Methoden om camerabewegingen met een statief te voorkomen

Camerabeweging is een veelvoorkomend en frustrerend probleem voor fotografen, zelfs bij het gebruik van een statief. Soms kan deze beweging met een paar simpele stappen volledig worden geëlimineerd, terwijl het andere keren moeilijk of zelfs onmogelijk is om te beheersen. Hoe kun je camerabeweging verminderen? Zijn afstandsbedieningen voor de sluiter nuttig? En is het mogelijk om het volledig te elimineren? Gezien hoe vaak dit probleem voorkomt in de praktijk, heb ik besloten een gedetailleerd artikel te schrijven dat specifiek ingaat op het verminderen van camerabeweging bij het fotograferen met een statief.

1) Helpt een afstandsbediening voor de sluiter bij het verminderen van camerabewegingen?

Door jarenlang fotografieworkshops te geven (kijk voor meer informatie op de pagina van de Colorado Fall Workshop) heb ik een terugkerend patroon opgemerkt in het gebruik van afstandsbedieningen voor de sluiter. Veel fotografen beginnen met statieven , statiefkoppen en snelkoppelingen van slechte kwaliteit , waardoor hun opstelling ernstig instabiel wordt en er vaak onscherpe foto's ontstaan ​​bij weinig licht. Hierdoor denken velen dat de aanschaf van een afstandsbediening voor de sluiter dit probleem zal oplossen en tot scherpere foto's zal leiden. In werkelijkheid verergert een afstandsbediening het probleem in dergelijke gevallen vaak juist.

Ten eerste pakken deze apparaten het fundamentele probleem van stabiliteit niet aan. Ten tweede kunnen ze soms kostbare tijd in het veld in beslag nemen om op te zetten en te bedienen (als je ooit hebt geprobeerd een kabel voor een afstandsbediening voor de sluiter aan te sluiten op een high-end DSLR bij temperaturen onder nul, weet je precies wat ik bedoel). Ten derde, als de ontspanner bedraad is, is het een extra apparaat dat aan de camera hangt, wat verdere stabiliteitsproblemen kan veroorzaken bij winderige omstandigheden. Ten vierde hebben de schroeven op de camera de neiging om na verloop van tijd te buigen en te breken, wat leidt tot dure reparaties en verloren tijd in het veld. Ten slotte zijn afstandsbedieningen voor de sluiter gevoelig voor breuk en verlies tijdens het reizen. Om deze en andere redenen minimaliseer ik persoonlijk het gebruik van afstandsbedieningen voor de sluiter – ik gebruik ze alleen wanneer het absoluut noodzakelijk is.

Het goede nieuws is dat als je een moderne spiegelreflexcamera of systeemcamera gebruikt, je waarschijnlijk geen aparte afstandsbediening meer nodig hebt om je camera stabiel te houden. Hoewel ik vroeger altijd een afstandsbediening in mijn tas had, neem ik die nu alleen nog mee als ik belichtingen langer dan 30 seconden moet maken. Zelfs die beperking verdwijnt bij veel moderne camera's, dankzij extra Bulb-standen waarmee je langer dan de traditionele limiet van 30 seconden kunt fotograferen. Dus, wat zijn de nieuwere manieren om je camera te stabiliseren die net zo effectief, en soms zelfs beter, werken dan een afstandsbediening? Laten we dat eens bekijken. Maar eerst bespreken we stabilisatieproblemen en hoe je die kunt oplossen met een stabiel statief. Als je al een uitstekend statief hebt, kun je het volgende gedeelte overslaan.

2) Gebruik een vast statief

Voordat je overweegt een afstandsbediening voor de sluiter te gebruiken voor beeldstabilisatie, moet je eerst je statief en camera-opstelling beoordelen. Ik zie dit probleem regelmatig bij fotografen: ze bezuinigen in eerste instantie op een goed statief en moeten er uiteindelijk 2 of 3 vervangen voordat ze beseffen dat ze moeten investeren in een stevig en betrouwbaar statiefsysteem.

