De belangrijkste dingen die je moet weten
- De game biedt, net als "The Legend of Zelda: Breath of the Wild", een grote mate van vrijheid om de omgeving te verkennen. Spelers kunnen er zelfstandig op uit trekken en hoofdmissies overslaan, hoewel dit soms kan leiden tot een gevoel van gebrek aan een duidelijk doel.
- Het spel kampt met een groot aantal technische fouten die de spelervaring negatief beïnvloeden, waardoor sommige taken onvoltooid blijven en het spel regelmatig opnieuw moet worden geladen.
- Het vechtsysteem biedt de vampier de vaardigheden van een nachtvampier en magie overdag via runen, evenals een effectief duel met blokkeren en perfect blokkeren. De superkrachten zijn echter vaak vergelijkbaar in gebruik en kosten levenspunten.
In The Blood of Dawnwalker beweegt de tijd zich constant voort, maar tegelijkertijd lijkt hij ook stil te staan. In dit op vampieren geïnspireerde rollenspel (in speltermen bekend als een "Frakheri") is de recent getransformeerde pseudo-vampier "Dawnwalker" Quinn minder bezig met het beheren van zijn bloedvoorraad van de levenden dan met het schudden van zijn tijdsymbolen als casinofiches. Met nog 30 dagen te gaan voordat zijn familie en dorp worden afgeslacht tijdens een magische, bloedige kroning door de nieuwe binnenvallende vampierenheer van Vale Sangora, Princess, moet je goed nadenken over de taken waaraan je je tijd wilt besteden.
Quinns missie is urgent, maar verder is niets in deze wereld dat. Met zoveel nevenactiviteiten die beperkt zijn tot het verslaan van groepen vijanden, ze zonder veel ophef uitschakelen en een deel van je tijd opofferen, vraag ik me constant af of wat ik doe wel de moeite waard is, en meestal kom ik tot de conclusie van niet. The Blood of Dawnwalker confronteert me rechtstreeks met de vraag wat de moeite waard is in een openwereld-RPG , en ik weet niet zeker of het antwoord me zal bevallen.
Ik ben dol op vampieren en rollenspellen. Ik heb dit jaar urenlang naar The Vampire Lestat gekeken en ik ben een groot voorstander van Vampire: The Masquerade – Bloodlines en Vampyr (een van de beste games aller tijden, een 7/10). Ik ben ook gek op The Witcher 3, dat ik opnieuw heb gespeeld in aanloop naar de aankomende uitbreiding. Met een pc-code van de uitgever heb ik 26 uur besteed aan het bereiken van mijn eerste einde in The Blood of Dawnwalker, en dat liep op tot 31 uur toen ik ook nog eens talloze zijmissies in Vale Sangora heb gedaan. – Recensent Oscar Taylor-Kent
Uitputting van plezier
Snelle feiten
Publicatiedatum: 3 september 2026
Platformen: PC, PS5, Xbox Series X
Ontwikkelaar: Rebellenwolven
uitgeverij: Bandai Namco Entertainment
Een goed uitgewerkte introductie maakt een betere indruk dan het spel zelf . Het verhaal speelt zich af op de dag van een perverse Farrahry-mis, waar de dorpelingen van Quinn gedwongen worden bloed uit te wisselen met de vampierheren, die hen als vee behandelen. Je worstelt met je buren en probeert wanhopig weerstand te bieden, terwijl je de taken van één dag volbrengt om de loop van die nacht te veranderen. Het lot zal echter uiteindelijk bepalen dat Quinn per ongeluk in een Don Walker verandert, zijn dorp wordt verwoest en de inwoners tot slaaf worden gemaakt.
The Blood of Dawnwalker biedt je een enorme vrijheid om te verkennen , vergelijkbaar met de manier waarop The Legend of Zelda: Breath of the Wild de speler de vrije hand geeft. Verlaat je het voorgrondgebied en het dorp aan de noordelijke rand van Vale Sangora, dan vind je de grotere beschaving en het kasteel van waaruit Brencis heerst, ver in het zuiden. Daar worden de vijanden steeds dodelijker naarmate je verder de omgeving verkent. Er zijn geen beperkingen; je kunt recht naar het zuiden rennen, dodelijke varkens ontwijkend, om alle snelle reispunten te verzamelen als je dat wilt. Een paar dorpsgidsen bieden missies aan die je kunt volgen om je macht te vergroten en Brencis te destabiliseren, maar je hoeft ze niet meteen te voltooien, of zelfs helemaal niet. De game laat je volledig vrij rondlopen, iets wat ik enorm waardeer in The Blood of Dawnwalker.
