The Blood of Dawnwalker: De grootse ambities van de vampier worden bedorven door een saaie open wereld en futloze gevechten.

Toen ik The Blood of Dawnwalker recenseerde , gaf de openingsscène een verbluffende indruk van wat Rebel Wolves hoopte te bereiken met deze openwereld-RPG met vampierenthema. Het was een meeslepende en intense introductie die je aanmoedigde om je tijd verstandig te gebruiken, de consequenties van je daden te dragen en Coens nieuwe krachten als Vrakhir in evenwicht te brengen met zijn hoop om zijn menselijkheid te behouden.

Na tientallen extra uren aan de volledige release te hebben besteed, is het team, waaronder veel voormalige ontwikkelaars van The Witcher 3 , er nog niet helemaal in geslaagd een spirituele opvolger van die baanbrekende game te creëren. Ik kan de ambitie die in de debuutrelease van de studio te zien is echter niet ontkennen – ook al zijn niet alle ideeën volledig uitgewerkt en missen sommige elementen de nodige verfijning.

Beoordelingsinformatie

Het platform dat is beoordeeld: PS5
Beschikbaar op: PS5, Xbox Series X|S, pc
Publicatiedatum: 3 september 2026

Sinds die spannende start, waarin Coens dorp werd verwoest en zijn familie gevangen werd genomen om als offers te dienen bij de aanstaande kroning van Brencis, de leider van de vampieren in de vallei, ben ik er enorm naar uitgekeken om terug te keren en te zien wat de rest van het spel me te bieden heeft.

Het is daarom vreemd dat het spel in eerste instantie wat desoriënterend aanvoelt wanneer je de open wereld betreedt. Je hoofddoel is misschien wel om Brencis te doden en je familie te redden, maar een directe aanpak zal onvermijdelijk tot je ondergang leiden. Het is verstandiger om de tijd te nemen en Brencis' heerschappij te ondermijnen door zijn generaals uit te schakelen en je krachten te bundelen voor de volgende confrontatie.

Geen rust voor de schurken: Verken repetitieve missies in de open spelwereld.

Helaas betekent dit dat je een hoop saaie en repetitieve taken moet uitvoeren, verspreid over de kaart, voornamelijk het opruimen van troepenkampen en het vernielen van voorraadkisten. De achtergrond verandert enigszins afhankelijk van welke vampierluitenant je achtervolgt (het kan Ambrus' bloedvoorraad zijn of Bakirs Slivovich-distilleerderijen), maar uiteindelijk voer je dezelfde acties uit.

Ik was verrast over hoe weinig sommige vampierleiders in het verhaal voorkomen, vooral gezien het feit dat je zo'n doorn in hun oog bent. De meeste ontwikkelingen spelen zich buiten beeld af, waarbij soldaten briefjes vinden waarin geklaagd wordt over Quinns daden en decreten uitvaardigen naarmate zijn faam groeit.

Er is weinig tijd om met deze schurken in contact te komen voordat de onvermijdelijke confrontatie plaatsvindt. Dat is jammer, want zodra je oog in oog komt te staan ​​met deze luidruchtige, boze en intrigerende personages, worden ze gedood zodra ze interessant beginnen te worden.

Ik ontdekte dat The Blood of Dawnwalker pas echt tot zijn recht komt wanneer je je verdiept in een van de vele lange missies die uit meerdere delen bestaan. Gezien de geschiedenis en ervaring van de ontwikkelaar , en wat er in de introductie werd getoond, was dit precies wat ik verwachtte. In deze missies kun je de interactie aangaan met vermakelijke en goed uitgewerkte personages, fascinerende omgevingen en kerkers verkennen, uitdagende gevechten aangaan en vaak nieuwe en waardevolle buit bemachtigen.

