Het onopvallende kenmerk van de camera

Er wordt vaak gezegd dat "het er niet om gaat wát je doet, maar hoe je eruitziet terwijl je het doet." Dat klopt tot op zekere hoogte. Een fotograaf in de nieuwste jachtuitrusting, met een 600mm f/4 lens op een carbon statief, ziet er zeker indrukwekkend uit. Maar er zijn momenten waarop eenvoudige kleding en een bescheiden camera duidelijk de overwinning behalen.

Terwijl ik me voorbereid op mijn derde expeditie naar Colombia, blader ik door mijn archief en denk ik terug aan mijn laatste reis in 2015. Colombia, dat jarenlang gebukt ging onder een lange burgeroorlog, had destijds nog geen vredesakkoorden gesloten met de rebellengroepen. Zo nu en dan zag je militaire patrouilles in en rond de steden. Maar zelfs daar was een voelbare afname van de spanningen te merken.

In die tijd bezochten mijn fotografievrienden en ik een gebied van zeer hoge biologische waarde in de westelijke Andes, het Tatama Nationaal Park. We werden begrijpelijkerwijs aangetrokken door het gebied vanwege de overvloed aan vogelsoorten, waaronder vele endemische en ernstig bedreigde soorten. Maar het zou zonde zijn om andere fotografische onderwerpen over het hoofd te zien wanneer de gelegenheid zich voordeed.

Bij het fotograferen van wilde dieren midden in de natuur, maken veel fotografen ook graag landschapsfoto's. Maar dit zijn niet de enige fotografische genres die je in het bos aantreft; er is bijvoorbeeld ook fotojournalistiek. Maar wanneer zo'n moment aanbreekt, moet je mentaal en technisch voorbereid zijn.

Terwijl we langzaam over de ruige bosweg reden die zich een weg omhoog baande naar de top van Montezuma Hill, stuitten we op een kleine militaire buitenpost. Jonge soldaten kampeerden langs de weg in zeer primitieve omstandigheden. Hun taak was om de militaire basis met de radiotorens op de heuveltop te verdedigen.

Onze vrienden in de auto voor ons besloten niet te stoppen. Ze hadden alleen hun grote, professionele camera's bij zich, uitgerust met enorme telelenzen. Zelfs als je iets 'normalers' op een camera zoals de Nikon D5 zet – bijvoorbeeld een 24-70mm f/2.8 lens – blijft het een imposante camera . En je wilt over het algemeen geen imposante camera gebruiken om mensen te fotograferen, laat staan ​​mensen in militair uniform. Gelukkig had ik een camera in mijn zak die perfect geschikt was voor dit doel.

Mijn vrienden vervolgden hun weg, maar ik besloot even te stoppen en een praatje te maken met de soldaten. Ik had mijn onopvallende Nikon Coolpix A-camera in mijn hand. Nadat ik had gecontroleerd of ik foto's mocht maken, lukte het me om een ​​paar momenten van de dagelijkse routine van deze jonge soldaten vast te leggen. Dankzij mijn discrete Coolpix A negeerden de bergwachters me al snel en gingen ze gewoon verder met hun bezigheden.

In zo'n vochtige omgeving besteden soldaten het grootste deel van hun tijd aan het beschermen van hun wapens, munitie, kleding en zichzelf tegen beschadiging en bederf. Als fotograaf werd ik bemoedigd door deze scherpe contrasten; op hetzelfde zeil lagen hygiëneartikelen naast een granaatwerper. Achter een achteloos verwaarloosd machinegeweer waste een soldaat zijn kleren, terwijl een ander zich scheerde naast zijn kameraden die hun wapens schoonmaakten.

De COOLPIX A was behoorlijk bijzonder. Op het eerste gezicht leek het een typische compactcamera – gewoon één van de vele. Maar in tegenstelling tot de overgrote meerderheid van vergelijkbare point-and-shoot camera's, had de "A" een APS-C-sensor. Deze 16-megapixel sensor was overigens dezelfde als die in de Nikon D7000 van die tijd. Nikon nam de gedurfde beslissing om de camera uit te rusten met een vaste lens met een brandpuntsafstand van 18.5 mm (equivalent aan 28 mm op een full-frame sensor) en een maximaal diafragma van f/2.8.