Hier is een veelvoorkomend scenario bij de aanschaf van een statief. Eerst ontdekt de fotograaf wat een statief is en beseft hij of zij plotseling dat er een nodig is. Ze gaan naar Walmart of Best Buy voor het goedkoopste aluminium statief en maken hun eerste foto's met lange belichtingstijd. Ze ontdekken dat hun foto's er geweldig uitzien, maar dat ze onscherp zijn. Na wat onderzoek komen ze erachter dat het probleem hun nieuwe statief is en gaan ze op zoek naar alternatieven. Tegen die tijd is de retourtermijn van het statief al verstreken en belandt het in de 'reservestapel' in de kast. Wanneer ze overwegen een nieuw statief te kopen, realiseren ze zich dat ze minstens $50 kunnen uitgeven aan een ander goedkoop exemplaar en tot wel $1000 aan een premium exemplaar. Het idee om meer aan een statief uit te geven dan aan hun camera lijkt ontmoedigend, dus geven ze $200 uit aan een zogenaamd veel beter statief. Na een paar foto's te hebben gemaakt, zijn ze dolblij dat het nieuwe statief zoveel beter is dan het gammele oude statief, dat nu stof staat te verzamelen in de opslagruimte. Er verstrijken nog zes maanden en hij realiseert zich dat het nieuwe statief niet zo stabiel is als hij had gedacht, vooral niet met zwaardere apparatuur erop . De statiefkop lijkt de gewenste kadrering niet vast te houden, de statiefpoten voelen los aan en het statief is te zwaar om mee te nemen op reis. Nu staat hij op het punt om wéér een statief te kopen. Deze keer zal hij niet dezelfde fout maken! Hij koopt een stevig statief van koolstofvezel en investeert in een echt goede balhoofd. Dit keer heeft hij $500 gereserveerd voor zijn droomstatief. Ondanks zijn beste voornemens koopt hij uiteindelijk toch een Gitzo of RRS statief met accessoires, en geeft hij duizend dollar uit die hij zich nooit had kunnen voorstellen. Klinkt dat bekend? Zeker wel, want dat is precies wat ik heb meegemaakt toen ik begon. Tel al die bedragen op en alle tijd die je in het veld hebt verspild aan die onscherpe foto's tijdens dure, unieke reizen, en je begrijpt waarom een ​​stevig statief de investering waard is.

Maak niet dezelfde fout – investeer voor eens en voor altijd in een degelijk statief. Ik gebruik mijn Gitzo Systematic statief al tien jaar en het heeft me nog nooit in de steek gelaten. Als ik het schoonmaak, ziet het er als nieuw uit – en ik weet dat het me nog vele jaren van dienst zal zijn. Ik heb er van alles op gezet, inclusief mijn zeldzame Nikon 800mm f/5.6E VR-lens (die John Sherman "het kindje Jezus" noemde. "Voor die prijs kun je maar beter wonderen verrichten!"), en het heeft het allemaal feilloos doorstaan. Ik heb het letterlijk mishandeld, meegenomen naar woestijnen, oceanen en temperaturen onder nul. Hetzelfde geldt voor mijn Gitzo Traveler statief, dat ik altijd meeneem als ik vlieg. Als je investeert in een degelijk statiefsysteem, hoef je niet steeds nieuwe te kopen – het verdient zichzelf snel terug.

Als je vandaag nog op zoek bent naar een stevig statief, lees dan mijn artikel over hoe je het juiste statief kiest. Als je fotografie serieus neemt, koop dan een hulpmiddel waar je altijd op kunt vertrouwen, en niet iets waar je de schuld van krijgt.

3) Aanvullende bronnen van camerabeweging

Zodra je ervoor hebt gezorgd dat je statief stabiel staat, moet je op zoek gaan naar andere mogelijke oorzaken van camerabewegingen. Wat zijn die oorzaken? Laten we eens kijken:

1. camerariem
2. يداك
3. Beeldstabilisatie
4. Trilling van de spiegel van een DSLR-camera
5. Schok van de sluiter
6. Lange brandpuntsafstand
7. De omgevingsfactoren (wind, water, zand, enz.)

