Assassin's Creed: Shadows na 60 uur spelen — Mijn oordeel als serie-expert

Recensie van Assassin's Creed Shadows: Specificaties

Platformen: PS5 (getest), Windows, Xbox Series X/S, macOS, iPadOS

Prijs: $69 (standaardeditie), $89 (digitale deluxe-editie)

Releasedatum: 20 maart 2025

Genre: Actie-avontuur/RPG

Assassin's Creed: Shadows is dan wel het veertiende hoofddeel in de serie, maar het markeert ook een triomfantelijke terugkeer voor deze eerbiedwaardige franchise. Assassin's Creed: Shadows combineert op meesterlijke wijze de beste elementen van klassieke Assassin's Creed-games met de sterke punten van recentere RPG's. Bovendien biedt de game een van de beste verhalen in het Assassin's Creed-universum sinds de tijd van Ezio.

Ik heb tot nu toe alle Assassin's Creed-games gespeeld (ja, zelfs de minder succesvolle zoals Assassin's Creed: Rogue), en Shadows biedt alles waar ik op gehoopt had: diepgaande personages met boeiende achtergrondverhalen, briljante stealth-mechanieken, vloeiende parkour, bloederige gevechten en meditatieve momenten van sereniteit. De twee hoofdpersonen van de game, de samoerai Naoe en Yasuke, hebben elk unieke en met elkaar verweven verhalen en brengen een eigen speelstijl met zich mee.

Shadows speelt zich af in het feodale Japan, maar de kaart is niet zo uitgestrekt en onoverzichtelijk als die van AC: Valhalla of AC: Odyssey. De verbluffende graphics brengen de historische setting tot leven. Tijdens je avonturen om krijgsheren, Tempeliers en sekteleden te verslaan, kom je talloze niet-speelbare personages (NPC's) tegen die de open wereld verrijken, elk met een eigen verhaal dat het ontdekken waard is.

Helaas overschaduwt één personage de ander, en de verhaallijn voelt grotendeels ineffectief aan. Dit zijn echter kleine minpunten vergeleken met alles wat deze nieuwe Assassin's Creed-game heeft bereikt. Lees verder voor mijn volledige recensie van Assassin's Creed Shadows, waarin ik uitleg waarom het een van de beste games in de serie is…

Assassin's Creed Shadows: De basisprincipes

• wat is het? Assassin's Creed: Shadows is het veertiende deel in de historische actie-avonturenserie en combineert het beste van het RPG-genre met de klassieke stealth-mechanieken van de serie. Het spel speelt zich af in het feodale Japan en laat je wisselen tussen Naoe, een shinobi, en Yasuke, een samurai, om Tempeliers, krijgsheren en andere vijanden uit te schakelen.
• Voor wie is het bedoeld? De game is ideaal voor fervente fans van de serie, met een mix van oude en nieuwe stealth-mechanieken, maar is ook geschikt voor spelers die voor het eerst kennis willen maken met de wereld van Assassin's Creed.
• Wat is de prijs? De standaardeditie van Assassin's Creed Shadows kost... 69 €De premium digitale versie kost ondertussen het volgende: 89 € Het pakket bevat outfits voor Naoe en Yasuke, en meesterpunten die je kunt besteden aan de vaardighedenboom in het spel.
• wat is het de spellen Welke andere ontwikkelaar heeft de ontwikkelaar aangemaakt? Ubisoft wordt beschouwd als de grondlegger van de Assassin's Creed-serie met de release van de eerste game in 2007, maar het team ontwikkelde ook de Far Cry-, Prince of Persia- en Tom Clancy-franchises. Andere titels zijn onder meer Rayman, Watch Dogs en Just Dance.
• Welke spellen zijn hiermee vergelijkbaar? Het is een actie-RPG die niet alleen fans van de serie zal bekoren, maar waarvan de open wereld en gameplaymechanieken ook fans van The Witcher 3, Horizon Forbidden West en Ghost of Tsushima zullen aanspreken — met name GoT. Veel activiteiten in Shadows kijk Vrijwel identiek.

Twee messen zijn beter dan één.

In Assassin's Creed Syndicate , een van mijn favoriete games, werd de mogelijkheid geïntroduceerd om van personage te wisselen, waardoor je kon kiezen tussen de broers Evie en Jacob. Hoewel de Frey-tweelingen verschillende persoonlijkheden hadden, verschilden hun vechtstijlen niet drastisch. In Assassin's Creed Shadows is dat echter compleet anders; Naoi en Yasuke hebben elk een totaal unieke speelstijl.

