Mario Kart World Review: Nintendo's eerste grote release voor Switch 2 voldoet aan de verwachtingen

DzTecnium – Tech Editors' Choice Award: erkenning voor innovatie en technische excellentie

DzTecnium – Tech kent de DT Editors' Choice Award toe aan producten en apparaten die uitblinken in hun categorie, innovatie belichamen en een uitzonderlijke gebruikerservaring bieden. Deze prijs is een bewijs van hoge kwaliteit en een uitmuntend design en een betrouwbare referentie voor consumenten die op zoek zijn naar de beste technologie die er op de markt verkrijgbaar is.

Producten worden uitgebreid geëvalueerd door een toegewijd team van redacteuren en technische experts bij DzTecnium – Tech, waar ze grondig worden getest onder realistische gebruiksomstandigheden. Evaluatiecriteria zijn onder andere prestaties, gebruiksgemak, ontwerp, innovatieve functies en prijs-kwaliteitverhouding.

Het ontvangen van de DzTecnium-Tech Editors' Choice Award betekent dat een product de verwachtingen van de redacteuren heeft overtroffen en consumenten uitzonderlijke waarde heeft geboden. Deze prijs is niet alleen een merkerkenning; het is een bewijs van de toewijding van de fabrikant aan kwaliteit en innovatie, en van zijn streven om gebruikers de best mogelijke ervaring te bieden.

De DzTecnium-Tech Editors' Choice Award is een krachtige aanbeveling voor consumenten die op zoek zijn naar betrouwbare, hoogwaardige technische producten. Het is een keurmerk dat premiumproducten onderscheidt van de rest en consumenten helpt weloverwogen aankoopbeslissingen te nemen. Let op het DzTecnium-Tech Editors' Choice-logo bij het selecteren van uw volgende technische gadgets en producten.

“Mario Kart World” is een knaller, ook al doet het zijn best om er zo uit te zien.

Pluspunten:

1. Een foutloze, spannende race
2. De Knockout Tour-modus is uitstekend.
3. Veel ontgrendelbare items
4. Geweldige soundtrack

Minpunten:

1. Rijden tussen rijstroken is soms saai.
2. Vrij rondlopen is leuk, maar niet zo spannend.

Hoe zorg je ervoor dat spelers tien jaar lang terugkomen naar een game? Veel studio's zijn achterop geraakt in hun zoektocht naar dit antwoord, maar Nintendo is vastbesloten het te vinden en de hoofdprijs te pakken met Mario Kart World.

De eerste grote Nintendo Switch 2-exclusive lijkt ontworpen om te profiteren van tien jaar succes met Mario Kart 8 Deluxe en de windtunnel naar de top te leiden. Alles is erop gericht om dat momentum zo lang mogelijk vast te houden, van de fantastische nieuwe eliminatiemodus tot de open-world verzamelhub. Het is een gepantserd voertuig, versterkt met lagen staal om de motor te beschermen tegen de onvermijdelijke valse aanwijzingen, en biedt een langdurige game-ervaring totdat de Switch 2 zonder brandstof komt te zitten.

Is dat genoeg om na 10 jaar uitdaging een gouden medaille te pakken? Dat zou best wel eens kunnen. Mario Kart World biedt nauwkeurige races, robuuste multiplayermogelijkheden en een scala aan vrij te spelen items die elke sessie de moeite waard maken. Maar het extra verkenningselement, dat streeft naar succes op de lange termijn, herinnert eraan dat zelfs een coureur met een enorme voorsprong op de concurrentie nog steeds niet veilig is voor het gevreesde blauwe schild. Deze toevoeging, hoewel een waardevolle onderneming, zou wel eens het zwakke punt van de game kunnen zijn in zijn streven om lange tijd de absolute top te blijven in racegames.

Betrouwbare races

Hoewel Mario Kart World belangrijke nieuwe elementen aan de serie toevoegt, houdt Nintendo zich nauwgezet aan de formule van zijn voorganger. En wie kan het ze kwalijk nemen? Persoonlijk zou ik de Ghost Data van Mario Kart 8 Deluxe volgen als ik opnieuw een record zou proberen te vestigen. Mario Kart World blijft een racespel met drie knoppen dat casual plezier combineert met geavanceerde vaardigheden. Het draait allemaal om het racen over thematische circuits, het beheersen van de kunst van het driften en het navigeren door de chaos van veranderende elementen op elke ronde. Deze elementen voegen een strategische dimensie toe aan het spel, omdat spelers zorgvuldig moeten overwegen hoe ze ze moeten gebruiken om de beste resultaten te behalen, of ze nu tegenstanders moeten hinderen of hun eigen snelheid moeten verhogen. De zorgvuldige balans tussen speelgemak en diepgang van vaardigheden maakt Mario Kart World aantrekkelijk voor spelers van alle niveaus, van beginners die op zoek zijn naar een leuke, snelle ervaring tot professionals die elk aspect van het spel onder de knie willen krijgen om de overwinning te behalen.

Dit is karten en het is een kleurrijke en uitgebreide wetenschap geworden.

Het geheim van het succes van de Mario Kart-serie is dat winnen niet alleen draait om het verslaan van je tegenstanders in een race; het is ook een spel van crisismanagement. Winnaars zijn degenen die kalm weten te blijven wanneer ze snel achter elkaar door een projectiel en een blikseminslag worden geraakt. Ze weten dat er altijd een weg terug is als ze kalm blijven. Alleen de zwakken zouden het blauwe projectiel vervloeken en een eed zweren aan een onrechtvaardige god. World tilt dit idee naar een nieuw niveau en geeft spelers een scala aan tools die hen kunnen helpen momentum terug te winnen en weer in de competitie te komen.

