoor ze mogelijk niet verder kunnen zoeken naar nieuwe gastheren.
Maar er kronkelen ook veel glibberige wezens over de vloer in sommige gebieden, waardoor de actieve exemplaren moeilijk te vinden zijn. Helpt het om inactieve glibbers te verpletteren voordat vijanden verschijnen, of is het probleem alleen met degenen die al in lichamen zijn gekropen? Tot mijn grote genoegen weet ik het niet zeker, en tijdens het verkennen van sommige van de dichterbevolkte gebieden van The Sinking City 2, waar je veel heen en weer moet lopen om items te verzamelen, verkeerde ik steeds in een aangename staat van spanning. Ik heb waarschijnlijk meer geschreeuwd in dit spel dan tijdens het spelen van Resident Evil 4 remake of Silent Hill f . Ik vind dit spel niet per se beter dan die twee, maar die klassieke old-school survival horror-schreeuwen betekenen zeker iets.
De complexe ontdekkingsreis
De ervaring van Sinking City 2 draait voornamelijk om het verkennen van een reeks grote gebieden die zich ontwikkelen tot ingewikkelde ruimtes vol thematische sleutels, puzzels en een overvloed aan optionele upgrades. Sommige van deze elementen zijn geïnspireerd op de voorganger, zoals de Investigation Mind Map, waarmee je aanwijzingen uit geschreven notities kunt samenvoegen om bijvoorbeeld te ontdekken hoe een mysterieuze obelisk achter een kerk wordt geactiveerd, of hoe een verzameling opgezette vissen verband houdt met de code van een kluis.
De vakkundige opvoering van de druk is briljant.
Het is altijd de moeite waard om elk zijgebied volledig te verkennen en upgrades te bemachtigen, van waardevolle inventarisuitbreidingen tot compleet nieuwe wapens. Maar deze upgrades vereisen vaak zorgvuldig geplande terugkeermomenten.
Bijna elk moment dat je je stappen terug volgt, brengt wel iets nieuws met zich mee; van schrikken door exploderende zaklampen of zachtjes gedwongen worden om vers puin opnieuw te bekijken, tot het verschijnen van nieuwe golven vijanden waar je waarschijnlijk langs wilt sluipen terwijl je een laatste sprint maakt om je buit te bemachtigen uit een gebied waarvan je weet dat je het achter je kunt laten zodra de missie is voltooid. Als er niets op je pad ligt, kun je er zeker van zijn dat er iets op de terugweg is. In plaats van routineus te zijn, is de vakkundig opgebouwde spanningsopbouw briljant, vaak zo gewaagd dat het een krachtig gevoel van angst oproept in plaats van alleen maar ongemak.
De echte wereld
Het hoofdverhaal is misschien wat luchtig, maar Frogwares maakt duidelijk hoe de Russisch-Oekraïense oorlog hun studio heeft beïnvloed. Dit werpt meer licht op enkele thema's van de game terwijl ik de ruïnes van Arkham verken, en een moment in het ziekenhuis benadrukt enkele van de aangrijpende ervaringen uit de echte oorlogstijd.
Naarmate je halverwege The Sinking City 2 de grootste gebieden nadert, wemelt elk gebied van absurde bedreigingen. Ik raad je ten zeerste aan een moeilijkheidsgraad te kiezen die bij je past, in plaats van te proberen erdoorheen te komen (dat is immers waar veel van de ontgrendelbare functies in deze op Resident Evil Requiem lijkende game voor dienen – zoals onbeperkte munitie voor bepaalde wapens, enz.). Deze ervaring kan de honger van een echte Resident Evil-fan zeker stillen.
De gebieden in The Sinking City 2 voelen duidelijk afgebakend aan, waarbij elk gebied zijn eigen thema's duidelijker belicht dan ik in de eerste uren van het spel had verwacht . Cal's boot, die hij gebruikt om door de ondergelopen straten te navigeren terwijl hij kleine gebieden verkent om de sluisdeuren te openen – een mechanische verwijzing naar het eerste spel – wordt alleen in het eerste gebied gebruikt. Daarentegen voegt een later ziekenhuis biopunk-achtige gezichtssloten toe om een ander thema te verkennen dan de gruwelen van de diepte. Dit werkt over het algemeen goed, hoewel de gebieden soms wat los lijken te staan van wat eraan voorafging, en ik had graag gezien dat Plus sommige van deze ideeën vollediger had uitgewerkt – met name de boot. Maar misschien is dit beter dan het spel onnodig te verlengen.
The Sinking City 2 levert een minder overtuigende prestatie wanneer je plotseling in een onvermijdelijke vijandelijke confrontatie of eindbaasgevecht belandt. Deze momenten kunnen in eerste instantie dodelijk aanvoelen, maar je went snel aan het constant zoeken naar de overal aanwezige itemkisten om Plus-resources te bemachtigen en vijanden met kogels te bestoken – en dit haalt de angel er bijna uit bij sommige van deze angstaanjagende vijanden. Ik begrijp dat Frogwares niet wil riskeren dat spelers een echte gameverslaving ontwikkelen zoals in Resident Evil: Code Veronica , maar ik wou dat er een manier was om deze narratief gevaarlijke momenten net zo gevaarlijk te laten aanvoelen als de reguliere gedeeltes, waar ik hijgend en kreunend door gangen loop terwijl monsters achter me kreunen en gorgelen.