Naoi vertolkt de rol van een shinobi in klassieke Assassin's Creed-outfits, die te verkrijgen zijn via kisten of als beloning voor het voltooien van missies. Ze gebruikt ook het originele verborgen mes, in tegenstelling tot wat we zagen in Odyssey (de speer) of Valhalla (waar het mes van boven in plaats van van onderen tevoorschijn komt).

In onze vorige preview van de game merkten we al op dat het iconische zwaard een integraal onderdeel van het verhaal leek te zijn, en dit wordt steeds duidelijker naarmate je verder komt. Stealth-moorden worden soepeler en vloeiender uitgevoerd dan in Mirage . Hoewel ze ook in Valhalla aanwezig waren, verliepen ze trager. Naoi kan vijanden sneller uitschakelen dan Eivor, of ze nu loopt of zich verstopt tussen objecten in de open wereld.

Wat Yasuke betreft, hij is een Afro-Portugese man die werd geadopteerd door de historische figuur Oda Nobunaga en opgeleid in de samoeraikunsten, om zo te worden wat Nobunaga zelf omschreef als "een leger van één man".

De game onderzoekt het racisme waarmee Yasuke te maken krijgt, vaak aangeduid als "de vreemdeling" of "de buitenstaander", evenals zijn relatie met de Assassins. Beide personages hanteren verschillende wapens en beschikken over unieke speciale aanvallen en brute afmaakbewegingen. Hun paden kruisen elkaar een paar uur na het begin van het hoofdverhaal, en de manier waarop Shadows hun achtergrondverhalen met elkaar verweeft is werkelijk opmerkelijk.

Maar Shadows heeft nog steeds moeite om de twee personages in balans te houden. Yasuke voelt niet zo cruciaal voor het verhaal als Naoi. Begrijp me niet verkeerd, ik vond het geweldig om te spelen als een ongelooflijk krachtige samoerai met vaardigheden waar vijanden zich niet tegen kunnen verdedigen. Maar halverwege het hoofdverhaal wordt Naoi zelf krachtig genoeg om een ​​heel leger uit te schakelen, waardoor ze niet meer hoeft over te schakelen naar Yasuke om een ​​gevechtsmissie van dichtbij te voltooien. Ik voelde me meer geneigd om bij Naoi te blijven tijdens het verkennen van de open wereld en het uitvoeren van zijmissies. Natuurlijk zijn er personagespecifieke zijmissies die je als Naoi of Yasuke moet voltooien.

Naoi roept een zekere nostalgie op. Assassin's Creed-fans, zoals ikzelf, verlangen terug naar de tijd van Ezio vanwege zijn aangrijpende achtergrondverhaal. En voor mij voelt Naoi's verhaal bijna net zo meeslepend. Ze puzzelt de puzzelstukjes bij elkaar door de Koji-kiri (tijd- en geheugenuitdagingen) te voltooien die over de hele wereld verspreid liggen. Ze is een personage dat een verwoestend persoonlijk verlies heeft geleden en op een missie is om de daders voor het gerecht te brengen, en ze is duidelijk het hoofdpersonage. Ik betrap mezelf er vaak op dat ik denk dat het niet veel verschil had gemaakt als Naoi het enige speelbare personage was geweest.

We werken in het donker…

Stealth is cruciaal in Assassin's Creed: Shadows, vooral in het begin wanneer de meeste vijanden je met één klap kunnen uitschakelen. En zoals de naam al doet vermoeden, moet je schaduwen in je voordeel gebruiken als je met Naoe speelt – nog een aanwijzing dat zij inderdaad het hoofdpersonage is. Dit aspect vond ik geweldig. Ik genoot er enorm van om me te verstoppen in het hoge gras en de omgeving te verkennen met de klassieke adelaarsblik (langzaam lopen terwijl de wereld zwart-wit wordt in plaats van een echte adelaar) om vijanden en fakkels te vinden. Vervolgens kon ik plannen maken om de vuren te doven en verborgen te blijven.

Je gaat ook op pad met Naoe om zijmissies met parkour-elementen te voltooien en zo de geheimen van de Assassin Brotherhood te ontrafelen. Een van mijn bezwaren tegen Valhalla was dat ik geen zin had om zijmissies te doen, omdat Eivor geen boeiend personage was en nooit echt als een Assassin aanvoelde. Naoe daarentegen wel. Ik merkte niet alleen dat ik op zoek ging naar haar personagespecifieke zijmissies, maar ik maakte ook tijd vrij voor extra optionele activiteiten, zoals het tekenen van dieren, omdat ze een persoonlijk tintje gaf – iets wat ik bij Basim in Mirage miste.

Oud en nieuw

Assassin's Creed: Unity zat dan wel vol bugs die de gameplay belemmerden, maar de parkourbewegingen waren de soepelste in de hele serie, en Shadows brengt ze op grootse wijze terug.

