Ik ging 50 jaar terug in de tijd en speelde de beste Apple-1-spellen: en ik ben er nog steeds door betoverd.
De belangrijkste dingen die je moet weten
- Het Star Trek-spel op de Apple-1 was buitengewoon ambitieus en maakte gebruik van complexe tekstcommando's, waardoor het moeilijk te begrijpen was en veel geduld vergde.
- Codebreaker is een op Mastermind geïnspireerd hersenkrakerspel waarbij je een reeks kleuren in 10 pogingen moet ontcijferen, met verschillende moeilijkheidsniveaus.
- Het puzzelspel 15, uitgebracht in 2020 voor de Apple-1, laat zien dat de community het oude systeem nog steeds steunt door de uitdaging aan te gaan om letters in een 4x4 raster te herschikken.
We vieren de 50e verjaardag van Apple met een hele week vol content over deze techgigant. Deze content omvat alles, van persoonlijke anekdotes van onze schrijvers tot jullie stemmen op de beste en slechtste Apple-apparaten. Je kunt het allemaal lezen op onze speciale pagina '50 jaar Apple'.
Apple vierde deze week zijn 50-jarig jubileum. Het bedrijf heeft een bijna legendarisch ontstaansverhaal, en een van de meest iconische beelden is dat van oprichters Steve Jobs en Steve Wozniak die in de jaren 70 vanuit de garage van de familie Jobs aan het werk waren.
Van een doe-het-zelf-startup tot een bedrijf met een waarde van een biljoen dollar: het is de belichaming van de Amerikaanse droom in al zijn facetten.
De Apple-1 was wat Wozniak en Jobs in die beginjaren in hun garage bouwden. Het was een computer met een printplaat, die voor $666.66 werd verkocht – een bevlieging van Wozniak – en er werden er slechts ongeveer 200 van gemaakt. De Apple-1 kwam in 1976 op de markt als het eerste product van Apple.
Dit is een belangrijk onderdeel van Apples verhaal, maar het vond plaats voordat het bedrijf echt groot werd. Het echte succes kwam in 1977 met de Apple II, waarvan vervolgens miljoenen exemplaren werden verkocht.
Naar schatting functioneren er nog maar een handvol originele Apple-1-systemen, of bestaan ze zelfs nog. Maar hoe was het om zo'n systeem te gebruiken? Dat is toch wel anders dan je misschien zou denken.
De Apple-1 was een apparaat voor nerds en uitvinders – het was grotendeels ontworpen door Wozniak voor Wozniak. Er was geen ingebouwde tekstverwerker. Er was een versie van de programmeertaal BASIC, en waar dit systeem echt voor gemaakt was, waren aangepaste games , iets waarvan mensen al tientallen jaren zeggen dat Apple er niets om geeft.
Ondanks het gebrek aan kleur en de afwezigheid van echte graphics, afgezien van tekencodes, trokken de spellen alle aandacht.
Het aanschaffen van een echte Apple-1 om deze games te kunnen spelen, zou tegenwoordig een aanzienlijk fortuin kosten. Een zeldzaam prototype werd onlangs in januari 2026 geveild voor 2.75 miljoen dollar, waarmee een nieuw record werd gevestigd.
Je kunt Apple-1-spellen echter gratis op je computer spelen met behulp van emulators . Dat heb ik zelf ook gedaan om te ervaren hoe het was om midden jaren zeventig op een Apple-1 te spelen . Hieronder deel ik mijn mening over zeven van de beste spellen van 50 jaar geleden.
1. Star Trek (1977): Een ambitie die de grenzen van de moderne denkwijze overstijgt
We moeten de genialiteit van ontwikkelaar Robert J. Bishop erkennen: Star Trek was ongelooflijk ambitieus gezien de beperkte mogelijkheden van het systeem waarop het draaide. De game plaatst je in de cockpit van de Enterprise, waardoor je de meeste basiscommando's kunt uitvoeren die je in een aflevering van de serie zou horen. Je kunt motoren starten, korte- en langeafstandsverkenningen uitvoeren en fotontorpedo's en fasers afvuren – allemaal via tekst.
De originele versie van het spel is zonder handleiding vrijwel onbegrijpelijk. Hoewel de remaster uit 2003 (van Vince Brill) aanzienlijk makkelijker te begrijpen was, viel deze nog steeds in de categorie "zeer moeilijk te bevatten". Zodra je doorhebt hoe het systeem werkt , wordt het spel enigszins saai en lijkt het op een overdreven versie van Battleships.
De game verdient alle lof voor zijn ambitie, maar de mentaliteit van 2026 is niet ontworpen voor dergelijke ervaringen . Probeer het eens en kijk of je het geduld en uithoudingsvermogen hebt.
2. Blackjack (1976): Wanneer is blackjack niet leuk?
Hier is een snelle dosis plezier die niet veel visuele informatie vereist: klassiek blackjack.
Net als in het echte spel zit je tegenover de dealer. Bij elke stap kies je, na het plaatsen van je inzet, of je past of een kaart trekt. Het doel van het spel is om zo dicht mogelijk bij 21 te komen zonder eroverheen te gaan – alsof we dat nog moesten uitleggen.
