Filmrecensie Until Dawn: dit is wat het anders maakt

Pluspunten:

• Een sterk begin
• Verwijzingen naar horrormetaforen

Minpunten:

• onbegrijpelijk plot
• Schande over Until Dawn
• Helemaal niet eng

Eigenlijk zou ik een recensie moeten schrijven over Until Dawn . Ik recenseer alles wat ik net gezien heb, maar ik weet niet zeker of dat Until Dawn is . Misschien ben ik per ongeluk de verkeerde bioscoop binnengelopen? Misschien zijn de druk van het leven me wel gebroken, waardoor ik nu hallucineer over een vreselijk saaie film met de acteur uit Love, Victor in de hoofdrol ? Hoe dan ook, hier is mijn recensie van de film waarvan ik (heel) niet zeker weet of het Until Dawn is.

Voor degenen die het spel gespeeld hebben, volgt hier de verhaallijn. Ik heb nog vragen, opmerkingen en zorgen. In de film verdwijnt een meisje genaamd Melanie (Maia Mitchell). Een jaar later besluiten haar zus Clover (Ella Rubin) en haar vrienden Max (Michael Cimino), Nina (Odessa Azion), Megan (Ji-Young Yoo) en Abel (Belmont Camilli) de plek te bezoeken waar ze verdween, om afsluiting te vinden. Ze rijden een mystieke vallei in, waar ze vast komen te zitten in een tijdlus en moeten vechten tegen monsters, moordlustige bovennatuurlijke wezens en wendigos. Elke nacht worden ze vermoord en beleven ze de verschrikkelijke avond steeds opnieuw.

Het blijkt dat het hele gebeuren eigenlijk een onderzoek is van een psychiater in een stad die na een mijnramp in de aarde is weggezakt. Hij heeft op de een of andere manier alle bovennatuurlijke dingen onder controle... en water zorgt ervoor dat je explodeert... en dat allemaal dankzij Clovers psychische trauma. Het is geen Fight Club- scenario waarin alles zich in Clovers hoofd afspeelt, maar het is meer alsof haar psychische pijn op de een of andere manier de kwade krachten voedt die de dokter gebruikt om het experiment te laten slagen. Je zei toch dat water ervoor zorgt dat je explodeert?

Dus, gamers wereldwijd, help me even. Lijd ik aan geheugenverlies? Is mijn hersenaneurysma geknapt? Herinner ik me Until Dawn helemaal verkeerd ? Want dit lijkt totaal niet op de game die ik me herinner. Er zijn nieuwe personages, een nieuwe setting, een nieuw verhaal en nieuwe trucjes die helaas niet werken. Oh, en ze hebben een Easter egg toegevoegd die suggereert dat de film een ​​prequel is op de game, wat een puinhoop is die een eigen, vernietigend artikel verdient.

 

Until Dawn begint erg sterk.

Het ergste aan Until Dawn is dat ik het begin geweldig vond; het gaf me valse hoop. Wanneer de film eindelijk begint, zien we de groep in een afgelegen huis in het bos met een gigantische zandloper aan de muur die op de een of andere manier is omgevallen, waardoor een timer begint af te tellen. Iedereen wordt gedood door een gemaskerde huurmoordenaar, waarna ze plotseling het begin van de avond herbeleven, maar dan met de zandloper weer gevuld. Ze hebben echter allemaal nog steeds hun herinneringen aan de vorige nacht, en in plaats van dat Groundhog Day echt is, is elke nacht in Until Dawn anders. Hun doel is om te overleven tot de ochtendgloren.

Naarmate het verhaal zich ontvouwde, dacht ik: dit is niet de Until Dawn -film die ik verwachtte, maar het is oprecht leuk en ik geniet ervan, dus ik vind het niet erg. Het is niet echt "eng", want je weet toch dat ze de nacht opnieuw gaan beleven, waardoor hun dood emotioneel betekenisloos is. Maar het was vermakelijk. Het was een unieke draai aan een veelgebruikte formule, dus ik waardeerde het dat er wat verandering in zat.

 

Halverwege de film verandert Until Dawn in een andere film.