Voeg daar een opmerkelijk compacte behuizing, een gebruiksvriendelijk ontwerp en een uitstekende beeldkwaliteit aan toe, en je zult zien dat deze camera ideaal is voor dit type fotografie. Ik gebruikte het woord 'durf' in de vorige alinea. Helaas verloor Nikon die durf in dit marktsegment. Ze hebben nooit meer een compactcamera met een APS-C-sensor geproduceerd. Daardoor was de Nikon Coolpix A werkelijk uniek. Wat jammer.

Ongeveer drie jaar na de release van de Coolpix A had Nikon een complete set van drie compactcamera's voorbereid, genaamd DL (Digital Lens). Deze camera's zouden een 1-inch sensor hebben, samen met lenzen met een brandpuntsafstand van 18-50 mm, 24-85 mm en 24-500 mm (allemaal equivalent aan full-frame). Herinnert u zich die camera's niet meer? Geen wonder. Nikon ging zelfs zo ver dat ze een reclamecampagne lanceerden en een aantal camera's naar dealers verstuurden, toen het project plotseling werd geannuleerd en al die prachtige Nikon DL-camera's op een vuilnisbelt belandden.

Het is waar dat spiegelloze camera's dit gat sowieso geleidelijk aan opvullen, dus misschien hoeven we niet al te lang te wanhopen. De Nikon Z30 , met zijn aankomende 26mm f/2.8 pancake-lens, of de nog niet aangekondigde DX 24mm pancake-lens, zou bijvoorbeeld een vergelijkbaar gat kunnen vullen. Om nog maar te zwijgen van de stortvloed aan smartphones, die de bescheiden compactcamera praktisch overbodig hebben gemaakt.

Natuurlijk gebruik ik mijn mobiele telefoon tegenwoordig ook veel, hoewel ik een cameratas met twee camera's bij me heb. Maar geen enkele smartphone kan de daadwerkelijke grootte van de sensor en het gevoel van een echte camera vervangen. Tenminste, niet op dit moment.

 

Als het concept van een onopvallende camera je aanspreekt, welke camera moet je dan kiezen? Naast de eerder genoemde Z30-camera en vergelijkbare camera's van Sony en Canon, zijn er nog steeds enkele bedrijven die compactcamera's met vaste lenzen en grote sensoren produceren.

Een bekend voorbeeld in deze categorie is de Ricoh GR III camera , die is voorzien van een 18.3mm f/2.8 lens (equivalent aan een brandpuntsafstand van 28mm) en een APS-C sensor. De resolutie van 24.2 MP is iets hoger dan die van de Coolpix A. De camera is nog steeds erg compact, waardoor je hem gemakkelijk in je broekzak kunt stoppen.

De FUJIFILM X100V is iets groter. Naast het klassieke, aantrekkelijke ontwerp beschikt hij ook over een zoeker. Hoewel een zoeker voor gebruikers van spiegelreflex- of systeemcamera's vanzelfsprekend is, is het in dit marktsegment een opvallende uitzondering. De camera heeft een 26.1 MP APS-C-sensor en een iets langere 23 mm f/2-lens (equivalent aan een brandpuntsafstand van 35 mm).

Van de meer onopvallende opties in de cameracategorie springt de Sony Cyber-shot RX1R II eruit. Deze camera heeft een vaste 35mm-lens met een maximaal diafragma van f/2. Hij beschikt over een full-frame sensor van 43.6 MP, wat zorgt voor een uitzonderlijke beeldkwaliteit. Door de uitstekende lens is hij echter wellicht wat lastig mee te nemen in een broekzak. Bovendien is hij behoorlijk prijzig, met een prijskaartje van $3300.

Het laatste voorbeeld komt van Leica, een bedrijf dat synoniem is met fotojournalistiek. De M-serie is legendarisch, zowel in analoge als digitale uitvoering. De Leica Q2 past echter beter bij het thema van dit artikel. Met een prijs van $5,795 of $5,995 voor de kaki Reporter Edition is deze camera aanzienlijk duurder, maar ook beduidend rijker aan functies. Hij beschikt over een full-frame sensor van 47.3 megapixels en, belangrijker nog, een 28mm f/1.7 lens. De robuuste constructie en de lichtsterkte van de lens gaan echter ten koste van het formaat en de draagbaarheid van de camera.

Zoals je ziet, zijn compactcamera's met een vaste lens nog niet helemaal verdwenen, hoewel de keuze beperkt is als je op zoek bent naar een full-frame of APS-C sensor. Dit maakt de keuze wel iets makkelijker. En jij? Heb jij een van de bovengenoemde camera's in je zak? Ik zou het leuk vinden als je je ervaringen ermee deelt in de reacties hieronder.