Recensie van Marvel's Wolverine: Het mist een cruciaal element.

Het middelste gedeelte van Marvel 's Wolverine lijkt de visie van ontwikkelaar Insomniac Games perfect te belichamen. De game speelt zich af in een klein, semi-open Tokio, waar Logan de omgeving verkent en vecht – angstig op zoek naar aanwijzingen terwijl hij het gebied doorzoekt, op zoek naar de sporen die hem daarheen hebben geleid. Het is een levendige, gelaagde en ronduit heerlijke plek: vol charmante steegjes, wemelend van opvallende posters en neonlichten, en vaak met intrigerende locaties waar je ongetwijfeld later nog eens terug zult keren voor meer informatie.

Er is hier een heerlijke variatie die de sfeer van de game mooi verandert, een scala aan speelstijlen en momenten die de gevechten afwisselen terwijl je letterlijk sporen volgt, naar aanwijzingen zoekt en geniet van deze bruisende, neonverlichte omgeving. Ik heb meer tijd dan nodig besteed aan het bekijken van etalages, het bestuderen van uithangborden, het luisteren naar gesprekken of het observeren van voorbijlopende mensen. Belangrijker nog, er is een sterk gevoel van progressie gedurende je tijd in Tokio, met een duidelijk pad en doel dat je door alles heen leidt, waardoor het een betekenisvolle ervaring is.

Ik heb altijd al een enorme voorliefde gehad voor actiegames en alles waarin je de held in je eigen film kunt spelen. De laatste tijd omvat dat alles van 007 First Light tot The Sinking City 2 , Onimusha en Plus. Ik heb de afgelopen jaren ook vrijwel alle games van Sony zelf gespeeld – van Spider-Man tot Uncharted, God of War, Ghost of Yotei , The Last of Us, enzovoort. Om nog maar te zwijgen van bijna alles wat teruggaat tot de PS1. Dus ik weet wat een avonturengame speciaal maakt . – Recensent Leon Hurley

Snelle feiten

Datum van publicatie: 15 september 2026
Platform:PS5
OntwikkelaarInsomniac Games
uitgeverijSony Interactive Entertainment

Daarentegen voelt de rest van de game kaal aan, grotendeels bestaande uit rechthoekige gangen die zich uitstrekken over Tokio, onderbroken door oppervlakkige gevechten die worden afgewisseld met savepoints en tussenfilmpjes, en weinig anders noemenswaardigs. In tegenstelling tot de Spider-Man-games van dezelfde studio is Wolverine strikt op hoofdstukken gebaseerd en biedt het een lineaire ervaring, vergelijkbaar met de Uncharted-serie, maar zonder dezelfde mate van afwerking en verfijning. Je vindt hier en daar misschien een hoekje waar iets te verzamelen valt, of een vertakking die je wat meer vrijheid geeft in je voortgang, maar het is verrassend hoe leeg deze gebieden aanvoelen, vooral in het openingshoofdstuk. Na Tokio verbetert de flow enigszins met wat variatie en af ​​en toe een grotere schaal, maar gevechten blijven de overhand nemen in veel ruimtes die niets anders doen dan ze te huisvesten, terwijl het verhaal slechts vaag hint naar de redenen achter wat er gebeurt.

Niet helemaal de beste

Wolverines bloederige, brute gevechten met klauwen zijn op zijn zachtst gezegd vermakelijk. Het is functioneel en goed ontworpen, maar het mist de meeslepende sfeer die een echt geweldig vechtsysteem heeft wanneer je midden in de strijd zit. Er is een behoorlijke reeks bewegingen om vijanden en situaties aan te pakken, met een springaanval om snel ruimte vrij te maken terwijl je tussen vijanden door manoeuvreert, en een aantal bevredigende speciale aanvallen waarmee je groepen vijanden kunt verscheuren of individuele tegenstanders met een onnodige mate van brutaliteit kunt uitschakelen. Het is bloederig en chaotisch, en het past perfect bij Wolverines persoonlijkheid, met klauwen die in ingewanden, gezichten, schedels en meer belanden. Deze gewelddadige gevechtservaring is in lijn met wat we zouden verwachten van een personage in het Marvel Cinematic Universe.

Al deze menselijke vernietiging draait echter om een ​​woedesysteem dat zowel ongelooflijk complex als ineffectief lijkt. Het systeem heeft drie niveaus: het eerste niveau zorgt ervoor dat je weer opstaat en kunt regenereren als je valt; het tweede niveau voegt extra schade toe aan combo-aanvallen; en tot slot verhoogt het derde niveau alle schade en stelt het je in staat om direct kritieke, dodelijke aanvallen uit te voeren op vijanden met weinig levenspunten, wankelende vijanden of doodsbange vijanden.

Dit klinkt allemaal goed in theorie, maar in de praktijk blijkt het niet veel meer te doen dan de Last Stand-reanimatie. Kritieke kills zijn op zijn best inconsistent vanwege de criteria die nodig zijn om ze te activeren, en omdat sommige belangrijke elementen verborgen zitten achter aanpassingsvoordelen die ontgrendeld en uitgerust moeten worden. Alle elementen die het Rage-systeem echt laten schitteren, zitten in deze aanpassingen, waardoor je het gevoel hebt dat je het grootste deel van het spel de bètaversie speelt totdat je het volledige potentieel ervan hebt bereikt.

Daarentegen verloopt de voortgang in de technologieboom vrijwel automatisch via een reeks vaardigheden die geleidelijk aan in het spel worden ontgrendeld, dankzij een overvloed aan ervaringspunten. De belangrijkste keuze die je hier hebt bij het ontwikkelen van je personage, is welke vier van de zes speciale vaardigheden je wilt uitrusten.