Keuzes en uitkomsten staan ​​centraal in veel van deze missies, en ik vond dat de game een geweldig gevoel van openheid bood, waarbij je onderzoek verschillende paden of resultaten kon onthullen. Slim bedacht is dat niet alle effecten direct merkbaar zijn; sommige gevolgen of repercussies worden pas veel later duidelijk. Dit laat zien dat Rebel Wolves veel aandacht heeft besteed aan de onderlinge verbondenheid van de wereld en wilde laten zien welke impact je daarop hebt. Dit is een enorm pluspunt voor RPG-fans die van dit niveau van wereldopbouw houden.

Laatste aftelling

De 30-dagenlimiet, een centraal element van The Blood of Dawnwalker , houdt alles bij elkaar . Er is al veel over dit mechanisme gezegd, maar het aftellen naar de kroning van de prinses en de executie van je familie was geen constante, dreigende bedreiging. Ik heb er in het begin veel over nagedacht, maar uiteindelijk, in plaats van me te laten twijfelen of elke actie de moeite waard was of zinvolle vooruitgang opleverde, werd het verliezen van tijd iets wat ik simpelweg accepteerde als de prijs om door te kunnen spelen.

Maar wat altijd frustrerend was, was het levelproces; bijna alle vaardigheden en voordelen kostten tijd om te leren, wat betekende dat je een halve dag (of zelfs een nacht) kwijt kon zijn om Coen sterker te maken. Ik zou dit begrijpen als het ging om het leren van meer geavanceerde vaardigheden , maar als je dezelfde prijs moet betalen voor 25 procent extra gezondheid of passieve aanvulling van uithoudingsvermogen, lijkt het de moeite gewoon niet waard.

Het beste gedeelte

Wanneer ik me verdiep in een van de complexere missies van de game, komt The Blood of Dawnwalker pas echt tot zijn recht. Dit zijn de momenten die ik met veel plezier herbeleef na het spelen, omdat de game op een naadloze manier kerkerverkenning, algemene ontdekkingen en onderzoek combineert – vaak samen met een of twee zorgvuldig uitgewerkte personages – om boeiende en spannende scenario's te creëren. De spanning wordt nog groter wanneer deze missies aan het einde moeilijke morele keuzes met zich meebrengen, keuzes die je later kunnen helpen (of juist tegenwerken).

De overgang van dag naar nacht veranderde The Blood of Dawnwalker ook niet fundamenteel. Ja, het activeert Quinns bovenmenselijke vampierkrachten, met indrukwekkende trucs zoals door spleten glippen of over muren lopen, maar deze vaardigheden hebben niet de impact die ik had gehoopt.

Om te beginnen is er zoveel bloed beschikbaar in consumptiegoederen of van dieren die in het wild gejaagd kunnen worden, dat ik nooit het ethische dilemma heb ervaren dat de game probeerde op te leggen met betrekking tot Quinns behoefte om te eten. Er is een slim concept dat alleen optreedt als je weinig levenspunten hebt terwijl je in vampiermodus bent en met een NPC praat. Je loopt dan het risico dat Quinn bezwijkt aan de honger en het bloed van zijn gesprekspartner aftapt, maar dit is mij tijdens het spelen geen enkele keer overkomen.

Vanavond zal ik je bloed zuigen.

Als het aankomt op een botsing van staal en tanden, schieten de krachten van de vampier tekort voor een acceptabel vechtsysteem ; ze zijn over het algemeen nogal matig. De kern van het systeem is gebaseerd op inputsignalen om aanvallen, blokkeren of ontwijken te besturen, en de juiste richting kiezen zet je tegenstander in de val voor een verwoestende tegenaanval met je zwaard of klauwen.

Je kunt verschillende vaardigheden combineren, variërend van alledaagse dingen zoals het tijdelijk verblinden van een vijand met zakzand, tot talloze magische of vampierachtige vaardigheden die het bloed van je tegenstander verbranden of hem voorbereiden op een gruwelijke, bloederige explosie. Hoewel het allemaal goed werkt, verloopt het niet zo soepel als je zou willen, en voelt het ook niet zo krachtig aan als je had gehoopt. Uiteindelijk werd het gevecht iets wat ik lusteloos afwerkte in plaats van iets waar ik naar uitkeek.

