2021: Tijdslussen: Ik speel eindelijk Deathloop, The Forgotten City en Twelve Minutes.

Ik heb de afgelopen tijd Deathloop , Twelve Minutes en The Forgotten City gespeeld : drie games gebaseerd op het concept van tijdslussen, die alle drie in 2021 zijn uitgebracht.

Iedere gamer heeft een lijst met games die ze nog niet gespeeld hebben – en dat geldt ook voor ons bij TechRadar Gaming. In onze serie 'From the Backlog' bespreken we langverwachte eerste game-ervaringen, herbeleven we klassiekers, keren we terug naar online games en herontdekken en waarderen we favoriete games op een nieuwe manier. Lees de volledige serie hier.

Dat jaar bracht een stortvloed aan tijdslusspellen uit, met titels die binnen drie maanden na elkaar verschenen. Hoewel ik Twelve Minutes al had geprobeerd – en meerdere keren had gespeeld – toen het in augustus 2021 uitkwam, stonden The Forgotten City en Deathloop al een tijdje op mijn lijstje met games die ik nog wilde spelen. De positieve recensies hadden ervoor gezorgd dat ze uiteindelijk bovenaan mijn prioriteitenlijst kwamen te staan, totdat ik eindelijk de tijd vond om ze te spelen.

Tijdslussen intrigeren me omdat dit mechanisme in zekere zin inherent is aan videogames . Als je een bepaald deel van een spel niet kunt voltooien, speel je dat deel steeds opnieuw, en deze herhalingen van gameplay-loops zijn simulaties van die tijdcycli. Het belangrijkste verschil, althans in een spel met een tijdslus, is het toenemende bewustzijn van het personage van zijn omstandigheden, die hem ertoe drijven de reden achter deze schijnbaar onontkoombare realiteit te ontdekken.

Zo worden tijdslusspellen een slimme narratieve puzzel, die spelers in elke lus nieuwe details biedt en tegelijkertijd gameplaycomplexiteiten introduceert die een traditionele tijdslus, of het nu gaat om verkenning of point-and-click, transformeren in een verfrissende en spannende onderzoeksactiviteit.

Wat ik van deze games heb geleerd, is dat tijdslussen ook een middel zijn om zelfreflectie uit te lokken. Terwijl Twelve Minutes een elegant intieme nachtmerrie is met freudiaanse ondertonen, verkent The Forgotten City de concepten van onsterfelijkheid en moraliteit en speelt het zich af in de tijd van het Romeinse Rijk.

Dan is er Deathloop , waarin de bewoners van Blackreef Island de tijdslus-anomalie gebruiken als een instrument dat ze kunnen misbruiken. Al deze games zijn vanaf de eerste aflevering opmerkelijk indrukwekkend, hoewel sommige in de valkuil van herhaling en soms overbodigheid trappen, die kenmerkend is voor dit narratieve mechanisme.

In deze drie spellen onthulden de tijdslussen de mysteries die er in de kern van zaten op zeer verschillende manieren.

Voorvallen van wreedheid

Laten we beginnen met Twelve Minutes , een film vol sterren met de stemmen van Hollywood-grootheden zoals Daisy Ridley, James McAvoy en Willem Dafoe.

Het spel is geclassificeerd als een top-down point-and-click avonturenspel en begint wanneer je thuiskomt van je werk om met je vrouw te eten. Een paar minuten later stormt een politieagent binnen om je te ondervragen, wat leidt tot een heftige vechtpartij waarbij je bewusteloos raakt. De cyclus herhaalt zich vervolgens en je komt weer thuis van je werk.

Het is een fascinerend begin, en om je omstandigheden te veranderen moet je je omgeving manipuleren, van een verborgen, ongeopend cadeau tot het manipuleren van een lichtschakelaar. Naarmate de afleveringen zich onvermijdelijk ontvouwen, zul je terugkerende patronen opmerken, zoals je partner die een boek leest of een spannende aankondiging verwacht. In een wereld waarin de tijd vervaagd is, worden deze handelingen routines die je moet doorbreken om de waarheid te achterhalen.

Maar de trieste waarheid is het buitensporige geweld dat de game genereert. Uiteindelijk wordt Twelve Minutes overschaduwd door deze wreedheden, waarbij de schijnbaar consequentiesloze aard van deze cycli je zelfs in staat stelt je partner neer te steken, puur om te zien wat er gebeurt. Ondertussen worden deze routines al snel saai en eentonig, omdat ze steeds opnieuw worden herhaald.

Dan is er nog het abrupte einde dat de ware identiteit van je vrouw onthult, een onthulling die jaren later nog steeds evenveel walging oproept als je het opnieuw meemaakt.

Historische episodes

The Forgotten City daarentegen gebruikt een tijdslusmechanisme om een ​​compleet ander historisch fictieverhaal te vertellen.