Zonder de focus die een strakkere proloogstructuur biedt, is de kans groot dat The Blood of Dawnwalker snel ontaardt in een zinloos rollenspel , waarin ik mezelf betrap op het zoeken naar wat de moeite waard is. Nieuwsgierigheid leidt me ertoe de misleidende lichtjes (dwaallichten) te volgen door een reeks gevechten met woeste dieren, waarbij ik een uur besteed aan het openen van een kist; het opruimen van bandietenkampen en het vullen van mijn zakken met buit; het onderzoeken van het lichaam van een vrouw vlakbij een roedel wolven, om er vervolgens achter te komen dat ze door hen is gedood... drie uur lang. Ik heb niet veel buit nodig, dus zodra ik fatsoenlijke uitrusting heb, sla ik veel van deze tijdrovende activiteiten over om eenvoudige missies te voltooien voor magere beloningen. En aangezien het upgraden van Coen voorbij zijn basisvaardigheden tijd en upgrade-punten kost, is tijd iets wat ik niet wil verspillen.
Ik ontdek al snel dat tijd kostbaar is voor Coen, maar voor de meeste inwoners van Vale Sangora lijkt de tijd eindeloos voort te duren. Burgers roepen misschien wel om hulp over de hele kaart, maar ze zullen dat eindeloos blijven doen totdat je besluit terug te keren en hen te helpen. Konvooien met gevangenen rijden in een eindeloze lus over de wegen. Het leger van Brencis plundert dagenlang de huizen van degenen die hij tot vijand heeft verklaard.
Tijd is kostbaar, maar tegelijkertijd ontbreekt het aan een gevoel van urgentie of echte onderdompeling, waardoor je vanzelf meer tijd zou willen besteden. In plaats daarvan blijf ik rondhangen bij interessante plekken om te bepalen of ze de moeite waard zijn, en vaak haak ik af als blijkt dat het slechts een bandietenkamp, een monsterhol, een oude cirkel, een spookachtige locatie of een van de vele missies in het spel is waarbij je een hoop vijanden moet doden en vervolgens een kist moet openen. Als ik meer buit nodig heb, kan ik later terugkomen. Maar meestal doe ik dat niet.
Ondanks de boeiende wereld die is gebaseerd op historische folklore en de interessante bijpersonages die er perfect bij passen, slagen de zijmissies er vaak niet in om de game volledig te benutten. Zelfs dan vind ik het soms lastig om te geloven dat ze de tijd van Quinn waard zijn. Een van de langste missies was het onderzoeken van een bovennatuurlijke moord – een van de beste in de game – maar ik zuchtte van teleurstelling toen ik alleen een nieuw amulet kreeg dat veel slechter was dan degene die ik al droeg. In tegenstelling tot The Witcher 3 , waar bijna elke zijmissie een genot is om te voltooien vanwege het verhaal alleen al, vermindert het tijdrovende karakter van deze missies de narratieve waarde. The Blood of Dawnwalker heeft me extreem voorzichtig gemaakt met het waarderen van zowel tijd als beloningen.
De rollenspelelementen zelf voelen een beetje rommelig aan. Quinn mag dan wel krachten bezitten die gebaseerd zijn op zijn beheersing van bloed, maar de fantasie van een vampier-rollenspel staat niet centraal in The Blood of Dawnwalker. In plaats daarvan speel ik de rol van een voorzichtige marktganger, die door de vallei dwaalt en afweegt wat de moeite waard is voor Quinns kostbare, afnemende tijd. Quinn is altijd in goede conditie en floreert. Hoewel het verhaal hint op zijn wanhopige behoefte aan voeding, ondersteunen de gameplay-mechanismen dit zelden. Er is een interessant element dat zijn dialoogkeuzes zou kunnen vervangen door de drang om bloed te drinken wanneer je op het punt staat je laatste restje gezondheid te verliezen. Dit is me echter maar één keer overkomen, toen de omstandigheden het noodzakelijk maakten, want genezing is verder in overvloed aanwezig.