Hoewel sommige van deze problemen eenvoudig op te lossen zijn (zoals het verwijderen van een loshangende camerariem, het uitschakelen van beeldstabilisatie bij het monteren van de camera op een statief, enz.), kunnen andere problemen opleveren, vooral bij het fotograferen met zeer lange brandpuntsafstanden. Laten we eens kijken naar een aantal praktische en effectieve manieren om camerabewegingen te verminderen.

3.1) Camerariem

Een camerariem is handig voor opnamen uit de hand, maar kan hinderlijk worden en trillingen veroorzaken bij gebruik van een statief, vooral bij winderig weer. Wanneer de wind opsteekt, kan de camerariem tegen de camera of de statiefpoten slaan , waardoor je opstelling instabiel wordt en de foto's onscherp worden. Daarom is het het beste om camerariemen te gebruiken die gemakkelijk te verwijderen zijn met een snelsluiting (zonder dat er onderdelen loshangen), winddichte handgrepen te gebruiken of helemaal geen camerariemen te gebruiken. Sommige camerariemen met een sling-ontwerp hebben ingebouwde statiefbevestigingen, waardoor je de camera snel aan het statief kunt bevestigen en de riem kunt verwijderen; deze kunnen ook erg handig zijn.

3.2) Je handen

Je handen en vingers kunnen je camera instabiel maken, dus het is het beste om ze niet te gebruiken om de ontspanknop in te drukken wanneer je fotografeert vanaf een statief. Als je merkt dat je foto's maakt door de ontspanknop in te drukken, zal de camera automatisch de foto maken en doe je het verkeerd. Hetzelfde geldt voor het vasthouden van de camera terwijl deze op een statief staat; ook dat is verkeerd. Hetzelfde geldt voor het vasthouden van het statief zelf: houd je handen en vingers uit de buurt van het statief, zowel voor als tijdens het fotograferen.

Er is slechts één situatie waarin het acceptabel is om je vingers te gebruiken om de camera te ontgrendelen, en dat is bij gebruik van de zelfontspanner – we zullen dit later verder bespreken.

3.3) Beeldstabilisatie

Hoewel sommige camera's een mechanisme hebben om te detecteren wanneer een statief wordt gebruikt, is het altijd het beste om beeldstabilisatie uit te schakelen bij het fotograferen met een statief. Wanneer je opstelling en platform stabiel zijn, kan beeldstabilisatie de beeldkwaliteit sterk beïnvloeden. Zorg er dus voor dat je, als je lens een schakelaar voor beeldstabilisatie heeft, deze op "Uit" zet tijdens het fotograferen. Je vindt deze schakelaar meestal aan de zijkant van de lens, zoals te zien is in de afbeelding hieronder (let op de VR Aan/Uit-schakelaar):

Als je camera ingebouwde beeldstabilisatie (IBIS) heeft, zorg er dan voor dat je deze uitschakelt in het cameramenu. Beeldstabilisatie kan per merk verschillende namen hebben. Bij Nikon-lenzen heet het 'Vibratiereductie'. Andere merken noemen het misschien 'Vibratiecompensatie', 'Optische beeldstabilisatie' of 'SteadyShot'. Als je bijvoorbeeld fotografeert met een Sony systeemcamera met IBIS, vind je de optie 'SteadyShot' in het cameramenu. Zorg ervoor dat deze is uitgeschakeld voordat je gaat fotograferen.

Er zijn zeldzame situaties waarin u beeldstabilisatie ingeschakeld moet houden. De beeldstabilisatiefunctie op sommige Nikon supertelelenzen is bijvoorbeeld ontworpen voor gebruik met een statief. Ook kan statiefstabilisatie nuttig zijn bij het fotograferen vanaf een instabiele ondergrond, zoals een boot. Raadpleeg de handleidingen van uw camera en lens om te achterhalen wanneer u beeldstabilisatie moet in- of uitschakelen.

