Tomodachi Life presteert beter dan Animal Crossing: Island Life en is een goede reden om het dagelijks op de Switch 2 te spelen.

Tomodachi Life: Living the Dream is volledig wat je er zelf van maakt, in goede en in slechte zin. In plaats van te wachten tot de bewoners zich willekeurig op je eiland vestigen, creëer je ze helemaal zelf – net zoals je de Mii-personages op de Wii ontwierp. Van hun gezichtskenmerken tot hun namen en zelfs hun specifieke stemhoogte, elke keuze is aan jou vanaf het moment dat je het spel start.

In plaats van bomen om te hakken om takken te verzamelen voor knutselwerk, word je in Living the Dream beloond met een hoop geld door simpelweg je Miis in de gaten te houden. Het spel begint met één bewoner, maar naarmate je vordert , kun je steeds meer Plus-bewoners aan je eiland toevoegen. Vervolgens geef je je verdiensten uit in lokale winkels om eten, kleding en andere spullen te kopen voor je Miis, met als uiteindelijk doel hun geluk te vergroten – en daarmee het geluk van het hele eiland.

Het is leuk, en in tegenstelling tot Animal Crossing: New Horizons voelde ik me niet verloren of onzeker over wat ik vervolgens moest doen. Omdat ik een buitenstaander ben in plaats van zomaar een bewoner, geeft het spel subtiele aanwijzingen in de vorm van bubbels die boven de hoofden van mijn Mii-personages zweven, waardoor ik word aangemoedigd om even bij ze te kijken.

Afgezien van het gebrek aan grondstoffen verzamelen, waardeerde ik de point-and-click-ervaring enorm. Ik hoefde niet over mijn eiland te rennen om een ​​andere winkel of het huis van een Mii-personage te bereiken; in plaats van 3D-navigatie kon ik mijn wijsvinger over de kaart bewegen om direct dingen te bekijken. Maar zelfs als ik dat niet deed, ging het leven gewoon door.

Het eiland leeft.

Toen ik na een periode van inactiviteit terugkeerde naar mijn eiland in Animal Crossing: New Horizons, ontdekte ik dat het leven zonder mij was doorgegaan – maar niet zoals ik had gehoopt. In plaats van een bloeiende gemeenschap aan te treffen, vond ik een dorp overwoekerd met onkruid en een zorgvuldig ontworpen huis vol kakkerlakken. In Tomodachi Life: Living the Dream is het een heel ander verhaal.

Hoewel je Plus-punten verdient terwijl je actief speelt, blijft je eiland zich ontwikkelen, zelfs als je niet speelt. Je Mii-bewoners bouwen nieuwe relaties op, raken met elkaar in conflict en zelfs je eiland verandert fysiek in de loop van de tijd. Het is een goede reden om het spel op verschillende tijdstippen van de dag te spelen, alleen al om te zien hoe de sfeer op het eiland verandert.

Toen ik bijvoorbeeld terugkeerde naar het spel, zag ik een paar Miis in het gras zitten praten zonder dat ik me ermee bemoeide. Dit zette me ertoe aan in te zoomen om te zien waar ze het over hadden; en, zoals met veel van de dialogen in het spel, zorgde deze ontdekking voor een oprechte lachbui bij mij.

Na verloop van tijd ontwikkelt je eiland een eigen, uniek dialect. Naast het zien van je ideeën voor nieuwe bewoners die tot leven komen, is het invoeren van je eigen, persoonlijke antwoorden een belangrijk onderdeel van het plezier.

Nadat ik een kloon van mezelf en mijn vrouw had gemaakt, creëerde ik twee Miis gebaseerd op onze honden. Onze nieuwste aanwinst, Zelda, brak onlangs haar teen. Omdat mijn vrouw haar teen altijd stoot, besloot ik ze te laten praten over "pijnlijke tenen". Tot mijn verbazing was het een populair onderwerp. Andere Miis op het eiland wilden meedoen aan het gesprek, en in plaats van pijnlijk te zijn zoals in het echt, leek iedereen er enorm van te genieten (geen woordspeling bedoeld).

