Resident Evil Requiem: De mix van actie en horror is precies wat ik zoek.

Toen ik Resident Evil Requiem vorig jaar voor het eerst speelde, hield Capcom zich stil over de vraag of Leon S. Kennedy daadwerkelijk zou verschijnen. Destijds dacht ik dat dit geliefde personage bewaard werd voor een verrassing in de uiteindelijke versie van de game. Blijkbaar had ik het mis! Capcom heeft officieel bevestigd dat Leon een van de belangrijkste speelbare personages is, en als iemand die Resident Evil 4 beschouwt als het hoogtepunt van de Resident Evil-serie , kan ik niet enthousiaster zijn.

Tijdens een recent demo-evenement kreeg ik de kans om als Leon te spelen. Zijn actievolle gameplay-gedeeltes besloegen het begin en het einde van mijn speelsessie, terwijl de middelste twee uur zich richtten op de nieuwe protagonist, Grace Ashcroft. Deze structuur is een slimme zet; de overgang van Grace's wanhopige overlevingshorror naar Leons snelle schiet-en-ren-stijl zorgt ervoor dat het spel een hoog tempo behoudt en het gevoel van dreiging aanhoudt.

Nadat ik in mijn vorige preview al de belangrijkste gameplaymechanieken en de verbluffende graphics van Requiem heb besproken, wil ik me deze keer richten op de zintuiglijke ervaring van het spelen van deze twee games. Meer dan ooit bewijst deze demo dat Requiem beschouwd kan worden als de "beste game uit de serie", een verzameling van de meest opvallende elementen.

Zombie Slayer

De PR-medewerker van het evenement gaf ons een simpele tip voor het gedeelte met Leon: "Maak je geen zorgen over het sparen van munitie of genezingsitems, want Leon is onoverwinnelijk." Hoewel ik er zeker van ben dat het beheer van middelen in de uiteindelijke game veel strenger zal zijn, was deze demo een bevredigende oefenplaats om je schietvaardigheid te testen. Kortom? Het is absoluut briljant.

Ik geef grif toe dat de gevechten in Resident Evil soms wat traag aanvoelen in vergelijking met meer gespecialiseerde shooters . Die opzettelijke zwaarte is er nog steeds; je hebt een seconde nodig om een ​​goede headshot te landen. Leon voelt zich echter capabeler dan ooit dankzij een aantal nieuwe trucjes. Zo kan hij nu bijvoorbeeld brute, contextgevoelige afmakers in gevechten van dichtbij uitvoeren, en snelle kills die aanvoelen als een brutalere evolutie van wat RE4 te bieden had.

Een van de hoogtepunten was een hectisch eindgevecht in een krappe, chaotische zolder. Het beest achtervolgde me meedogenloos, waardoor ik maar heel weinig tijd had om een ​​of twee schoten af ​​te vuren met mijn shotgun voordat ik moest vluchten. De omgeving lag bezaaid met munitie en geneeskrachtige kruiden, waardoor ik me volledig kon concentreren op het uitschakelen van het beest en het voorkomen dat ik zelf gedood zou worden. Zonder het einde te verklappen, kan ik wel zeggen dat de beloning voor deze confrontatie ongelooflijk bevredigend was. Leon is dan wel ouder, maar hij is nog steeds even briljant als altijd, en dat alles met zijn kenmerkende sarcastische opmerkingen.

Huis van verschrikkingen

Waar Leons spel draaide om intense actie, is dat van Grace langzamer en methodischer. Haar ervaring begint in een vervallen medisch centrum en de verandering in sfeer en gameplay is direct merkbaar. Als je probeert Grace op dezelfde manier te spelen als Leon, zul je al snel het "Game Over"-scherm te zien krijgen.

Net als eerder met Grace speelde ik voornamelijk in de derde persoon, omdat de eerste persoon te angstaanjagend is. Opvallend genoeg waren Leons gedeeltes automatisch in de derde persoon, terwijl Graces gedeeltes in de eerste persoon begonnen. Ik weet niet zeker of dit in de uiteindelijke game ook zo is, maar deze perspectieven passen goed bij de personages. Hoe dan ook, ik bleef in de derde persoon spelen en was nog steeds behoorlijk bang.

De gameplay van Grace is een ode aan de klassieke Resident Evil-games. Het draait allemaal om de beklemmende sfeer, het oplossen van ingewikkelde puzzels en het zoeken naar voorwerpen om Plus-gedeeltes van het gebouw waarin je vastzit te ontgrendelen. In tegenstelling tot eerdere ervaringen had Grace toegang tot vuurwapens, waaronder het enorme Requiem-pistool dat Leon haar gaf. Munitie was echter pijnlijk schaars. Ik moest extreem voorzichtig zijn en koos er vaak voor om langs de meer bewuste zombies te sluipen in plaats van ze direct aan te vallen.

Wat het laatste punt betreft, is het interessant om te zien dat zombies sommige van hun menselijke eigenschappen behouden. Zo klaagde een zombie-huishoudster constant over hoe vies de vloer was, terwijl een andere erop stond dat de lichten uit bleven. Hersenloze zombies zijn niet zo angstaanjagend, omdat je ze puur als monsterlijk kunt beschouwen. Het horen van flarden van zombies' vroegere leven als mens is ongelooflijk verontrustend (maar fascinerend).

Ik ga niets verklappen, maar laat ik zeggen dat je met Grace een paar verrassingen te wachten staan. Ik kan het mis hebben, maar ik heb het gevoel dat Capcom probeert het kernverhaal van Resident Evil uit te breiden, voorbij de sinistere ambities van de Umbrella Corporation. We zullen zien hoe het verhaal zich uiteindelijk ontvouwt, maar hoe dan ook, ik verwacht dat we getrakteerd zullen worden op een boeiende en cinematische ervaring.

Toekomstperspectief

Mijn enthousiasme voor Resident Evil Requiem was al groot, maar de manier waarop deze twee gameplaystijlen elkaar aanvullen, heeft dat alleen maar vergroot. Het voelt als een terugkeer naar de basis, waarbij alles wat fans waarderen behouden blijft, terwijl het verhaal nieuwe richtingen inslaat. Ik ben vooral benieuwd hoe de game de twee stijlen in balans brengt en of de gedeeltes met Grace langer zullen zijn dan die met Leon. Hoe dan ook, ik ben er klaar voor.

Resident Evil Requiem verschijnt op 27 februari 2026 voor pc, PS5, Xbox Series X/S en Nintendo Switch 2. Blijf op de hoogte voor mijn volledige recensie!