Natuurlijk is het herstellen van je gezondheid door je te voeden met vijanden in gevechten in plaats van bloedgebaseerde genezingsdrankjes te gebruiken een mechanisme, maar ik heb nooit beweerd dat het een moreel compromis was. Er is een corruptieniveau dat toeneemt, waardoor je de krachten van een vampier kunt upgraden, maar gedurende mijn hele ervaring heb ik er geen enkel nadeel aan ondervonden. Simpel gezegd, Quinn hoeft zich niet te voeden met onschuldigen in de straten van Svartro, en er zijn geen nadelen verbonden aan het half-vampier zijn, ondanks alle beweringen van het tegendeel. Een game als Vampyr, met zijn dichte stedelijke omgeving, dwong me constant om de morele dilemma's rondom bloedconsumptie af te wegen. Hier voelt het vaak alsof Quinn over bovenmenselijke krachten beschikt zonder enige nadelen.
Geschenken van de duisternis
Vervelende technische fouten
Een reeks technische problemen, waardoor sommige taken niet correct werden voltooid, had een negatieve invloed op de meeslepende RPG-ervaring. Ik moest het spel herhaaldelijk opnieuw opstarten om het soepel te laten draaien, waardoor ik uren verspilde aan dezelfde frustrerend repetitieve handelingen. Sommige van deze bugs zullen in toekomstige updates worden verholpen, maar ik heb sinds de publicatie van deze recensie geen tijd gehad om het spel te testen.
Deze duistere gaven manifesteren zich vooral wanneer hij zijn bovennatuurlijke krachten in de strijd gebruikt. 's Nachts kan Quinn naar believen zijn zwaard verwisselen voor klauwen, waarmee hij een scala aan vampierkrachten ontketent; van het absorberen van zijn eigen bloed tot het uitstoten van een angstaanjagende, bloederige schreeuw, of mijn favoriet: het laten exploderen van vijanden als verbrijzelde bloedzakken. Overdag kan hij magie gebruiken via runen die in zijn huid zijn gegraveerd (die genezen wanneer hij 's nachts in een vampier verandert, waardoor ze alleen op dat tijdstip te gebruiken zijn), zoals het vervloeken van vijanden met progressieve schade of het sturen van geestvogels op hen af.
Daarentegen kunnen duelvaardigheden zowel overdag als 's nachts worden gebruikt en zijn ze even effectief tegen elk type vijand. Dit betekent dat zelfs de Goblin Spirit of de eindbaas belachelijk kwetsbaar zijn voor 'Dirty Trick', waarmee Quinn zand in zijn zakken naar zijn tegenstander kan gooien om hem te verblinden en een paar gratis klappen uit te delen. Zowel vampier- als magische krachten kosten levenspunten bij gebruik (en beide kunnen worden geüpgraded om de levenspunten te herstellen). Afgezien van de verschillende vaardighedenbomen waar je kostbare punten en tijd aan kunt besteden, voelen ze in de praktijk niet erg verschillend aan. Zeker niet omdat de beste wapens er toch al uitzien als zwaarden.
Omni-blocking werkt oneindig zonder dat je een richting hoeft in te voeren, maar het vermindert Quinns uithoudingsvermogen. Omgekeerd zorgt een perfect getimede blokkering in de richting van de vijand – aangegeven door een aanwijzer – ervoor dat de blokkering niet meer werkt en dat vijanden kwetsbaar worden voor schade. Quinn kan ook zijn eigen aanvallen richten, waardoor combo's moeilijker te blokkeren zijn voor vijanden. Bovendien betekent het vroegtijdig ontgrendelen van een vaardigheid dat een perfecte blokkering de richting aangeeft van een perfecte vervolgaanval die kritieke schade toebrengt . Dit alles kan enigszins verwarrend worden in gevechten met grote groepen vijanden vanwege een fluctuerend richtsysteem en het feit dat je blokkeert en beweegt met dezelfde analoge stick.
In duels kan het geleide vechtsysteem effectief zijn, en hoewel het zelfs moeilijke gevechten beheersbaar maakt zodra je de timing en de besturing onder de knie hebt, kost het je wel veel tijd, omdat je de levensbalken van de vijanden moet leegvegen in een uitputtingsslag. Verwacht veel gevechten; ze vormen het grootste deel van de meeste missies. Zelfs toen ik dacht slim te zijn en een aantal van de belangrijkste vijanden vroegtijdig uit te schakelen om te voorkomen dat ze later terug zouden komen, verving de hoofdverhaallijn, die hier mede voor zorgde, de baasgevechten door golven van gewone vijanden, wat eerlijk gezegd net zo vervelend en misschien zelfs nog frustrerender is.