3.4) Trilling van de spiegel van een DSLR-camera

Als je een spiegelreflexcamera gebruikt, kan spiegeltrilling camerabeweging veroorzaken bij opnamen in weinig licht. Gelukkig bieden veel moderne spiegelreflexcamera's manieren om spiegeltrilling te voorkomen. Een van die methoden is de 'Spiegel omhoog'-modus. In deze modus klapt de spiegel omhoog bij de eerste druk op de ontspanknop en start de tweede druk de belichting. Hoewel 'Spiegel omhoog' zeer effectief kan zijn om spiegeltrilling te elimineren, is hiervoor grotendeels een afstandsbediening nodig. Helaas werken de meeste 'Spiegel omhoog'-apps niet met een zelfontspanner, waardoor deze modus alleen praktisch is in combinatie met een afstandsbediening.

Een andere methode, die ik persoonlijk prefereer en in ongeveer 90% van de gevallen gebruik, is de belichtingsvertragingmodus. Wanneer deze modus is geactiveerd, klapt de camera de spiegel omhoog, wacht een bepaalde tijd en maakt dan de foto. Dit vermindert of elimineert effectief spiegeltrillingen. Deze modus is niet op alle camera's beschikbaar, maar als die van jou er wel op zit, kun je hem gebruiken in combinatie met een zelfontspanner. Dit kan erg effectief zijn (daarover later meer) in situaties waarin je geen afstandsbediening hebt of geen tijd hebt om er een in te stellen.

3.5) Sluitertijdschok

Het blijkt dat een andere belangrijke bron van camerabeweging het sluitermechanisme zelf kan zijn, wat sommigen "sluiterschok" noemen. Hoewel de meeste spiegelreflexcamera's mechanismen hebben om spiegelbewegingen te compenseren, bieden sommige camera's ook een oplossing voor sluiterschok. Sluiterschok is een echt probleem en niet beperkt tot spiegelreflexcamera's; het kan zelfs bij systeemcamera's vervelend zijn ! Het probleem met sluiterschok is dat de sluiter beweegt vlak voordat de belichting begint, waardoor het een veel grotere oorzaak van onscherpe beelden is dan een spiegelmechanisme.

Sluitertijdschok kan zeer schadelijk zijn voor foto's, vooral bij bepaalde sluitertijden. Dit is wat er met de originele Sony A7R gebeurde bij sluitertijden zoals 1/10 seconde:

Al die onscherpte aan de rechterkant van de afbeelding werd veroorzaakt door het sluitermechanisme!

De beste manier om sluitertrillingen te verminderen is door gebruik te maken van een functie die bekend staat als Electronic Front Curtain Shutter (EFCS), Electronic First Curtain of Live View Silent Mode. Helaas is deze functie niet beschikbaar op de meeste instap- en middenklasse camera's die momenteel op de markt zijn, wat teleurstellend is. In het eerdergenoemde voorbeeld van de Sony A7R ontbrak EFCS, wat een aanzienlijk probleem veroorzaakte (gelukkig heeft Sony dit probleem aangepakt in de A7R II, zoals beschreven in mijn review van de Sony A7R II).

Als je dus in het instellingenmenu en de gebruikershandleiding van je camera deze optie niet vindt, heb je in principe geen andere keuze. Je enige opties zijn dan de hierboven beschreven "Mirror Up"-modus te gebruiken, of een combinatie van "Exposure Delay" en "Self Timer", die later in dit artikel aan bod komen.

Als uw camera de Electronic Front Shutter (EFCS)-modus ondersteunt, kunt u, door gebruik te maken van verschillende camerafuncties, camerabewegingen volledig elimineren. Wanneer EFCS is ingeschakeld, activeert de camera het sluitermechanisme niet aan het begin van de belichting; in plaats daarvan is de sluiter al open en wordt deze pas aan het einde van de belichting geactiveerd. Dit betekent dat de camera in een specifieke modus moet staan ​​om EFCS effectief te laten werken. Op spiegelreflexcamera's kan EFCS werken in de Mirror Up-modus (waarbij de eerste druk de spiegel en het sluitermechanisme omhoog brengt en de tweede druk de belichting start) of in de Live View-modus. Als u fotografeert met een systeemcamera, hoeft u alleen maar te zorgen dat EFCS is ingeschakeld en u kunt aan de slag; u hoort geen geluid tijdens het maken van de foto, alleen een enkel geluidje erna. Hieronder vindt u enkele voorbeelden van hoe u EFCS correct kunt gebruiken op bepaalde camera's.

