Ik merk dat ik tegen mijn computer praat: ongelooflijk comfortabel en tegelijkertijd gênant!

Tien jaar geleden introduceerde Google spraakgestuurd typen met de Gboard-app voor Android, en een jaar later kwam de functie naar iPhones met de toetsenbord-app. Ik heb er nooit veel aandacht aan besteed. De belangrijkste reden was dat het niet nauwkeurig genoeg was.

De grote belofte was een compleet nieuwe manier om met onze telefoons te communiceren, maar het was nooit goed genoeg om me te laten stoppen met tikken of swipen op het virtuele toetsenbord. Hier zit ik dan, in 2026, tegen mijn computer te praten. Sterker nog, dit hele artikel is gedicteerd en vervolgens gekopieerd en geplakt in WordPress.

De aanpassingen die ik moest maken bestonden uit het invoegen van een paar komma's, het scheiden van twee zinnen met een punt en het omzetten van enkele opsommingstekens in een samenhangende zin. Als ik het zou moeten kwantificeren, zou ik zeggen dat slechts 2% van de tijd die ik in het schrijven van dit artikel heb gestoken, besteed is aan het typen van die wijzigingen.

Dat is alles. Maar de wittebroodsweken zijn al snel voorbij, zodra het maatschappelijk bewustzijn begint te groeien.

Sterke start

Ik ben spraakdictatie gaan gebruiken nadat ik Wispr Flow had uitgeprobeerd. Het is ongelooflijk nauwkeurig. En als ik zeg ongelooflijk nauwkeurig, bedoel ik dat als iemand wiens moedertaal geen Engels is en die geen uitgesproken Amerikaans of Brits accent heeft. Toch sta ik elke keer weer versteld van hoe nauwkeurig en gemakkelijk het hele proces verloopt als ik een artikel schrijf.

Het maakte me tegelijkertijd ook ontzettend lui en veel productiever.

Ik leid een nieuwsredactie, wat betekent dat snelheid de enige manier is om hoge posities in de zoekresultaten van Google te bereiken. Sterker nog, dit was de eerste les die ik leerde toen ik begon te werken in de journalistiek bij een van India's meest gerespecteerde nieuwsredacties. "Snelheid is de levensader van de branche", zei mijn eerste hoofdredacteur altijd, en het is praktisch ingebouwd in mijn werkproces.

Ik heb dit principe tot in de puntjes gevolgd. Maar sinds ik Wispr Flow gebruik, sta ik versteld van hoe snel ik nu actuele nieuwsberichten kan schrijven en publiceren. Gisteravond lukte het me om in minder dan zes minuten een artikel van ongeveer 500 woorden te schrijven. Als Engels mijn moedertaal was, zou ik nog sneller kunnen, maar zes minuten is naar de huidige maatstaven nog steeds ongelooflijk snel.

Dit ongelooflijke gemak heeft me compleet lui gemaakt. Elke keer dat ik het toetsenbord moet aanraken om een ​​taak uit te voeren die niet met spraakgestuurd typen kan, voel ik een duidelijke strijd. Ik dacht even dat het Chiclet-toetsenbord op mijn laptop zijn magie eindelijk had verloren.

Om deze theorie te testen, probeerde ik eerst een toetsenbord met een laag profiel en daarna een mechanisch toetsenbord, in de hoop dat mijn liefde voor typen weer zou oplaaien. Ik had het mis. Er was niets mis met de toetsenborden zelf. Als de typetaken kort en niet vaak voorkwamen, had ik ongetwijfeld genoten van het soepele geluid en de prettige tactiele ervaring. Ik was hopeloos verslaafd geraakt aan het inspreken van mijn artikelen en het vrijuit spreken om mijn dagelijkse taken op de redactie uit te voeren.

De profetie is uitgekomen.

Is dit de toekomst van de computertechnologie? Het lijkt er wel op. Maar het is nog lang niet perfect. Spraakgestuurd typen is nog steeds ontworpen voor taken waarbij lange teksten geschreven moeten worden of taken aangestuurd moeten worden door een AI-agent zoals ChatGPT of Gemini. Silicon Valley is volledig overtuigd van dit idee en heeft zelfs een term bedacht die bekend staat als "voice-pilled".

Helaas beschouw ik mezelf als iemand die beïnvloed wordt door geluidstechnologie.

Telkens als ik voor dit dilemma sta, denk ik terug aan een bericht dat Bill Gates in 2023 deelde. Hij schreef : "Je hoeft geen verschillende apps meer te gebruiken voor verschillende taken. Je vertelt je machine gewoon, in alledaagse taal, wat je wilt dat hij doet", precies een jaar nadat ChatGPT voor het eerst openbaar werd gemaakt en een revolutie teweegbracht in de computerwereld.

Vertel me dat je @WisprFlow gebruikt zonder het me te vertellen https://t.co/4vKJF8jFX6

— Wispr Flow (@WisprFlow) 24 juni 2026

In mei vorig jaar werd Sam Altman, CEO van OpenAI, het bedrijf dat ChatGPT ontwikkelde, geïnterviewd door Sequoia. Hij gaf daarin zijn visie op spraak als een nieuwe grens voor mens-computerinteractie. Dit was zijn citaat:

Ik denk dat spraakinteractie cruciaal is. Eerlijk gezegd hebben we nog geen echt goed spraakproduct. Dat is begrijpelijk; het kostte ons ook tijd om een ​​goed tekstgebaseerd model te ontwikkelen. Uiteindelijk zullen we deze uitdaging overwinnen, en als dat eenmaal is gelukt, denk ik dat veel meer mensen spraakinteractie zullen willen gebruiken.