Maar deze problemen zijn niet uniek voor The Sinking City 2. De meeste survival horror-games worstelen met een goede powercurve en een bevredigend einde. Het zijn echter de zenuwslopende momenten van spanning die me het meest zijn bijgebleven, terwijl ik nerveus door de ruïnes van Arkham sjokte en probeerde te begrijpen wat Cal nu eigenlijk probeert te overleven. Aangezien ik de gevechten in het vorige deel niet bepaald leuk vond, was ik huiverig toen Frogwares aankondigde dat ze hier volledig voor survival horror zouden gaan. Maar mijn grootste angsten zijn bewaarheid – ondanks een paar incidentele eigenaardigheden werkt The Sinking City 2 briljant en zit het boordevol verboden ideeën waar hedendaagse survival horror-games van kunnen leren. Ik heb een nieuwe favoriete survival horror-franchise gevonden om in de gaten te houden.
Vrijwaring
The Sinking City 2 is gerecenseerd op de PS5, waarbij de gamecode door de uitgever ter beschikking is gesteld.
Op zoek naar een flinke dosis horror? Bekijk dan onze lijst met de beste Resident Evil-games en de beste Silent Hill-games, zodat je gegarandeerd de hele nacht wakker blijft!
Moet je The Sinking City 2 spelen?
Speel het als je…
Ze houdt van moderne survival horror-games.
The Sinking City 2 sluit duidelijk aan bij de moderne Resident Evil- en Silent Hill-games, met zijn dichtbevolkte levels vol sloten en puzzels die het verkennen ervan leuk maken, net als de nieuwste en beste games in het genre.
Voor fans van kosmische horror
Hoewel het schieten op onbekende wezens misschien niet helemaal past bij Lovecrafts stijl, blijft de onheilspellende sfeer van kosmische horror intact. Als je bekend bent met het genre, zul je talloze slimme verwijzingen naar verhalen en mythen vinden, naast frisse en innovatieve elementen.
Speel het niet als je…
Ze houdt van detectivegames, niet van survivalhorror.
Aangezien het vorige deel volledig draaide om onderzoek in een open wereld, zou je misschien hetzelfde verwachten. Maar in plaats daarvan focust The Sinking City 2 zich op gameplay in een reeks survival horror-zones, met slechts een zeer beperkt aantal onderzoekselementen in vergelijking met het origineel.
Ze houdt niet van Lovecraft-achtige kosmische mysterie-horror.
The Sinking City 2 geeft een eigen draai aan Lovecrafts verhalen, maar draait nog steeds om mysterieuze, onbekende waterwezens uit de diepte. Als glibberige, slakachtige wezens die lijken tot leven wekken je niet aanspreken, zal deze game je waarschijnlijk niet van gedachten doen veranderen.
Hoe verhoudt The Sinking City 2 zich tot het eerste spel en andere spellen van Frogwares?
De gameplay van The Sinking City 2 verschilt aanzienlijk van The Sinking City en de Sherlock Holmes-games van Frogwares, maar er zijn ook overeenkomsten. Beide games spelen zich bijvoorbeeld af in steden die te maken hebben met een bovennatuurlijke overstroming. Hoewel The Sinking City 2 een element van mysterie-oplossen bevat, is dit slechts een bijzaak; het grootste deel van de game draait om traditionele survivalhorror in de stijl van Resident Evil, gepresenteerd in een reeks levels.
Dit lijkt echter het meest verfijnde en zelfverzekerde werk van de ontwikkelaar tot nu toe. De unieke sfeer van The Sinking City 2 is niet per se een nadeel, maar het is wel iets om over na te denken als je op zoek bent naar iets dat meer in lijn is met hun eerdere titels.
Hoe verhoudt The Sinking City 2 zich tot andere survival horror-games?
The Sinking City 2 heeft een unieke kijk op survival horror, wat duidelijk te zien is in de Lovecraft-achtige esthetiek. In de kern voelt het echter aan als een mix van moderne Resident Evil- en Silent Hill-games. Qua gameplay lijkt het sterk op een remake van Resident Evil 2 en Silent Hill 2. Hoewel het soms een lager budget lijkt te hebben, doet het over het algemeen niet onder voor deze andere titels met een groot budget en biedt het een soepele en plezierige gameplay-ervaring.
Met blauw en rood gekleurde kamers op de kaart, persoonlijke notities in de game, beperkte inventarisruimte, veilige kamers en itemboxen, komt je voorkennis van survival horror-games hier goed van pas. Er zijn echter genoeg nieuwe elementen om The Sinking City 2 meer te laten zijn dan zomaar een nieuwe variant op het genre.
Reacties zijn gesloten.