25 uur in Square Enix's Zelda-achtige avontuur: Conflicting Emotions

Toen ik The Adventures of Elliot: The Millennium Tales voor het eerst zag , was ik erg enthousiast. Square Enix en Claytechworks werkten immers samen aan een gloednieuwe HD-2D RPG die elementen van klassieke Zelda -games leek te combineren met visuele, sonische en omgevingspracht geïnspireerd op series als Mana en Dragon Quest.

Beoordelingsinformatie

Het platform dat is beoordeeld: PS5
Beschikbaar op: PS5, Nintendo Switch 2Xbox Series
Publicatiedatum: 18 juni 2026

Ik ben een enorme fan van de HD-2D-graphicsstijl en ik heb enorm genoten van recente releases zoals Final Fantasy: The Ivalice Chronicles en Dragon Quest 1 & 2 HD-2D Remake , maar ik wist niet zeker of ik The Adventures of Elliot ook leuk zou vinden . Zou de actievolle gevechtsmechaniek wel goed genoeg zijn? Zou de wereld dezelfde spektakelwaarde en aantrekkingskracht hebben als andere delen in de serie? En zou het verhaal me boeien?

Na ruim 25 uur in de game te hebben doorgebracht, heb ik een antwoord op al deze vragen. Hier zijn mijn indrukken van The Adventures of Elliot: The Millennium Tales.

Positieve aspecten: Een gevechtssysteem dat de verwachtingen overtreft.

Laten we beginnen met mijn nieuwsgierigheid naar het vechtsysteem in The Adventures of Elliot : hoe goed is het? Ik kan met plezier melden dat ik enorm heb genoten van de actie in deze game. Het is duidelijk geïnspireerd op de 2D Zelda -games , met realtime gevechten waarbij je verschillende wapens moet gebruiken om je vijanden te verslaan.

Je kunt twee wapens tegelijk uitrusten, en hoewel ik mijn zwaard meestal gebruikte voor mêlee-aanvallen en mijn boog voor projectielen, vond ik veel uitrusting erg nuttig, of het nu granaten, een hamer, een speer of iets anders was. De gevechten voelen vloeiend, responsief en goed gebalanceerd aan. Je kunt aanvallen ook afweren met een schild, en dit kan cruciaal zijn om zware schade te voorkomen.

De gevechten, groot of klein, zijn snel en spannend, en door meerdere vijanden achter elkaar te verslaan, kun je een winstreeks opbouwen en betere buit verdienen. Dit voegt een extra laag plezier toe aan de gevechten en geeft je een goede reden om de willekeurige wezens in je omgeving op te sporen en te vernietigen – ik heb er enorm van genoten om mezelf uit te dagen en een zo hoog mogelijke winstreeks te behalen.

Maar de gevechten zijn op hun best tijdens de eindbaasgevechten. Deze gevechten kunnen echte uitdagingen met zich meebrengen, waarbij je vaak van aanval moet wisselen, zorgvuldig moet verdedigen en verschillende wapens moet gebruiken om de overwinning te behalen. De voldoening die ik voelde toen ik een gigantische robotaanval ontweek en hem met mijn zwaarden aan stukken hakte, was ronduit opwindend.

Het beste gedeelte

Zonder twijfel zijn de epische eindbaasgevechten het hoogtepunt van deze game . Of ik nu minister Kaifried of een groep dodelijke robotwachters moest verslaan, ik genoot ervan om mijn volledige wapenarsenaal in te zetten om als overwinnaar uit de strijd te komen.

Bovendien kun je wapens aanpassen met iets dat Magicite heet. Dit geeft ze specifieke vaardigheden waarmee je tegenstanders gemakkelijker kunt uitschakelen. Dit is erg goed uitgewerkt en helpt je bijvoorbeeld om je aanvalskracht te vergroten, elementaire aanvallen te ontgrendelen en je aanvalsradius uit te breiden.

Door Plus of Tul (de in-game valuta) uit te geven, kun je Plus of Magicite gebruiken. Dit helpt je om sterker te worden naarmate je verder komt in het spel, waardoor de voortgang natuurlijk aanvoelt en in een goed tempo verloopt.

Ook de andere gameplay-elementen zijn solide. Springen en klimmen (platformen) spelen geen grote rol in het spel, maar ze voelen wel nauwkeurig en vloeiend aan. Je metgezel gedurende het grootste deel van je reis, Faie, beschikt ook over vaardigheden zoals sprinten en teleporteren, waardoor het verkennen van omgevingen en het uitschakelen van vijanden gevarieerder en soepeler verloopt. Je kunt deze vaardigheden ontgrendelen en verbeteren naarmate je verder komt in het spel.

De minder positieve kant: een verhaal zonder pit.

Kortom, de gameplay in The Adventures of Elliot is naar mijn mening zeer geslaagd. De fantastische eindbazen en de intense gevechten tegen kikkers, robots, slakken en meer zorgden ervoor dat ik steeds weer terugkwam voor meer. Helaas waren er wel een paar dingen die me ervan weerhielden om lange, ononderbroken speelsessies te houden – met name het verhaal en de dialogen van de game.

Eenvoudig gezegd miste het verhaal van The Adventures of Elliot de vonk waar ik naar op zoek was. Het voelde vaak saai aan, miste verrassende en spannende momenten, en de grotendeels voorspelbare plotwendingen, samen met de trage en saaie dialogen, zorgden er soms voor dat ik scènes wilde overslaan – iets wat ik normaal nooit doe bij verhaalgedreven RPG's.

Bovendien is de personageselectie verrassend zwak voor een Square Enix-game. De protagonist, Elliot, voelt nogal leeg aan en brengt het grootste deel van het spel door met mensen aan te sporen hun hart te volgen, hun dromen na te jagen en in zichzelf te geloven. Eerlijk gezegd voelt het sentimenteel en overdreven aan, en ondanks zijn opvallende uiterlijk is hij eigenlijk een oninteressant hoofdpersonage.

