De rol van brandpuntsafstand bij macrofotografie met omgekeerde lens

Macro-, landschaps- en oceaanfotografie behoren tot mijn favoriete genres . Omdat ik niet vaak reis, maak ik echter vaker macrofoto's in mijn eigen achtertuin. In een eerder artikel besprak ik macrofotografie met hoge vergroting voor een beperkt budget, waarbij ik uitlegde hoe ik een spiegellens gebruik om macrofoto's met hoge vergroting te maken. Deze techniek is ongelooflijk effectief als je besluit het te proberen, en het goede nieuws is dat je geen dure macro-apparatuur nodig hebt om prachtige foto's te maken; zelfs een goedkope kitlens kan al geweldige resultaten opleveren!

Heb je je ooit afgevraagd waarom een ​​lens die je omgekeerd op een camera monteert, als macrolens functioneert? Het is niet zo simpel als de lens omdraaien om hem automatisch in een macrolens te veranderen. Door de lens omgekeerd te monteren, komt deze verder van de camera af te staan, waardoor hij scherpstelt op kortere afstanden – een effect vergelijkbaar met het gebruik van een tussenring. De twee uiteinden van de lens zijn niet identiek qua ontwerp. Bij een perfecte lens zou het omdraaien geen verschil maken. Maar in de praktijk moeten er compromissen worden gesloten. De achterkant van de lens is doorgaans ontworpen om het beeld op een vlak, dichtbijgelegen oppervlak te projecteren. Dit maakt bepaalde verbeteringen in het lensontwerp mogelijk . Omdat de voorkant van de lens is ontworpen om scherp te stellen op objecten in de verte, kunnen daar diverse verbeteringen worden aangebracht. Simpel gezegd, een lens is meestal gemaakt om een ​​specifiek gezichtsveld vast te leggen en dit te projecteren op een sensor, die relatief veel kleiner is dan de totale scène. Door de lens omgekeerd op de camera te monteren, bereik je in feite een omgekeerde projectie: je legt een kleine scène vast en projecteert deze veel groter.

Brandpuntsafstand

Bij omgekeerde macrofotografie gedraagt ​​de brandpuntsafstand zich heel anders. Waar echte macrolenzen een langere brandpuntsafstand vereisen om de effectieve brandpuntsafstand te vergroten, waardoor je op steeds kortere afstanden kunt scherpstellen, heeft vergroting (oftewel een langere brandpuntsafstand) bij omgekeerde macrofotografie het tegenovergestelde effect: het verkleint de effectieve brandpuntsafstand tussen de lens en de sensor. Dit betekent dat een kortere brandpuntsafstand bij omgekeerde macrofotografie resulteert in een veel hogere vergroting, waardoor je op je onderwerp kunt scherpstellen vanaf een veel kortere afstand, terwijl een langere brandpuntsafstand de vergroting juist verkleint. Om dit duidelijker te illustreren, heb ik een aantal macrofoto's gemaakt met verschillende brandpuntsafstanden:

De bovenstaande afbeeldingen laten duidelijk zien hoe de brandpuntsafstand zich in omgekeerde macrofotografie precies tegenovergesteld gedraagt ​​aan de vergroting. Hoe korter de brandpuntsafstand, hoe groter de vergroting, en omgekeerd; met andere woorden, de brandpuntsafstand is omgekeerd evenredig met de vergroting.

Maar viel je iets vreemds op aan de foto's hierboven? Bij elke afname van de brandpuntsafstand , wat resulteert in een grotere vergroting, wordt het beeld geleidelijk donkerder, ook al heb ik alle foto's met exact dezelfde belichtingsinstellingen gemaakt. Hoe komt dat? De verklaring ligt in het feit dat de effectieve diafragmawaarde toeneemt, en daarmee ook de scherptediepte, wat resulteert in donkerdere beelden. Ik zal dit in mijn volgende artikel uitgebreider bespreken, en tot die tijd hoop ik dat je deze informatie nuttig vindt!