3.5.1) Nikon D500/D810/D5 camera's (met EFCS)

Als je fotografeert met een Nikon D500, D810 of D5 DSLR, heb je twee opties om EFCS te activeren, zoals beschreven in mijn review van de Nikon D810. Je kunt een afstandsbediening voor de sluiter gebruiken in combinatie met de Mirror Up-modus. In dat geval zal de camera de spiegel en het sluitermechanisme omhoog brengen bij de eerste druk op de ontspanknop, en de belichting begint pas bij de tweede druk. Als je voldoende pauze inlast tussen de twee drukken, elimineer je camerabewegingen volledig. Vergeet niet om eerst EFCS te activeren:

Menu Aangepaste instellingen -> a5 Elektronische voorgordijnsluiter -> Aan (Standaard niet ingeschakeld):

Een andere methode is het activeren van de Live View-modus. Aangezien je altijd moet streven naar optimale scherpte door Live View te activeren en in te zoomen op je onderwerp, waarom zou je je foto dan niet in Live View maken? Het enige probleem hierbij is dat je de spiegelmodus moet gebruiken om dit te laten werken, wat, voor zover ik weet, volkomen onzinnig is! Dit is de fatale fout die Nikon heeft gemaakt en die ze niet wil herstellen met een firmware-update! Als je niet in de spiegelmodus fotografeert, activeert de camera het sluitermechanisme voordat de foto in Live View wordt gemaakt, waardoor EFCS volledig nutteloos wordt.

Omdat de Mirror Up-modus een afstandsbediening voor de sluiter vereist om correct te functioneren, wat als je er geen hebt, of geen zin hebt om er een in te stellen? Geen probleem: gebruik de Exposure Delay-modus in combinatie met de Mirror Up-modus. Zo stel je het in:

1. Schakel eerst EFCS in (zie hierboven).
2. Stel de camerabewerkingsmodus in op Spiegelen (Mup op de bovenste draaiknop).
3. Menu Aangepaste instellingen->Opname/Weergave->d4 Belichtingsvertragingmodus->3s

Vanaf nu zullen, als u de camera in de normale modus gebruikt, de spiegel en het sluitermechanisme omhoog komen wanneer u de sluiter de eerste keer indrukt. De tweede keer dat u de sluiter indrukt, wacht de camera drie seconden voordat de belichting begint. Dit zou alle camerabewegingen moeten elimineren. Zorg er wel voor dat de camera stabiel op een statief staat – als de camera langer dan drie seconden trilt op een statief, zal dit niet veel helpen. Raadpleeg hoofdstuk 2 over het gebruik van een correct statief in dat geval.

Als je ervoor kiest om Live View te gebruiken voor het maken van foto's, wees dan niet verbaasd als er de eerste keer dat je de sluiter indrukt even niets gebeurt – dit is normaal, aangezien de spiegel en de sluiter al omhoog staan! De tweede keer dat je de sluiter indrukt, wacht de camera echter drie seconden, waarna de belichting geruisloos begint. Zodra de belichting is voltooid, zakt het sluitermechanisme naar beneden en gaat vervolgens weer omhoog om terug te keren naar de Live View-modus. Nogmaals, als je de 'Mirror Up'-modus niet hebt ingeschakeld, werkt EFCS niet in Live View.

Helaas werkt de Mirror Up-modus niet in combinatie met de zelfontspanner. De enige optie om foto's te maken zonder ontspanknop is daarom om de belichtingsvertragingmodus te activeren bij deze spiegelreflexcamera's.

