Recensie: Resonance: A Plague Tale Legacy

De moordende ratten zijn verdwenen, maar een nieuwe bovennatuurlijke dreiging dient zich aan. De katapultgevechten die ooit het domein waren van zwakke helden, hebben plaatsgemaakt voor brute, krachtige zwaardgevechten. Het sombere, modderige Frankrijk van de Middeleeuwen maakt plaats voor de stralende zon van een Grieks eiland, met zijn tempels die een levendig kleurenspektakel vormen. Toch behoudt Resonance: A Plague Tale Legacy de authentieke Plague Tale-sfeer. De game speelt zich af vóór de andere delen en volgt heldin Sofia terwijl ze haar weg baant op zoek naar een schat, met rivalen op haar hielen en gevaren die variëren van persoonlijk tot wereldbedreigend, allemaal veroorzaakt door een vreemde vloek.

Als eerdere games aanvoelden als een middeleeuwse versie van The Last of Us, is Resonance: A Plague Tale Legacy Studio Asobo's moderne visie op Uncharted of Tomb Raider , waarbij vuurwapens zijn vervangen door snelle, verfijnde zwaardgevechten. Met verbluffende productiewaarden en een oprecht gevoel voor vakmanschap in puzzel- en levelontwerp, is dit het meest gepolijste werk van het team tot nu toe, en gezien hoe lang het geleden is sinds de laatste Uncharted- of Tomb Raider-game, schittert Sofia's avontuur werkelijk in vergelijking. Als je, net als ik, altijd op zoek bent naar een frisse, verhaalgedreven singleplayer-avonturengame om van te genieten terwijl je popcorn eet, zoek dan niet verder. Resonance is een schat die niet afgestoft hoeft te worden – hij glinstert al.

Waarom DzTecnium – Gaming vertrouwen?

Ik ben dol op verhaalgedreven singleplayer-avonturen zoals Uncharted en Tomb Raider, dus het was geweldig om te zien dat Resonance die rol op zich nam. Ik heb de game ongeveer 9 uur op pc gespeeld met een code van de uitgever. Nadat ik onlangs mijn geheugen had opgefrist met de eerste twee Plague Tale-games, was het fantastisch om te zien hoe ver Asobo Studio is gekomen. Ik ben gewoon gek op zo'n solide ervaring die garant staat voor een spannend weekend en die je in de toekomst zeker nog eens wilt spelen. – Recensent Oscar Taylor-Kent

Maak je klaar om de buit te verzamelen.

Snelle feiten

Publicatiedatum: 27 augustus 2026
Platformen: PC, PS5, Xbox Series X
Ontwikkelaar: Asobo Studio
uitgeverij: Focus-entertainment

Als prequel kan Resonance: A Plague Tale Legacy prima los van de rest gespeeld worden, waarbij Sofia's reis zichzelf voltooit. Fans van de Plague-serie zullen echter tal van waardevolle toevoegingen aan het verhaal, de thema's en de wereldopbouw van de serie vinden, die veel meer bieden dan ze aanvankelijk hadden verwacht – al zal ik niet verklappen hoe ze precies met elkaar verbonden zijn.

We leren Sophia kennen als kind, opgesloten in een klooster waar een vreemde substantie in haar aderen wordt geïnjecteerd. De nonnen dwingen haar de visioenen te beschrijven die ze daardoor ervaart. Deze nachtmerries verwijzen naar het mythische eiland van de Minotaurus, ooit de thuisbasis van de geavanceerde Minoïsche beschaving, en draaien om een ​​reeks donkere gaten en een figuur met een stierenkop die vernietiging lijkt te hebben gebracht over het vergeten volk.

Haar vader bevrijdt haar snel uit gevangenschap en neemt haar mee naar zijn huis, een toevluchtsoord voor dieven, smokkelaars en piraten. De openingstutorials van de game zijn van een kwaliteit die doet denken aan 007's First Light , en laten zien hoe ze op slimme wijze gebruikmaakt van snelle muziekstukken terwijl ze gevechtstechnieken, ontwijken en stealth leert van haar pleeggezin van buitenstaanders, die, hoewel ruw, liefdevol zijn. Ondertussen gebruikt haar vader haar visioenen om het eiland te zoeken, in de hoop het van de vloek te bevrijden (met genoeg extra buit te vinden). De bemanning komt verleidelijk dichtbij en vindt het eiland, maar heeft moeite om de verdediging te doorbreken zonder een speciale sleutel – een artefact waar ze eindelijk een aanwijzing over krijgen wanneer Sophia een jonge volwassene is.