Naoe's bewegingen zijn vloeiend en nooit zo onhandig als die van Eivor in Valhalla, met ninja-achtige acrobatiek en sprints over daken. Zijn sprongen in het diepe zijn even effectief, hoewel de uitvoering verschilt per personage. Terwijl Naoe snel is, is Yasuke onhandig, zoals je van een samoerai zou verwachten. Hij zal zelfs een opmerking maken als: "Dat was natuurlijk de bedoeling," wanneer hij opstaat nadat hij van een hooiberg is gevallen.

Ik vind het ook fijn dat Shadows, in tegenstelling tot andere rollenspellen (RPG's), geen overdreven grote kaart heeft die vaak leeg aanvoelt. De kaart is qua grootte vergelijkbaar met die van Origins, met een gevarieerd landschap en wisselende seizoenen. De seizoenen wisselen automatisch of kunnen handmatig worden geactiveerd na een bepaalde tijd, waardoor je verkenners weer beschikbaar zijn.

Verkenners zijn een nieuwe spelmechaniek. Je kunt ze gebruiken om missiedoelen op de wereldkaart te identificeren. Hoewel de kaart niet zo groot is als Valhalla, zijn er nog steeds genoeg steden en regio's, waardoor ik veel gebruik maakte van verkenners. Door ze aan te vullen in schuilplaatsen over de hele wereld (voor 200 lokale valuta) hoefde ik niet te wachten tot het seizoen veranderde.

Geld verdienen is relatief eenvoudig, net als het vergaren van ervaringspunten en kennispunten om voordelen in de vaardighedenboom te ontgrendelen. De vaardighedenboom zelf is kleiner en voelt verfijnder aan, alsof het echt een verschil maakt voor je gameplay. Ik slaagde erin om 90% van de vaardigheden van beide personages te ontgrendelen tegen de tijd dat de eindbadge verscheen, en ik heb me alleen maar aan de hoofdmissie gehouden en onderweg een paar zijmissies voltooid. Ik ben blij dat Ubisoft het "grinden" tot het verleden heeft laten behoren, en spelers die het hele spel uitspelen, kunnen snel het maximale level 60 bereiken.

De illusie van keuze

Assassin's Creed Shadows biedt, net als andere rollenspellen (RPG's) in de serie, meerdere dialoogopties bij interactie met niet-speelbare personages (NPC's), maar deze keuzes voelen, net als in eerdere delen, grotendeels onbeduidend aan. Zo kwam ik bijvoorbeeld verschillende keren in situaties terecht waarin ik moest kiezen tussen een vijand in leven laten of doden, en elke keer bleef het verloop van het spel onveranderd, ongeacht mijn beslissing.

De gevolgen van deze keuzes beperken zich vaak tot romantische relaties, die op hun beurt geen wezenlijk verschil maken voor het hoofdverhaal. Hoewel deze rollenspelelementen cruciaal aanvoelen in games zoals Baldur's Gate 3 , voelen ze secundair aan in Assassin's Creed: Shadows. Je beslissingen hebben onvoldoende consequenties om echt betekenisvol te zijn.

Assassin's Creed Shadows: Het Eindoordeel

Assassin's Creed Shadows heeft iets bereikt wat sommige fans voor onmogelijk hielden: de klassieke Eagle Vision-mechanieken en het verborgen mes uit de oudere delen zijn hergebruikt en naadloos geïntegreerd met RPG-elementen die sinds Origins in moderne Assassin's Creed-games zijn verschenen.

Het feodale Japan is adembenemend mooi, levendig en vol bruisende gesprekken, terwijl het verhaal zelf meeslepend en strak in elkaar geweven is. Zowel Naoe als Yasuke beschikken over een eigen vechtstijl en stealth-technieken, en de enorme verscheidenheid aan vijanden zorgt ervoor dat je elke beweging goed overweegt – iets wat ik sinds Syndicate niet meer heb meegemaakt.

De zwakke punten van Shadows liggen op hetzelfde gebied waar de serie al sinds de overstap naar rollenspellen (RPG's) mee kampt. De keuzes van de speler voelen overbodig aan en hebben geen wezenlijke gevolgen voor het verhaal. Hoewel de game met succes inspeelt op nostalgie met Naoe's emotionele achtergrondverhaal, blijft Yasuke's personage op de achtergrond.

Ondanks deze tekortkomingen voelt Shadows aan als een sterke comeback voor de serie en biedt het hoop voor toekomstige delen. Het overtrof mijn verwachtingen ruimschoots en ik was na slechts een paar uur spelen volledig in de game ondergedompeld. Assassin's Creed Shadows is voor mij een topkandidaat voor Game van het Jaar geworden.