Onthoud altijd: de belichtingsvertragingmodus is voor de spiegel, terwijl EFCS voor het sluitermechanisme is . De enige uitzondering is bij het fotograferen in Live View-modus – in dat geval fungeert de belichtingsvertragingmodus in feite als een zelfontspanner, zij het beperkt tot 3 seconden.

Dit alles lijkt nogal ingewikkeld om EFCS goed werkend te krijgen, nietwaar? Helaas heeft Nikon deze moderne spiegelreflexcamera's zo ontworpen, en het lijkt erop dat we op toekomstige modellen moeten wachten om dit probleem op te lossen, wat frustrerend is. Sluiterbeweging is echter niet altijd je grootste vijand – soms is de combinatie van belichtingsvertraging en zelfontspanner al voldoende om camerabewegingen te voorkomen, vooral bij gebruik van lenzen met een korte brandpuntsafstand (van groothoek tot standaard).

3.5.2) Nikon-camera's uit de D5xx-, D5xxx-, D7xxx-, D6xx-, D7xx-, D8xx- en Dx-serie (zonder EFCS)

Als uw Nikon DSLR relatief nieuw is en geen EFCS (Electronic Front Shutter) heeft, beschikt u waarschijnlijk over de standaard belichtingsvertragingmodus. In dat geval kunt u, door de zelfontspanner en de belichtingsvertragingmodus te combineren , camerabewegingen veroorzaakt door het spiegelmechanisme of trillingen uit de hand effectief verminderen, zonder dat u een afstandsbediening voor de sluiter nodig hebt. Zo stelt u dit in:

1. Stel de bewerkingsmodus van de camera in op Zelfontspanner (draai de bovenste draaiknop naar Timer).
2. Stel de zelfontspanner in op een kortere duur, tussen 2 en 5 seconden. Het pad is: Menu Aangepaste instellingen -> Timers/AE-vergrendeling -> Zelfontspanner -> Vertraging zelfontspanner -> 2s/5s.
3. Pad: Menu Aangepaste instellingen->Opname/weergave->Belichtingsvertragingmodus->Aan (of kies 3 seconden, indien beschikbaar).

Als je dat gedaan hebt, gebeurt er het volgende wanneer je de camerasluiter indrukt:

1. De camera activeert de zelfontspanner en wacht 2 of 5 seconden, waardoor trillingen door uw handen worden geëlimineerd.
2. Je hoort dan het eerste geluid, dat is het moment waarop de belichtingsvertragingmodus de cameraspiegel omhoog brengt.
3. De camera wacht één seconde of de ingestelde tijdsduur voor de belichtingsvertragingmodus, waardoor camerabewegingen veroorzaakt door de spiegel worden verminderd.
4. Vervolgens wordt het sluitergordijn omhooggetrokken en begint de belichting.
5. Het sluitergordijn schuift na het maken van de foto weer naar beneden.

Houd er rekening mee dat deze instelling het fotograferen in de handmatige modus bemoeilijkt! Zorg ervoor dat u na het verwijderen van de camera van het statief terugkeert naar de normale opnamemodus (de zelfontspanner deactiveren) en de belichtingsvertragingmodus uitschakelt in het cameramenu!

Als je een camera hebt zoals de Nikon D750 met opnamestanden U1 en U2, kun je de bovenstaande instellingen in een van deze standen programmeren en er gemakkelijk tussen schakelen, wat je veel tijd bespaart!

3.5.3) Canon Rebel-camera's, 40D/50D/60D/70D/80D, 6D, 7D Mark I/II, 5D Mark II/III/IV (met EFCS)

Als je fotografeert met een moderne Canon DSLR-camera , vind je waarschijnlijk een optie onder het camera-icoon in "Lv func." genaamd "Silent LV shoot". Dit is in feite EFCS (Electronic Front Shutter). Zorg ervoor dat deze is ingeschakeld en ingesteld op modus 1, zoals hieronder weergegeven:

1. Pad: Menu->Lv func.->Live View shoot.->Enable.
2. Pad: Menu->LV-functies->Stille LV-opnamen->Modus 1.
3. Fotografeer in de Live View-modus.