Er zit eigenlijk niet veel spellogica achter, afgezien van de basisprincipes. Je kunt blijkbaar zoveel inzetten als je wilt, zelfs als je winst daardoor flink daalt. Maar de kleine, respectloze opmerkingen van de dealer aan het einde van elke ronde maken dat ruimschoots goed.
3. Little Tower (1976): Een heel kort tekstavontuur
Dit spel is een perfecte nostalgische ervaring en je kunt het in een paar minuten uitspelen. Want wie raakt er nou niet na een tijdje verveeld met de meeste oude spellen? Little Tower is een tekstgebaseerd avonturenspel, met soms wat twijfelachtige grammatica, waarin je voor een mysterieuze, drie verdiepingen tellende "toren" staat – ja, het is geen indrukwekkende toren.
Je verkent de omgeving, vindt je weg naar binnen en ontdekt een gevaarlijke dreiging, allemaal binnen vijf minuten. Zelfs naar de maatstaven van vroege tekstgebaseerde avonturenspellen is de zinsbouw in Little Tower vrij eenvoudig, maar het herinnert ons eraan hoeveel verbeeldingskracht nodig is om de gaten op te vullen wanneer de graphics het werk niet voor je doen.
4. Als een eerste rijles, maar dan met meer dood en verderf (Lunar Lander, 1976)
De arcadeversie van Lunar Lander uit 1979 is een klassieker op het gebied van vectorgraphics en een van de eerste games die een realistisch gevoel voor natuurkunde naar de wereld van videogames bracht. De versie van Lunar Lander uit 1976 voor de Apple-1 moest echter dezelfde taak volbrengen zonder enige grafische elementen – een werkelijk opmerkelijke uitdaging.
Net als in het arcadespel is het de bedoeling om de motoren van de maanlander te starten om veilig te landen, in plaats van als een raket naar de aarde te storten. Er is geen zijwaartse beweging in deze versie; je hoeft alleen maar blasters af te vuren met een zeer specifieke intensiteit. Maar het is het proberen waard om te zien of je hersenen de complexe berekeningen aankunnen. Die van mij niet.
5. Een leuke mentale uitdaging (Codebreaker-spel, 1976)
Dit spel is een bewerking van het populaire bordspel Mastermind . Of, voor velen, lijkt het misschien op een van die irritante minigames die je wel eens op spelconsoles bent tegengekomen.
Je moet de volgorde van vier gekleurde ballen ontcijferen. Na elke gok krijg je te horen hoeveel kleuren correct zijn en hoeveel ballen op de juiste positie staan.
Je hebt maar 10 pogingen. Het is een echte hersenkraker die frustratie combineert met een beloning. Er zijn drie moeilijkheidsniveaus die de uitdaging vergroten met langere codes en een tijdslimiet. Misschien wil je niet langer dan een paar minuten spelen, maar je zult je hersenen flink aan het werk voelen als je deze spelvorm niet gewend bent.
6. Een van de meest toonaangevende en onconventionele onafhankelijke ‘spellen’ (Conway’s Game of Life, 1976)
Dit spel is ongelooflijk raadselachtig. Het is vergelijkbaar met die indie-games uit de jaren 70 die misschien vijfsterrenrecensies kregen van excentrieke critici, maar weinig aandacht trokken van het grote publiek. Theoretisch gezien is het echter wel intrigerend. Conway's Game of Life is een simulatie van celdeling.
Je voert je naam in, wat zogenaamd op de een of andere manier invloed heeft op het wiskundige model. Vervolgens kun je bij elke stap van de simulatie – waarvan de resultaten eruitzien als een matrixprinter die je belastingaangifte afdrukt – de uitkomst beïnvloeden door optie 1, 2 of 3 te selecteren. Dat beweert Apple-1 Software tenminste.
Het lijkt misschien verwarrend voor sommigen, maar je vindt citaten en toepassingen van Conways wiskundige model uit 1970, dat dit definieert, overal terug, zelfs in een moderne iPad-versie die beschikbaar is in de App Store.
7. Een vereenvoudigde versie van een klassieke puzzel (15 Puzzle Game, 2020)
Deze hersenkrakende schuifpuzzel is een mentaal uitdagende klus, vooral op hogere moeilijkheidsniveaus. De puzzel bestaat uit een raster van 4x4 letters met slechts één lege ruimte ertussen. Aan het begin van het spel staan de letters verspreid en moet je ze weer in de juiste volgorde zetten door rijen, kolommen of individuele letters te verplaatsen.
Op het laagste moeilijkheidsniveau heb je slechts één of twee zetten nodig om de taak te voltooien. Het vijfde moeilijkheidsniveau is echter, althans voor ons bescheiden brein, een te grote uitdaging. Wat interessant is aan dit spel, is dat het decennia na de stopzetting van het systeem is gemaakt. Ontwikkelaar Jeff Jetton kondigde de release in 2020 aan via de Applefritter-forums.
De Apple-1 is dan wel grotendeels verdwenen, maar hij is niet vergeten.
Reacties zijn gesloten.