Veel van de andere personages zijn ook op een nogal rigide manier geschreven. Elliot ontmoet ze, ze onthullen iets wat hen dwarszit – of het nu eenzaamheid is, het verlies van een geliefde of een zoektocht naar verbinding met anderen – en vervolgens doet de protagonist iets om hen te helpen, waarna het verhaal verdergaat met de volgende. Hierdoor ontbreekt het de personages vaak aan nuance of diepgang, waardoor het moeilijk wordt om je in te leven in de diverse individuen die erbij betrokken zijn.

Zoals veel andere online spelers al hebben opgemerkt, is je metgezel, Faie, ook behoorlijk irritant. Ze praat veel te veel... en haar onnodige onderbrekingen, die aanvoelen alsof ze je hand vasthoudt, kunnen erg vervelend zijn. Gelukkig kun je je metgezel dempen, wat fijn is, aangezien de hoge stem van de fee me nog steeds achtervolgt.

Een groot deel van het spel draait om tijdreizen, een element dat naar mijn mening beter uitgewerkt had kunnen worden. Veel omgevingen lijken in verschillende tijdperken identiek, en de variatie aan vijanden is na verloop van tijd vrij beperkt.

Ik heb genoten van de ontdekkingen die je in verschillende tijdperken kon doen, en de zoektocht naar nieuwe wapens in de diverse kerkers, evenals het verkennen van de omgeving in het algemeen, was erg leuk. Mijn kritiekpunt is echter dat de puzzels in de verschillende gebieden vrij eenvoudig zijn en weinig moeite kosten om op te lossen. Daarom zou iemand die op zoek is naar het ingenieuze ontwerp van klassieke Zelda-kerkers wellicht eerder geneigd zijn om de Plus-versie te overwegen.

Samenvatting: Een nieuwe titel staat voor groeiuitdagingen.

The Adventures of Elliot beheerst nog steeds veel van de basisprincipes, dankzij de prachtige soundtrack, verbluffende HD-2D-graphics en strakke gebruikersinterface. Maar als ik naar de algehele ervaring kijk, blijf ik met vragen zitten.

Hoewel de gevechten soepel en boeiend zijn, waren het zwakke verhaal en het gebrek aan variatie in omgevingen en vijanden enigszins teleurstellend.

Hoewel ik enorm heb genoten van The Adventures of Elliot , met name van de aantrekkelijke HD-2D-graphics en de spannende gevechten, heeft deze nieuwe titel duidelijk te maken gehad met ontwikkelingsproblemen. Helaas doen de vergeten personages en de zwakke dialogen afbreuk aan de algehele ervaring, waardoor het spel zijn volledige potentieel niet bereikt.

Is The Adventures of Elliot: The Millennium Tales een aanrader?

Speel het als je…

Ze houdt van de klassieke Zelda-gevechten.
Ben je fan van 2D Zelda-vechtspellen? Dan is deze titel gegarandeerd iets voor jou. De snelle gevechten en diverse wapentypes zorgen ervoor dat de gevechten gedurende het hele spel afwisselend en spannend blijven.

Ben je fan van de HD-2D-beeldstijl?
Als je, net als ik, al eerder van de HD-2D-beeldstijl hebt genoten, zul je er hier vrijwel zeker ook weer van genieten. De game zit vol prachtige achtergronden en omgevingen, en de expressieve 16-bit personageontwerpen springen er echt uit.

Speel het niet als je…

Er wordt een boeiend verhaal verwacht.
Het grootste minpunt van deze game is het matige verhaal, met saaie dialogen en een oninspirerende cast van personages die ervoor zorgen dat de algehele ervaring niet uitblinkt.

Houd je van moeilijke puzzels?
Hoewel de kerkers van de game een aantal zeer vermakelijke eindbaasgevechten bevatten, voelt de toegang ertoe vaak aan als een formaliteit. Dit komt grotendeels doordat de puzzels erg eenvoudig zijn en weinig uitdaging bieden.

Toegankelijkheidsfuncties

Er zijn verschillende manieren om je ervaring in The Adventures of Elliot: The Millennium Tales aan te passen . Je kunt kiezen uit verschillende teksttalen en schakelen tussen Engelse en Japanse stemmen. Je kunt de weergavesnelheid van de tekst aanpassen en de dialogen automatisch laten afspelen als je de scènes liever op een natuurlijke manier wilt laten afspelen.

Er zijn ook verschillende moeilijkheidsniveaus en je kunt de besturing naar eigen voorkeur aanpassen voor een meer persoonlijke ervaring. Helaas is er geen modus voor kleurenblindheid of iets dergelijks.

Mijn recensie van Dragon Quest I & II HD-2D Remake

Ik heb ruim 25 uur besteed aan het spelen van het hoofdverhaal en de zijmissies in The Adventures of Elliot: The Millennium Tales . Ik speelde op de normale moeilijkheidsgraad.

Meestal speelde ik de game op mijn PS5, aangesloten op een Sky Glass Gen 2 tv en een Marshall Heston 120 speaker. Af en toe speelde ik echter ook op de PS Portal , waarbij ik een Sennheiser CX 80U koptelefoon gebruikte om onderweg van het gamegeluid te kunnen genieten.

Over het algemeen heb ik hier bij TechRadar een breed scala aan games gerecenseerd, hoewel mijn voornaamste focus lag op rollenspellen (RPG's), waaronder titels van Square Enix zoals Final Fantasy: The Ivalice Chronicles en Dragon Quest 1 & 2 HD-2D Remake.

Datum van eerste beoordeling: juli 2026