Onthoud dat je voor EFCS op Canon DSLR-camera's in de Live View-modus moet fotograferen. Het goede nieuws voor Canon-fotografen is dat je een combinatie van een zelfontspanner en EFCS kunt gebruiken om camerabewegingen volledig te elimineren. Zo doe je dat:

1. Pas de hierboven genoemde EFCS/Silent LV-opnameopties aan.
2. Druk op de "Q"-knop om naar het snelmenu te gaan.
3. Ga naar de rijmodus en selecteer 'Zelfontspanner: 2 sec/afstandsbediening'.

Nadat u deze instelling hebt geactiveerd, wacht de camera twee seconden voordat de belichting begint wanneer u in de Live View-modus op de ontspanknop drukt. De spiegel en sluiter zijn dan al omhoog. Zodra de belichting is voltooid, gaat de sluiter omlaag om het proces te beëindigen en vervolgens weer omhoog om terug te keren naar de Live View-modus.

Het is werkelijk verrassend dat Canon de EFCS-functie al enige tijd in zijn spiegelreflexcamera's heeft ingebouwd, terwijl deze functie voor Nikon - gebruikers slechts in een beperkt aantal camera's beschikbaar is (hé Nikon , dat is een duidelijk signaal!).

3.5.4) Sony A6xxx, A7/A7 II, A7R II, A7S /A7S II camera's

Als je de nieuwste generatie Sony systeemcamera's gebruikt, zijn die allemaal uitgerust met EFCS. Je hoeft alleen maar te controleren of EFCS is ingeschakeld in het menu van je camera.

1. Menu->Instellingen->e-Voorgordijn gesloten.->Aan

Vanaf nu hebt u geen afstandsbediening voor de sluiter meer nodig; stel de camera gewoon in op de zelfontspannerstand (stel deze eerst in op 2 seconden) en begin met fotograferen! De camera maakt daarna altijd foto's met EFCS, of u nu door de zoeker kijkt of het LCD-scherm gebruikt.

Andere systeemcamera's beschikken mogelijk ook over een EFCS-functie. Ik raad aan om de handleiding van uw camera te raadplegen om te zien of deze modus beschikbaar is.

3.6) Lange brandpuntsafstand

Als je ooit met een zeer lange brandpuntsafstand hebt gefotografeerd, vooral met supertelelenzen en teleconverters, heb je waarschijnlijk gemerkt dat de camera flink trilt en dat dit nog een tijdje aanhoudt nadat je hem hebt aangeraakt. Dit is vooral merkbaar bij het fotograferen vanaf een instabiel statief. De uitdaging bij langere brandpuntsafstanden is dat de trilling veel sterker is dan bij kortere brandpuntsafstanden, omdat je een heel klein deel van het beeld vergroot. De reden hiervoor wordt het best uitgelegd met de onderstaande illustratie:

Zoals je ziet, heeft de camera bij kortere brandpuntsafstanden weinig last van kleine trillingen, maar bij zeer lange brandpuntsafstanden (200 mm en verder) wordt camerabeweging veel duidelijker merkbaar. Als je je statiefopstelling wilt testen, monteer dan een supertelelens en probeer in live view tot 100% in te zoomen bij 200 mm en verder. Kijk dan hoe erg de trillingen worden zodra je de camera aanraakt! Zelfs met de beste statiefopstelling en een topklasse balhoofd had ik enorme problemen met het stabiliseren van een 800 mm f/5.6 lens met een 2x zoomadapter! Ik moest de spiegelmodus inschakelen en meer dan 5 seconden wachten om een ​​iets minder onscherpe foto te krijgen dan normaal bij het fotograferen van de volle maan. Na één foto moest ik de compositie aanpassen, omdat de maan bijna volledig uit beeld was verdwenen. Hier is het resultaat:

Hoewel de foto er redelijk scherp uitzag, had ik achteraf liever een D810 met EFCS-modus gehad, want dat zou een veel scherpere foto hebben opgeleverd. Na de foto iets te hebben verkleind en verscherpt in Photoshop, zag hij er over het algemeen acceptabel uit, maar ik wist dat ik een veel scherpere foto had kunnen maken als ik de sluiter van mijn D800E vóór de opname had kunnen loskoppelen. In dit soort situaties kan EFCS echt van onschatbare waarde zijn. Houd dit dus in gedachten bij het gebruik van zeer lange brandpuntsafstanden.