Dit is uiteindelijk de reden waarom ik het moeilijk vind om The Blood of Dawnwalker van harte aan te bevelen. Veel elementen voelen flauw, repetitief of simpelweg onvoldoende benut aan om me gedurende de lange speelduur volledig geboeid te houden. Er zijn echter wel boeiende momenten die sommigen wellicht meer zullen waarderen als ze bepaalde tekortkomingen kunnen negeren. Misschien kunnen de ambities van Rebel Wolves met een paar updates of een vervolg wel volledig worden waargemaakt.

Zou je moeten spelen? Het bloed van Dawnwalker؟

Speel het als je…

Geniet van rijke en onderling verbonden rollenspelwerelden.
De grotere en complexere missies in The Blood of Dawnwalker zijn een lichtpuntje, omdat de gevolgen van je keuzes niet alleen direct merkbaar zijn, maar ook in latere stadia van het spel, met soms verrassende uitkomsten.

Zoek je een rollenspel om je bezig te houden tot de volgende release? The Witcher 3 Remastered
Gezien de geschiedenis van het ontwikkelingsteam, is die geest overal voelbaar. The Witcher Het spel Blood of Dawnwalker is een uitstekende tijdelijke oplossing tot de release van de verbeterde versie van het derde deel.

Speel het niet als je…

Het kan bepaalde technische gebreken niet verhelpen.
De gevechten verlopen niet altijd even elegant of soepel, en de bewegingen en navigatie van Coen met behulp van vampierkrachten kunnen soms wat onhandig zijn, wat tot frustratie kan leiden.

Ze raakt vermoeid van repetitieve taken.
Veel missies in het spel bestaan ​​uit het herhalen van een vrijwel identieke doelstelling om de vampierleiders te dwarsbomen, en hoewel het niet noodzakelijk is, wordt het al snel eentonig.

Tijdsdruk kan leiden tot keuzestress.
Ik denk niet dat de timer van 30 dagen zo beperkend is als het lijkt, maar het zou bij sommige spelers wel voor flinke stress kunnen zorgen bij het nemen van beslissingen.

Toegankelijkheid

The Blood of Dawnwalker heeft beperkte toegankelijkheidsfuncties. Ondertitels zijn beschikbaar in 14 talen, maar je kunt de grootte, kleur of positie ervan op het scherm niet aanpassen. Er zijn twee besturingsopties beschikbaar, met de mogelijkheid om de assen om te keren indien nodig.

Er zijn echter meer opties om de moeilijkheidsgraad van het spel aan te passen. Naast de vooraf ingestelde opties, variërend van Verhaal tot Duelist, kun je ook de gezondheid van de vijanden, hun agressiviteit, de moeilijkheidsgraad van perfecte blokkeringen en de automatische blokkering aanpassen, voor een makkelijkere gevechtservaring.

Methodologie voor het recenseren van The Blood of Dawnwalker

Ik heb de afgelopen anderhalve week ongeveer 25 uur besteed aan het spelen van The Blood of Dawnwalker , en hoewel ik het nog niet heb uitgespeeld, heb ik naar mijn gevoel genoeg van het hoofdverhaal en de zijmissies gezien om een ​​algemeen oordeel te kunnen vellen.

Ik bracht al mijn tijd door met gamen op de PlayStation 5 Pro, aangesloten op een Samsung S90C OLED-tv en een Samsung HW-Q930C soundbar, met behulp van de DualSense draadloze controller.

Ik speelde in de 'Balanced'-modus, die is ontworpen om de game met 40 frames per seconde (fps) te draaien in een dynamische 4K-resolutie. Er is ook een 'Quality'-modus met 30 fps beschikbaar, maar ik gaf de voorkeur aan de optie die een stabielere framerate biedt zonder de grafische kwaliteit significant te beïnvloeden. Een 'Performance'-modus, gericht op 60 fps, zal bij de lancering beschikbaar zijn.

De evaluatie werd voor het eerst uitgevoerd in september 2026.