Klaar om te vechten

Waar zijn de X-Men?

Hoewel Wolverine veel bekende gezichten van het personage bevat, zoals Jean Grey en Sabretooth, zijn de X-Men opvallend afwezig. Ontwikkelaar Insomniac Games heeft uitgelegd dat de game zich afspeelt in een wereld waar het team van Charles Xavier niet bestaat. Dit betekent echter niet dat dezelfde thema's niet in de game terugkomen, waarin mensen mutanten zowel vrezen als uitbuiten.

Er is ook de vreemde optie om de mogelijkheid om meerdere gelijktijdige aanvallen te blokkeren verborgen te houden achter een vaardigheid die pas heel laat in het spel verschijnt. Deze vaardigheid is een gamechanger ; zonder deze probeer je individuele aanvallen te blokkeren terwijl je omringd bent door een horde die constant aanvalt. Totdat je deze multi-blokkeervaardigheid hebt, lukt het je slechts om één aanval te blokkeren, om vervolgens een fractie van een seconde later door een andere geraakt te worden. Maar zodra je deze vaardigheid hebt, verandert de strijd in een levendige dans van tegenaanvallen, waarbij je je een weg baant door hordes vijanden als een wervelende derwisj van messen.

Het gevolg is dat wanneer je mods en vaardigheden kiest, het voelt alsof je Wolverines vechtstijl niet verbetert, maar hem simpelweg aanpast aan zijn oorspronkelijke niveau. Het eindresultaat, nadat je bijna alles hebt vrijgespeeld, voelt alsof dit het niveau is waarop je had moeten beginnen. Dit betekent dat de gevechten weliswaar een aantal goede momenten kennen, vooral wanneer ze later in het spel verbeteren, maar voor een personage dat bekendstaat om zijn vechtkunsten, laat het veel te wensen over.

Het gevecht kent een paar goede momenten, maar voor een personage dat bekendstaat om zijn vechtkunsten laat het veel te wensen over.

Er is ook een nogal vreemd stealth-systeem dat af en toe opduikt, maar het is zo'n soort "magisch gras"-systeem waarbij je geen echte controle hebt – je bevindt je alleen in gebieden waar je automatisch verborgen raakt. Je kunt niet tegen muren aanlopen, je op commando verstoppen, om hoeken sluipen of vijanden lokken. In plaats daarvan moet je de lay-out van het gebied voor je analyseren om een ​​route te plannen waarmee je de meeste vijanden uitschakelt zonder alarm te slaan. Het is een vreemd systeem, en zoals veel dingen hier lijkt het nooit helemaal uitgewerkt te zijn.

Het verhaal zelf bestaat uit drie grotendeels losstaande delen, die losjes met elkaar verbonden zijn door een vaag en onvolledig plotelement waarvan het doel verandert naarmate het verhaal vordert, evenals enkele volkomen willekeurige gebeurtenissen.

Ik kan niet te veel verklappen zonder het plot te verpesten, maar alles is zo losjes met elkaar verbonden dat je er niet rechtstreeks naar kunt kijken zonder dat het ontrafelt. De game voelt alsof hij worstelt om te bestaan ​​in zijn eigen wereld, probeert zijn eigen weg te vinden, weg van de meeste mutanten en gevestigde personages zoals de X-Men – het verhaal begint met jou verbonden aan wat in wezen een school voor begaafden is, maar niet de bekende.

Veel van Wolverine lijkt in een onbedoelde vorm te zijn geëindigd, met gameplaymechanieken en plotwendingen die lukraak worden gepresenteerd en waarschijnlijk eerder vergeten dan hergebruikt zullen worden. Talrijke ideeën voor gevechten, gameplay en verhaal duiken op en verdwijnen weer – de spraakmemo's bijvoorbeeld, verschijnen en verdwijnen als een "sleutelelement"; het verhaal slingert tussen vijanden in de zoektocht naar een consistente schurk, terwijl een van de (weinige) antagonistische facties later wordt hergebruikt met een nieuwe leider. Er is ook een relatief onbelangrijk personage dat plotseling cruciaal wordt voor een aanzienlijk deel van het verhaal, om vervolgens weer grotendeels te verdwijnen, op een korte verschijning aan het einde van de game na.

Marvel's Wolverine is absoluut geen slechte ervaring, maar wel een wat teleurstellende met een aantal vreemde keuzes. Ik heb er meestal wel van genoten, maar ik was niet echt onder de indruk en had niet het gevoel dat ik de game kreeg die Wolverine verdiende. Zeker niet gezien het feit dat dit dezelfde studio is die Spider-Man op de PS5 zo goed heeft laten draaien. Het voelt ook wat licht aan voor zo'n enorme release – je zult moeite hebben om er meer dan 20 uur uit te halen, zelfs als je alles voor 100% voltooit, en het opnieuw spelen van missies benadrukt alleen maar hoe simpel veel gebieden eigenlijk zijn. Er zitten wel een paar leuke momenten en ideeën in, maar die worden overschaduwd door de lange, monotone gevechten, de inconsistente gameplay en het onsamenhangende verhaal. Ironisch genoeg is dit, voor een personage dat de beste is in wat hij doet, grotendeels acceptabel.

---

Vrijwaring

Marvel's Wolverine is gerecenseerd op de PS5, met een code die door de uitgever is verstrekt. Alle screenshots zijn gemaakt in de Performance Mode op een standaard PS5-console.