De besturing van The Blood of Dawnwalker lijkt grotendeels op die van The Witcher 3, of het nu gaat om gevechten, verkenning of zelfs het navigeren door de op gewicht gebaseerde inventaris (ontwikkelaar Rebel Wolves heeft ervaren medewerkers in dienst die aan The Witcher 3 hebben gewerkt, wat dit verklaart). Vreemd genoeg voelt Coens zware aanval meer aan als Geralts aanval uit de premoderne tijd (die in dat spel nog steeds als optie beschikbaar is).
Voor een rollenspel dat me constant laat weten dat mijn vloek als vampier ertoe doet, voelt het verrassend soepel en vergevingsgezind aan.
Soms kan dit frustrerend zijn, omdat Coens manoeuvres op daken met zijn vampierachtige krachten ervoor zorgen dat hij door zijn enorme momentum gemakkelijk van een richel of muur kan vallen. Het is echter moeilijk om je er echt druk over te maken, dankzij de snelle memorisatie en de rauwe, ongepolijste aard van alle bovennatuurlijke voortbewegingsmethoden die je moet accepteren. Muurlopen is een geweldig idee, maar het is traag en je kunt het beter vermijden, tenzij je absoluut in Nightcrawler-stijl naar grote hoogtes moet klimmen om verder te komen. Bovendien zijn er weinig activiteiten, vooral in de stad, die alleen mogelijk zijn met deze Nightcrawler-achtige voortbewegingsmethode vanwege de vele open balkondeuren.
Voor een rollenspel dat me constant eraan herinnert dat mijn vampierenvloek ertoe doet en dat er een klok boven mijn hoofd hangt, voelt The Blood of Dawnwalker verrassend soepel en vergevend aan zodra je gewend bent aan de statische, pretparkachtige aard ervan. Disco Elysium is ook een tijdgebonden RPG waarin de tijd bij elke actie opraakt, maar er zijn van die kleine stapjes en dialogen die je laten beseffen dat de tijd wegglipt. De grotere tijdsverschillen in The Blood of Dawnwalker, en de duidelijke hints naar niet-essentiële beloningen, zorgen er juist voor dat ik niet te veel in het spel opga.
The Blood of Dawnwalker presenteert een ambitieus concept, maar de uitvoering is simplistisch en de activiteiten en missies zijn zo basaal dat het aanvoelt als een nogal simpele aanpak om alles op papier te bereiken. Daarentegen blinken RPG's zoals Gothic 1 Remake , Disco Elysium en Kingdom Come: Deliverance 2 uit door een unieke en uitdagende kwaliteit die ze memorabel en boeiend maakt, waarbij de poging om precies te begrijpen wat ze inhouden een krachtige aantrekkingskracht vormt voor nieuwe spelers. Maar al snel nadat Coen zijn eerste stappen buiten de schijnwerpers zette, begreep ik volledig waar The Blood of Dawnwalker om draaide. Ik wist precies wat ik kon verwachten van de vaardighedenbomen en de rudimentaire activiteitspictogrammen die over de kaart verspreid waren, ook al moest ik die simpele avonturen zelf aan elkaar rijgen om mijn eigen ervaring te creëren. Wat ik niet echt begreep , was wat Rebel Wolves wilde dat ik daaruit meenam, waardoor onverwachte ontwerpkeuzes werden omgezet in een zeer conventionele en voorspelbare RPG.
Zoveel elementen van deze RPG zijn repetitief dat ik me niet kan voorstellen dat ik er nog eens van zou genieten met andere vaardigheden of andere keuzes, omdat het vaak voelt alsof je toch hetzelfde doet. Er is genoeg tijd om de meeste hoofdverhaallijnen te doorlopen voordat je het punt van geen terugkeer bereikt. En als slachtoffer van een vampier voel ik me genoodzaakt het voor de hand liggende te zeggen: The Blood of Dawnwalker heeft genoeg positieve punten om me enthousiast te maken voor een vervolg, als de game tijdloos genoeg blijkt te zijn. Maar in de huidige staat is er weinig reden om de kist al te openen.
Vrijwaring
De recensie van The Blood of Dawnwalker werd op een computer geschreven en de uitgever verstrekte een recensie-exemplaar.
Zin in meer bloed? Onze lijst met de beste actie-RPG's zal je zeker bevallen!
Reacties zijn gesloten.