Het probleem met Until Dawn is dat de film volledig in elkaar stort. Zoals ik al zei, hebben we het plot, de regels en de doelstellingen. Maar dan, midden in de film, wordt een van de personages plotseling wakker uit een droom. Ze bevindt zich in de woonkamer met haar vrienden, en er is een enorme tijdsprong. We weten dat ze daar al 13 nachten zijn, en ineens herinneren ze zich de voorgaande nachten niet meer. Ik was geschokt dat een film zoveel moeite steekt in het creëren van een setting, die vervolgens volledig wordt losgelaten en halverwege overgaat op iets totaal nieuws.

Vanaf dat moment gaat alles verder bergafwaarts. Een groot deel van de film draait om de groep die op de vlucht is voor allerlei gevaren, of het nu de gemaskerde moordenaar, bovennatuurlijke krachten of de Wendigo's zijn. Regisseur David F. Sandberg vertelde aan THR dat hij enthousiast was om een ​​film te maken die zoveel verschillende horrorgenres combineerde: "Dit is geweldig, want er zitten allerlei soorten horror in. Ik kan slasherfilms, paranormale horror, body horror, monsterfilms en found footage-films maken. Het had alles in één film, en dat sprak me enorm aan."

Helaas voelt Until Dawn geenszins aan als een eerbetoon aan, of zelfs maar een knipoog naar, de klassiekers van het horrorgenre. Het voelt eerder als een complete ramp. Je wordt overspoeld met een eindeloze stroom horrorachtige onzin, maar er is geen rode draad die alles met elkaar verbindt. Until Dawn voelt meer aan als een willekeurige opeenvolging van gebeurtenissen dan als een verhaal. Op een gegeven moment dwaalden mijn ogen af ​​omdat er geen schrikmomenten meer waren, en erger nog, de film begon zijn eigen regels te breken. Alles is nu mogelijk. We bevinden ons in een wereld van fantasie, sciencefiction en horror, waar alles kan gebeuren en je keuzes er niet toe doen, omdat elke bovennatuurlijke gebeurtenis iets nieuws creëert om te vernietigen.

 

Until Dawn geeft geen antwoorden.

De film probeert alles met elkaar te verbinden door Dr. Hill (Peter Stormare) uit de game terug te halen. In de videogame fungeert Dr. Hill als een soort verteller en is hij tevens de psychiater van Josh. Maar in de film is hij volkomen onherkenbaar als de grote architect van dit psychotische 'experiment' in een magische vallei vol sinistere bovennatuurlijke krachten die op de een of andere manier nooit zijn ontdekt. Maar de ervaring wordt ook versterkt door de trauma's van een aantal gekwelde mensen die er de afgelopen eeuw hebben rondgezworven.

De motieven van Dr. Hill zijn onduidelijk. Of hij echt bestaat of een zombie is, blijft een mysterie. Hoe en waarom hij zijn slachtoffers kiest, is ook onduidelijk, en erger nog, we komen nooit te weten wat deze bovennatuurlijke kracht is of waarom die zich met een psychiater heeft verbonden. Wie heeft de mysterieuze vallei, de tijdslus of de monsters gecreëerd? Als dit klinkt als een samenhangend en intrigerend verhaal, pak dan wat popcorn en kijk Until Dawn.

Maar als je op zoek bent naar een spannende thriller, een interessant plot of antwoorden, dan zal Until Dawn je niet bevallen. Sterker nog, de film roept alleen maar meer vragen op, want er is een cryptische boodschap aan het einde wanneer de besneeuwde hut uit de Until Dawn -videogame plotseling op de videoschermen van de kwaadaardige psychiater verschijnt. Ik vind dit ronduit beledigend, omdat de film nu probeert het plot van Until Dawn te verdraaien en er een eigen, angstaanjagend en onlogisch verhaal aan toe te voegen.

 

Het goede nieuws: er is nog steeds een echt Until Dawn-spel.

Als je de film Until Dawn wilt kijken , raad ik je aan om in plaats daarvan de game te spelen. De unieke gameplay zorgt er sowieso voor dat het aanvoelt als een interactieve film. Het heeft een beter verhaal en je keuzes en acties hebben consequenties. Afhankelijk van hoe je speelt, kun je ervoor zorgen dat iedereen overleeft, iedereen laten sterven, of een combinatie van beide. Eerlijk gezegd is het leuker en interessanter.

De film Until Dawn draait nu in de bioscoop.