Ik moet toegeven dat het in het begin een beetje desoriënterend was om mijn virtuele, realistische hand boven het eiland te zien zweven. Maar toen ik eenmaal gewend was aan het idee om op een praktische manier als buitenstaander te observeren, werd het best leuk. Ik hoefde niet te wachten tot mijn Miis elkaar tegenkwamen; ik kon letterlijk mijn hand uitsteken, een bewoner van de grond oppakken en over het eiland slepen om met een potentiële vriend te spelen.

Het is nog steeds leuk om mijn Miis als schaakstukken aan mijn handen te zien bungelen. Het is zelfs nog leuker als je midden in de nacht een Mii uit zijn huisje pakt en bij iemand anders neerzet. Overigens speelde ik, gezien mijn drukke schema, meestal 's avonds laat, maar zelfs met de helft van het eiland in slaap, was er altijd wel iets te doen.

Net als echte mensen raken Miis verdwaald in hun gedachten, ervaren ze mentale mist als ze uitgeput zijn, of vallen ze en hebben ze hulp nodig om weer op te staan. Door een van mijn Miis met mijn virtuele handen te duwen terwijl ik met mijn echte handen de joystick van mijn Switch 2 Pro Controller bewoog, werd ik meteen veel enthousiaster over het spel. Pas later realiseerde ik me dat deze indirecte aanpak net zo bevredigend kon zijn, en dat ik ook een andere Mii kon sturen om te kijken hoe het met een vriend ging die het moeilijk had.

Het horen van je Mii-personages die de namen van andere bewoners uitspreken of discussiëren over onderwerpen die je zelf hebt toegevoegd – samen met deze hoge mate van interactie – is wat me echt in de ban hield. Hoewel Living the Dream leuk kan zijn, was het vooral de pure waanzin die me avond na avond terugbracht om mijn volledig gepersonaliseerde eiland en zijn bewoners te bekijken.

Mijn dagelijkse portie chaos

Het is makkelijk te zien of Tomodachi Life: Living the Dream jou net zo bevalt als mij. In tegenstelling tot Animal Crossing: New Horizons is er een speelbare demo beschikbaar die je nu kunt downloaden in de eShop. Hoewel je gameplayvideo's op YouTube kunt bekijken, raad ik dat niet aan; dit is een ervaring die je zelf moet beleven.

Je hoeft niet te wachten tot er specifieke bewoners verschijnen. Je kunt ze helemaal zelf creëren en een naam geven. En als je bang bent om te verdwalen in Mii Maker, wees gerust – je hoeft alleen maar een paar vragen te beantwoorden en de game genereert direct een eigen bewoner voor je. Achteraf gezien had ik, als ik had geweten hoe verslavend het zou worden, de bevolking van mijn eiland waarschijnlijk wat beter gepland voordat ik begon. Maar ja, dat is slechts de helft van het plezier van een spel als dit.

Ik begon met het creëren van mijn eigen ruimte en familie, en van daaruit ben ik verder gaan spelen. Omdat ik meestal 's avonds speelde, nadat iedereen al sliep, was het ontzettend leuk om mijn zoon de volgende ochtend de hoogtepunten te laten zien. Zelfs met onze echte honden, Mario en Zelda, bij ons op de bank, genoot mijn zoon er nog steeds enorm van om te zien hoe hun digitale evenbeelden beste vrienden werden op het tv-scherm.

Hoewel ik het spel al weken speel, is mijn totale speeltijd lager dan ik had verwacht. Ik schrijf dit toe aan hoeveel je in zo'n korte tijd kunt bereiken, waardoor het het perfecte spel is om elke dag even te spelen. Het is intens leuk en je hoeft er niet een hele middag aan te besteden.

Ik weet dat ik nog maar het begin heb ontdekt, maar nu Tom Nook me niet meer lastigvalt met zijn volgende update, kan ik niet wachten om morgen mijn Switch 2 aan te zetten en te zien wat er precies veranderd is tijdens mijn afwezigheid.