Hierna volgt een roofoverval in Venetië, die, net als een typische schattenjacht, niet helemaal volgens plan verloopt. Voordat ze het beseft, vaart Sophia weg met de sleutel in haar hand, alleen vergezeld door haar mede-dief Leni, achtervolgd door talloze andere geïnteresseerden, en zonder enig idee wie ze nog kan vertrouwen.

Hoewel het duo de sleutel kan gebruiken om de mysteries van het eiland op te lossen, zijn de beter uitgeruste concurrenten er meer op gebrand om zich een weg te banen door de reeds afbrokkelende, doorweekte ruïnes, zonder zich zorgen te maken over wat ze daarbij op het eiland zouden kunnen ontketenen.

Sofia's smokkelaarshuis, het geweer en het Minoïsche eiland zelf zijn ronduit adembenemend, vol bezienswaardigheden die je doen stilstaan ​​en bewonderen. Speelbare flashbacks – waarin Sofia's visioenen levendiger worden zodra ze op het eiland aankomt – dragen bij aan het gevoel van grandeur, terwijl de ruïnes die ze verkent in het heden in al hun sierlijke en levendige pracht worden getoond, terwijl Theseus deelneemt aan een toernooi om de opvolger van koning Minos te kronen.

Resonance: A Plague Tale Legacy is een lineair avontuur, opgedeeld in hoofdstukken, maar sommige sequenties vallen op door hun breedte en variatie. Soms navigeert Sofia door herkenningspunten in uitgestrekte bossen, terwijl een ander opmerkelijk moment vier uitdagingen rond een centrale locatie presenteert die ik in willekeurige volgorde kan aanpakken.

Op andere momenten moet Sophia op een meer directe manier terugkeren naar de locaties van heilige beproevingen, waarbij ze eeuwenoude testpuzzels oplost en zich door halfverwoeste omgevingen beweegt met snelle en complexe navigatie. Al deze momenten worden gekenmerkt door een onmiddellijk gevoel van voldoening, wat perfect aansluit bij de uitstekende besturing die Sophia bezit. Dit staat in schril contrast met het tragere tempo van Amesya in eerdere games, die zich voorzichtig een weg moest banen door door ratten geteisterde gebieden.

muizen in een kooi

Verloren in de diepten van de tijd

We weten eigenlijk niet veel over de Minoïsche beschaving uit de Bronstijd, wat het een fascinerende achtergrond maakt voor historische verhalen. Hoewel hun kunst en geschriften bewaard zijn gebleven, is hun taal nooit volledig ontcijferd. Er zijn veel documenten die hun bestaan ​​bevestigen, maar zeer weinig concrete informatie over hen.

De bovennatuurlijke elementen die later in het spel verschijnen, vullen Sofia's snelle gameplay perfect aan, zelfs wanneer ze zich moet verstoppen om te overleven – hoewel ik geen specifieke details over deze vijanden zal prijsgeven. In het spel draait het bij deze bedreigingen meer om het besluipen van je dan om een ​​directe massale aanval.

Langzame bewegingen en dekking kunnen de aandacht afleiden, net als soepele sprongen of het sluipen door smalle doorgangen of kieren in muren. Soms is voorzichtigheid geboden, en soms moet je snel ontsnappen; de precieze balans tussen deze twee benaderingen bepaal je zelf. Ik geniet van de mechanische momenten die dit oplevert, maar – om geen brandwonden te veroorzaken – niets daarvan kan tippen aan de pure opwinding van een echte golf knagende ratten.

Sophia wordt op deze reis vergezeld door haar droomdagboek, dat uiteindelijk verandert in ontdekkingsnotities voor haar vader en zijn bemanning. Dit betekent dat ze met één druk op de knop toegang heeft tot aantekeningen over de vele mysteries die haar te wachten staan, en dat ze ook nieuwe mysteries kan noteren, zoals ontdekte runen en dergelijke.

Functioneel gezien is deze functie een uitstekende evolutie van Nathan Drakes vaak over het hoofd geziene notitieblok in de Uncharted-serie. Resonance ontwikkelt dit mechanisme niet veel verder – je kunt Sofia's hand bewegen om op bepaalde delen van de pagina te tikken en deze gedetailleerder te annoteren – maar ik waardeer de toevoeging ervan desalniettemin. Samen met de optie om een ​​stapsgewijze hint van een metgezel te vragen, helpt deze functie je de logica van puzzels in de game te volgen als je vastloopt of een geheugensteuntje nodig hebt voor informatie die je hebt ontdekt, hoewel het niet echt nodig is als je de details zelf wilt onthouden.

