Tegenwoordig staan massaontslagen bij Amerikaanse bedrijven dagelijks in de krantenkoppen. De werkgelegenheid voor mensen met een hybride baan neemt af, met de federale overheid voorop en grote bedrijven in navolging. Tel daar de stijgende importheffingen en de economische instabiliteit bij op, en het is geen wonder dat bijna driekwart van de Amerikanen zegt dat de economie er negatief uitziet.
Ja, een zekere mate van negativiteit op de werkvloer is tegenwoordig te verwachten. We zijn tenslotte mensen. Maar wanneer slaat af en toe frustratie de grens over naar iets schadelijkers?
Laten we duidelijk zijn: af en toe je negatieve gevoelens uiten is niet alleen normaal, het kan zelfs gezond zijn. Uit een onderzoek is gebleken dat mensen die hun negatieve gevoelens accepteren, rapporteren Groter psychologisch welzijn, hogere levenstevredenheid en lagere percentages angst en depressie.
Dit soort eerlijkheid schept vertrouwen. Als een collega zich voor je openstelt, betekent dit waarschijnlijk dat hij of zij zich veilig genoeg voelt om echt te zijn. Dit is niet alleen acceptabel, maar zelfs waardevol in een werkomgeving.
De sleutel is de context. Richt deze persoon zich doorgaans op oplossingen? Vermijdt hij of zij vaak een slachtofferrol? Is de klacht gepast voor het moment? Zo ja, weersta dan de neiging om geforceerd optimisme op te leggen voor een snelle oplossing. Zinnen als "Wees gewoon positief", "Maak je geen zorgen" of "Zie de zonnige kant" klinken misschien ondersteunend, maar ze bewijzen vaak het tegenovergestelde. Ze kunnen omslaan in toxische positiviteit en echte gevoelens overschaduwen.
Benader het probleem liever met empathie: stel een simpele vraag als: “Wil je dat ik naar je luister, je help of het probleem oplos?” Dat kan heel ver gaan.
Chronische negativiteit ziet er heel anders uit. Denk aan de collega die nooit iets aardigs zegt. Ze praten voortdurend neerbuigend tegen jou op het werk, tegen je collega's en soms zelfs tegen je baas. Hun energie op het werk put je niet alleen uit; Integendeel, het brengt uw professionele integriteit in gevaar.
In een tijd van economische onzekerheid is dit een last die je je niet kunt veroorloven. Dus hoe ga je ermee om? Zoals de meeste conflicten op de werkvloer begint het met duidelijke en empathische grenzen. *Het stellen van duidelijke grenzen vereist vaak dat je de consequenties van het overschrijden ervan direct uitlegt.*
Begin met het zachtjes erkennen.
Ik merk dat je de laatste tijd veel over onze baas praat, en dat begrijp ik. Ik hecht veel waarde aan onze werkrelatie, maar dit brengt me in een lastige positie – deze persoon is ook mijn baas. Ik wil onze gesprekken graag richten op de projecten waar we aan werken. *Let op: Het is belangrijk om de gevoelens van uw collega te erkennen, maar ook om duidelijke professionele grenzen te stellen.*
Het bieden van constructieve alternatieven.
“Ik begrijp dat je stress wilt verlichten. Maar misschien kunnen we, in plaats van in een vicieuze cirkel van frustratie te blijven hangen, eens kijken wie je daadwerkelijk kan helpen, zoals de afdeling Personeelszaken, of manieren vinden om de stress te verminderen, bijvoorbeeld door even de deur uit te gaan of eerder te stoppen met werken. Als dat helpt, kan ik ook kijken naar de mogelijkheden voor geestelijke gezondheidszorg die ons bedrijf biedt.” *Opmerking: Het aanbieden van praktische alternatieven vergroot de effectiviteit van emotionele ondersteuning.*
Als het probleem aanhoudt, wees dan eerlijk en vastberaden.
Als subtiele signalen niet werken en de negativiteit ervan je werk blijft belemmeren, is het tijd voor het cruciale gesprek. Doe dit eerlijk, maar met empathie:
Ik hoop dat je begrijpt wat ik zeg zoals ik het bedoel. Het komt voort uit een goede gedachte, met onze gemeenschappelijke belangen in gedachten. Maar het aanhoren van de constante klachten begint zijn tol te eisen en belemmert mijn focus op mijn werk. Ik wil goed voor mijn geestelijke gezondheid zorgen en onze professionele relatie in stand houden.
Belangrijke waarschuwing: Ga niet meteen zo openhartig te werk. Als dit pas de eerste of tweede keer is dat iemand zich aan je toevertrouwt, kan het onnadenkend of zelfs wreed overkomen om een formeel gesprek aan te gaan over grenzen. U loopt het risico dat u te positief en neerbuigend overkomt. Bewaar directe gesprekken voor herhalende, hardnekkige gedragspatronen die zich in de loop van de tijd opbouwen.
Als je nog niet klaar bent voor dat gesprek, zijn er minder riskante manieren om grenzen te stellen:
- Bied beleefd uw excuses aan als er negativiteit ontstaat.
- Erken hun frustratie en verander dan van onderwerp.
- Vertel hen dat u bijna een deadline heeft en dat u zich moet concentreren.
Met dit kleine zetje geef je al vroeg je professionele grenzen aan, zodat anderen niet verrast zijn als je het gesprek later verder wilt voeren. *Opmerking van een expert: Als je vroeg grenzen stelt, vermindert dat stress en verbetert het de productiviteit.*
Chronische negativiteit is slechts één van de vele uitdagende patronen op de werkvloer. Maar als u niet oppast, kan het uw reputatie schaden en uw energie op het werk wegzuigen. Het doel is om vriendelijk maar standvastig te blijven, eerlijk maar niet hard, en altijd duidelijk te zijn over wat je wel en niet bereid bent te accepteren. *Bonustip: Evalueer regelmatig de impact van negativiteit op uw prestaties en welzijn.*
Want uiteindelijk zijn je collega's geen therapeuten. Echte vrienden verstoren je werkdag niet met eindeloos geklaag, zonder enige intentie om een oplossing te vinden. Belangrijke herinnering: Zorg voor gezonde professionele relaties door duidelijke verwachtingen te scheppen.
Reacties zijn gesloten.