Dit was ongeveer in dezelfde periode dat Wispr Flow aan populariteit begon te winnen. Ik heb het voor het eerst serieus uitgeprobeerd toen het op iPhones verscheen, en later heb ik het op mijn Mac geïnstalleerd. Ja, de dicteerlimiet in de gratis accounts was een beetje frustrerend, dus heb ik kort een betaald abonnement geprobeerd.

Uiteindelijk heb ik mijn abonnement opgezegd en ben ik de Android-app gaan gebruiken , die als tijdelijke actie onbeperkte spraakdictatie aanbood voor gratis accounts. Een paar weken geleden ben ik overgestapt op Willow Voice, dat bijna net zo nauwkeurig is en helemaal gratis. Sindsdien heb ik er geen moment spijt van gehad.

Mijn menselijkheid en de angst van de wereld

Typen voelt nog steeds vermoeiend, en ondanks een paar irritante spelfouten die voortkomen uit problemen met mijn accent, merk ik dat ik de fn-toets nog steeds langdurig ingedrukt houd om mijn artikelen te schrijven, lange berichten naar mijn teamgenoten te typen, of zelfs mijn gebruikelijke heen-en-weergesprekken met Claude te voeren over mijn persoonlijke projecten.

Het geeft een gevoel van bevrijding, maar tegelijkertijd frustreert het me telkens als ik terugval op een taak waarbij ik handmatig moet typen.

Dit is waar de situatie voor mij een beetje ongemakkelijk wordt. Het maakt niet uit of je op kantoor werkt of iemand bent die zijn laptop meeneemt naar een café in de buurt voor zijn dagelijkse werk. Als je iemand bent die langdurig naar een laptopscherm staart en praat, komt het gewoon vreemd over.

De opkomst van draadloze oordopjes heeft de situatie nu iets minder ongemakkelijk gemaakt. Dankzij AirPods is het heel normaal geworden om mensen rond te zien lopen en tegen zichzelf te praten, waarbij de ingebouwde microfoon alles wat ze zeggen oppikt en doorgeeft. Maar praten tegen een persoon en praten tegen een computer zijn twee heel verschillende dingen.

Wanneer je met iemand praat, is er meestal een gevoel van warmte, nederigheid en, het allerbelangrijkste, menselijke verbondenheid. Als je met een vriend aan de telefoon praat, voel je je niet ongemakkelijk. En als je in een openbare ruimte belt, is het een natuurlijk onderdeel van ons leven geworden om te praten zonder de telefoon aan ons oor te houden.

Maar als je met een computer praat, spelen emoties geen rol. Je stem klinkt robotachtig en je gebruikt woorden die je normaal gesproken niet zou gebruiken als je met een mens praat. Het is gewoon een reeks instructies, maar tegenwoordig zijn AI-modellen slim genoeg om die onsamenhangende zinnen om te zetten in iets betekenisvols en ze als commando's te interpreteren.

Wij zijn ervan overtuigd dat de tools die mensen gebruiken om hun bedrijven te runnen, steeds meer prioriteit geven aan spraakgestuurde communicatie.

Een van de oprichters die we interviewden, had dit stadium al bereikt. Hij praat liever dan dat hij schrijft over vrijwel alles, en de rest van zijn dag draait daar om.

Welke tools kun je niet missen? pic.twitter.com/bupBikudcL

— Willow (@WillowVoiceAI) 3 augustus 2026

Ik voel me ongemakkelijk elke keer dat ik een artikel of bericht begin te schrijven. "Waarom heeft deze man het ineens over het AI-model van Anthropic dat uit de hand loopt en diensten van derden hackt?" "Waarom raaskalt hij over Google die een Bluetooth-bug in zijn Pixel-telefoons heeft opgelost ?" "Waarom heeft deze man het willekeurig en onsamenhangend over het volgen van de UI-ontwerpregels van Apple ?"

Al deze situaties horen bij mijn dagelijkse werk en ik schaam me er niet voor. Ik vind het geweldig. Maar elke keer dat ik gesproken tekst inspreek in een gedeelde werkruimte, bibliotheek of café, maak ik me zorgen dat de persoon naast me misschien zulke dingen over me denkt.

Misschien moet ik gewoon wat moed verzamelen?

Ja, de wereld geeft er niet om en weet niet wie ik ben. En een vreemde zou zich er ook niet druk om moeten maken wat ik met mijn computer doe. Maar sociale normen en de manier waarop het menselijk bewustzijn werkt, zorgen ervoor dat ik me elke keer ongemakkelijk voel als ik tegen mijn computer begin te praten.

Het is 12:42 uur. Ik schrijf dit artikel met Willow Voice en ik ben nog steeds bang dat mijn bovenbuurman, of die ernaast, me midden in de nacht hoort praten over spraakdictatie. Ik vind de functie erg prettig en het is me gelukt om dit artikel in minder dan 15 minuten te schrijven.

Ik voel me nog steeds ongemakkelijk elke keer dat ik deze ongelooflijk nauwkeurige en efficiënte spraakdictatietools op mijn computer gebruik. Ik vrees dat ik er pas aan zal wennen als de hele wereld "verslaafd" is aan spraakgestuurde dicteerprogramma's voor hun werk. Voorlopig houd ik mijn computergesprekken liever beperkt tot comfortabele appartementen met de ramen dicht.