3.7) Omgeving

Nadat je alle stabiliteitsproblemen met betrekking tot het statief, de lens en de camera hebt aangepakt, is het ook belangrijk om te controleren of de omgeving camerabewegingen veroorzaakt. Camerabewegingen zijn bijvoorbeeld te verwachten bij winderige omstandigheden, vanwege sterke windvlagen. Evenzo, als je fotografeert met je statief ondergedompeld in zee of oceaan, kunnen golven tegen de statiefpoten slaan en camerabewegingen veroorzaken.

Als je fotografeert in een zeer instabiele omgeving, zoals zandduinen, kan je statief langzaam wegzakken, wat resulteert in onscherpe beelden bij lange belichtingstijden. Ook andere factoren kunnen een rol spelen, zoals een object dat je camera-opstelling raakt. Beoordeel daarom altijd je omgeving en houd je camera en statief uit de buurt van andere objecten. Zorg er bovendien voor dat je op een stabiele, onbeweegbare ondergrond staat.

4) Conclusie

Zoals we hebben gezien, lijkt het minimaliseren van camerabewegingen bij gebruik van een statief misschien simpel, maar met alle functies en ontwikkelingen in moderne cameratechnologie kan het behoorlijk complex worden. Het goede nieuws is dat er tal van opties zijn om je opstelling te stabiliseren en scherpe, heldere beelden te verkrijgen. Het slechte nieuws is dat je soms simpele dingen kunt vergeten en niet snel genoeg kunt reageren op veranderende omstandigheden. Zorg er daarom altijd voor dat je de functies van je camera kent en noteer belangrijke informatie, zoals de punten die we hierboven hebben genoemd, zodat je snel de juiste oplossing kunt toepassen wanneer dat nodig is. Na herhaaldelijk oefenen wordt het een tweede natuur en kom je altijd terug met uitzonderlijk scherpe beelden!

Belichtingsvertragingmodus + zelfontspanner: de ideale oplossing

Zoals ik al eerder zei, gebruik ik in ongeveer 90% van de gevallen de belichtingsvertragingmodus in combinatie met de zelfontspanner bij het fotograferen van landschappen. Deze modus is zeer effectief in het elimineren van spiegeltrillingen, en bij de nieuwste Nikon DSLR's worden sluitertrillingen aanzienlijk verminderd dankzij het verbeterde dempingsmechanisme in vergelijking met oudere modellen. Zelfs als uw camera geen elektronische sluitergordijn (EFCS) ondersteunt, is het gebruik van de belichtingsvertragingmodus in combinatie met de zelfontspanner in de meeste gevallen nog steeds een uitstekende optie en elimineert het vaak cameratrillingen.

Er zijn echter bepaalde situaties waarin EFCS essentieel wordt. Als je fotografeert met een supertelelens op een statief en maximale scherpte wilt bij weinig licht (zoals bij het fotograferen van de maan of verre objecten), kan EFCS echt helpen om camerabewegingen te elimineren, inclusief trillingen van de spiegel en het sluitermechanisme. Ik hoop oprecht dat Nikon deze belangrijke functie blijft toevoegen aan alle toekomstige spiegelreflexcamera's en de huidige beperkingen bij het fotograferen in Live View-modus aanpakt, zoals besproken in het artikel.

We hopen dat dit artikel over het verminderen van camerabewegingen op een statief nuttig is geweest. Mocht u vragen of opmerkingen hebben, kunt u die hieronder in de reacties plaatsen!