Toen ik A Plague Tale: Requiem opnieuw speelde naast Resonance, miste ik echt de memo, waardoor veel puzzels minder bevredigend waren. Resonance weet de sfeer van het oplossen van puzzels en vallen in oude tombes briljant vast te leggen. Dit alles draait naadloos om een ​​fundamenteel mechanisme van lichtreflectie, wat een werkelijk frisse kijk biedt op een puzzelgenre dat maar al te vaak voorkomt in dit medium.

Er zijn talloze verzamelobjecten te vinden, van oude schatten tot upgrade-punten – die allemaal periodiek oplichten met een onmogelijk wit licht, net als in Uncharted. Met zulke ingewikkelde oude relikwieën is het verkennen ervan op zich al een plezier, en ik heb enorm genoten van het verzamelen van alle optionele zwaarden die verborgen liggen in de tombes achter hun eigen zijpuzzels.

De gevechtsupgrades zelf zijn oppervlakkig – zoals de mogelijkheid om een ​​vijand als tegenaanval te gooien, of aanvallen te blokkeren die voorheen onverdedigbaar waren – maar ze doen in ieder geval geen afbreuk aan de spelervaring (de overvolle menu's van eerdere Plague Tale-games zijn hier geen probleem). De relatieve onbeduidendheid van Sofia's gevechtsupgrades komt deels doordat het basisgevechtssysteem uitzonderlijk goed werkt met de uitrusting die ze vanaf het begin krijgt. Sofia zal een groot aantal vijanden tegenkomen en ze is net zo'n bekwame vechter als haar tegenstanders.

Met haar simpele maar effectieve stijl kan Sofia de chaos van gevechten omzetten in orde. Alle vijanden hebben levensbalken die uit punten bestaan; basisaanvallen richten één punt schade aan, terwijl geladen aanvallen drie punten schade toebrengen. Daarnaast is er een breekmeter die hen tijdelijk verlamt. Deze meter kan worden bijgevuld door te pareren, door Sofia's grijphaak te gebruiken om ze naar beneden te trekken en uit balans te brengen, of met een trap die altijd beschikbaar is om ze neer te slaan en tegen muren of kratten te slingeren.

Zelfs de grootste vijanden met meerdere levenspunten kunnen worden verdoofd en vervolgens hard worden geraakt door Sofia's trap.

Als je naast een voorwerp staat, zoals een gevallen mes of een stuk aardewerk, kun je het met een druk op de knop naar het hoofd van een vijand gooien, waardoor ze ter plekke verlamd raken (de ontwikkelaar vertelde me eerder dit jaar dat dit een verwijzing is naar Sifu). Zelfs de grootste vijanden met meerdere levenspunten kunnen worden verlamd en vervolgens met Sofia's Trap worden weggeschopt, waardoor ze in een van de vele mysterieuze kuilen op het eiland vallen.

Sofia heeft slechts drie levenspunten, maar het verslaan van een vijand herstelt er altijd één. Het is een vergevingsgezind systeem dat het gevoel van tempo en momentum versterkt dat Sofia constant uitstraalt. Ze mag dan niet veel klappen kunnen incasseren, maar het verslaan van vijanden met snelle, bevredigende afmakende bewegingen brengt haar altijd weer met beide benen op de grond. Het is een geweldige manier om mêleegevechten lonend en toegankelijk te houden zonder de cinematografische ambities van Resonance in gevaar te brengen, en het gevoel dat dit avontuur zich altijd in een razend tempo ontvouwt.

Er zijn momenten waarop ik me realiseer dat Resonance niet zo'n enorm budget heeft als Uncharted 4. Hoewel ik van elk gevecht geniet, zijn de gevechtsgebieden vaak nogal saai en statisch – al waardeer ik wel de inzet om genoeg gaten te creëren waar je vijanden in kunt schoppen. Ook is de navigatie in slechts enkele gebieden bijzonder interessant – de grijphaak wordt meer als wapen in gevechten gebruikt dan voor verkenning, en wanneer hij daarvoor wordt gebruikt, is hij altijd vrij simpel.

Het is echter een bewijs van het briljante ontwerp dat ik deze beperkingen vaak niet eens in overweging neem. Resonance biedt met de beschikbare middelen meer dan genoeg om een ​​fantastisch schattenjachtavontuur te leveren , met actie en puzzels die voldoende op elkaar voortbouwen en variëren om me constant enthousiast te houden om iets nieuws aan te pakken naarmate Sofia's zoektocht naar de onvermijdelijke ontknoping vordert. Resonance is meer dan zomaar een tussendoortje; het laat zien waartoe de Plague Tale-serie en Studio Asobo in staat zijn – en ik ben enthousiaster dan ooit om te zien wat er nog meer komt.

---

Merk op

Resonance: A Plague Tale Legacy is beoordeeld op pc, met behulp van een recensie-exemplaar dat door de uitgever ter beschikking is gesteld.