Je stuit op een poort die je door de eeuwen heen voert naar een ondergrondse stad in het oude Rome, waar de inwoners zich ten koste van alles aan de gouden regel moeten houden: wanneer één van hen een zonde begaat, veranderen alle anderen in goud.

Het doel is om deze lus te doorbreken, en je eerste aanwijzing is het ontdekken van de identiteit van de potentiële dader die de hele stad zou kunnen vernietigen. Het ontrafelen van de verhaallijnen van De Vergeten Stad betekent dat je de tijdslus moet benutten, waarbij elke cyclus nieuwe informatie oplevert die de uitkomst van deze puzzel kan veranderen.

Het is belangrijk om te benadrukken dat The Forgotten City ruimschoots de tijd neemt om de inwoners neer te zetten als mensen met een diepgewortelde persoonlijke betrokkenheid bij deze helse realiteit. Sommigen opperen zelfs intrigerende theorieën over de gulden regel. Het is een briljant geschreven verhaal, diep geworteld in een historisch accurate setting, en vol fascinerende wendingen die zelden overdreven aanvoelen.

Maar er blijven wel wat nadelen. Galarius, een ongelooflijk behulpzaam personage, zal je beste gids en metgezel in deze stad zijn, maar zijn neiging om taken die je in eerdere rondes al hebt voltooid (zodat je ze niet opnieuw hoeft te doen) zonder vragen te stellen over te slaan, is een vreemde eigenschap waar je mee zult moeten leren leven, net als met een aantal onverklaarbare toevalligheden die het verhaal je voorschotelt.

Dan is er nog het einde van het spel, dat eindigt met een banale en overdreven opmerking die de ervaring enigszins bederft.

Voor een game die gebouwd is op een strak, complex plot en diepgaande morele discussies, is het jammer dat The Forgotten City tegen het einde moeite heeft om zijn draai te vinden.

Het verbreken van de ring

Maar mijn favoriete tijdslusgame van 2021 is misschien wel Deadloop , die het tijdslusconcept op een slimme manier benut zonder in de valkuil van saaie herhaling te trappen.

Net als Twelve Minutes en The Forgotten City wijkt Deadlop niet al te ver af van de basisstructuur van onderzoek en het doorbreken van tijdslussen, maar het voegt frisse ideeën toe waardoor de cycli nooit clichématig aanvoelen. Je wordt elke ochtend wakker op een verlaten strand en realiseert je uiteindelijk dat je op één dag acht mensen in Blackreef moet vermoorden.

Het is een doel dat in eerste instantie onmogelijk lijkt, maar het wordt haalbaar als je de gebeurtenissen manipuleert dankzij je kennis van de tijdslus. In plaats van beperkt te zijn tot een kleine ruimte, zijn er vier verschillende gebieden, verdeeld over vier tijdsperioden (ochtend, middag, namiddag en avond), om te verkennen.

Elke cyclus blijft boeiend genoeg om opnieuw te bekijken, zelfs nadat je dag voorbij is en de aflevering opnieuw is gestart, omdat Deadlope je geleidelijk aan spannende aanwijzingen en ontdekkingen onthult.

Elk gebied verschilt ook afhankelijk van het tijdstip van uw bezoek. Sommige evenementen kunnen ervoor zorgen dat een deel van de kaart tot een bepaald uur ontoegankelijk is; zo kan het bijvoorbeeld zijn dat een van uw doelwitten alleen 's avonds een feestje geeft in de wijk Oppdam, terwijl een ander 's middags bezig is met zijn onderzoek in het complex.

Wat je reis door deze gebieden nog onrustiger maakt, is de plotselinge verschijning van je aartsvijand Juliana, de enige andere persoon op het eiland die herinneringen heeft die de tijdscycli overstijgen. Ze is vastbesloten je voortgang te stoppen en haar verschijningen zorgen er steevast voor dat de spanning tot een huiveringwekkend niveau stijgt.

Het is echter enorm frustrerend dat je op geen enkel moment snel kunt opslaan en het spel kunt afsluiten. Dit ontwerp is wellicht opzettelijk, mogelijk bedoeld om misbruik van de save-functie te voorkomen, maar het verlaten van het spel voordat je een specifiek gebied hebt verlaten, betekent dat je alle voortgang die je in datzelfde gebied hebt gemaakt, kwijtraakt.

De rode draad die deze drie spellen verbindt, is de noodzaak om een ​​perfecte, foutloze run te behalen. Dit is een kenmerk dat teruggaat naar de oorspronkelijke tijdslus en inherent is aan videogames, en het is ook waar de blijvende aantrekkingskracht van tijdslusspellen in schuilt; je blijft het steeds opnieuw proberen om ervoor te zorgen dat je elke vijand uitschakelt , elk complot ontrafelt en de reden achter het bestaan ​​van de tijdslus ontdekt.

Je voert elke taak op de lijst nauwgezet uit. Het is de ultieme uiting van efficiëntie en prestatie, en een bevredigende manier om deze spellen af ​​te ronden en de finish te bereiken.

---