Opvallende nieuwe trucs zijn onder andere de toevoeging van grinden en wall riding. Karts kunnen nu worden vastgemaakt aan leveldecoraties zoals wegmarkeringen, hangbrugkabels en meer, waardoor ze tijdens het racen een aantal potentiële boostpunten krijgen. Wall riding dient een vergelijkbaar doel: spelers kunnen langs muren glijden om creatievere paden door levels te vinden. De nieuwe World-circuits zitten dan ook boordevol mogelijkheden voor spelers, waardoor er meer nadruk ligt op gewaagde experimenten om terug in de race te komen in plaats van het volgen van de verkeersregels.

Deze verandering gaat gepaard met een nieuwe techniek: de opgeladen sprong. Door de driftknop ingedrukt te houden zonder de joystick aan te raken, kunnen spelers een opgeladen sprong maken en deze loslaten om de lucht in te springen. Dit stelt hen in staat om tegen een muur op te rijden, anders onbereikbare glijrails te bereiken of zelfs inkomende objecten te ontwijken met de juiste timing. Het is een leuk idee dat zeer bekwame spelers die competitiever willen worden ten goede zal komen, maar de implementatie ervan is wat lastig voor casual gamers. Ik merkte vaak dat ik per ongeluk de driftmodus inschakelde terwijl ik eigenlijk wilde springen, omdat beide aan dezelfde knop zijn toegewezen. Met zoveel ongebruikte knoppen, zelfs op één Joy-Con, is het een beetje vreemd om twee primaire bedieningselementen dubbel te zien.

Deze klacht verandert in een klein kritiekpuntje naarmate je meer racet, wat de kracht van de serie alleen maar versterkt. Zelfs zonder die vaardigheid is World meteen leuk, elke keer dat ik mijn Switch 2 oppak. Ik voel nog steeds een kick als ik iemand met een vuurbal raak of zo wijd uit de bocht ga dat ik de derde driftfase inschakel. Zelfs de kleinste momenten voelen als overwinningen die spelers van alle leeftijden kunnen behalen. Features zoals slimme besturing en een nieuwe terugspoelknop geven casual spelers meer flexibiliteit om het maximale uit die momenten te halen. Dit is karten, en het is een ware kleurenwetenschap geworden.

Live Eliminatiemodus: een unieke race-ervaring

Alle klassieke modi uit de vorige serie keren terug in dit enorme deel. Grand Prix blijft de kern van de ervaring, met uitdagende races van vier races, ideaal voor multiplayersessies. Versus-modi zoals Balloon Battle Plus zorgen voor variatie voor degenen die een spannendere strijd zoeken, hoewel ze bij de lancering beperkt zijn tot slechts acht circuits. Meer ervaren spelers kunnen records breken in Time Trials en hun scores online uploaden. Dit alleen al is een compleet pakket voor dit genre.

Maar de ster van deze release is de gloednieuwe Knockout Tour-modus. Deze modus draagt ​​bij aan de aantrekkingskracht van de games. Battle Royale Een nieuwe toevoeging aan Mario Kart is een race voor 24 spelers, die in één doorlopende race over zes maps voert. De langzaamste spelers vallen aan het einde van elke baan af en de laatste ronde is beperkt tot slechts vier spelers. Het is een opmerkelijk spannende toevoeging die elk moment nog betekenisvoller maakt. Er ontstaat een nieuwe kick wanneer je door een Bullet Bill naar de laatste plaats wordt geduwd en plotseling in minder dan een minuut moet terugkomen om door te kunnen gaan. Hoewel Grand Prix altijd al de kenmerkende modus van Mario Kart is geweest, lijkt deze de kroon te kunnen pakken.

De Mario Kart World-versie van Rainbow Road is een meesterwerk…

Dit komt door de gameplay en de openwereldkaart waarop het gebaseerd is, maar ik vind wel één minpuntje in het ontwerp van World. De game bevat 32 nieuwe circuits, en die zijn nogal een mengelmoes. Het is niet zo dat sommige geweldig zijn en andere niet; deze verdeling vindt vaak plaats binnen dezelfde kaart. Omdat elk circuit zich in een onderling verbonden wereld bevindt die ze allemaal met elkaar verbindt, hebben ze vaak een ingebouwde omgevingsovergang. Dit betekent dat ik soms een hele ronde op een saaie, rechte snelweg moet rijden om bij het specifieke themalevel te komen dat ik echt wil zien.

Neem bijvoorbeeld DK Spaceport. Het nieuwe level is een hoogtepunt van het pakket en stuurt spelers via een kronkelende constructie naar beneden die rond een aangemeerd ruimteschip cirkelt. Dit parcours zit vol obstakels die doen denken aan de originele Donkey Kong, waaronder een mechanische aap die vaten gooit op een van de rechte stukken. In de Grand Prix-modus wordt dit voorafgegaan door een run van twee ronden over een aantal ongemarkeerde snelwegen die spelers van het level met canyonthema dat eraan voorafgaat naar een meer alledaagse snelweg naar het parcours leiden. Dit belast de meeste parcoursen met extra poespas, waardoor sommige minder memorabel aanvoelen dan ze in werkelijkheid zijn (let op: Time Trials schrapt deze tussenstukken volledig, wat suggereert dat Nintendo ze zelf als overbodige toevoegingen beschouwt).

Dat is een beetje jammer, want na de eerste ronde zijn er al genoeg uitstekende circuits. Boo Cinema neemt spelers mee door een spookbioscoop in plaats van een typisch Mario-spookhuis. Dino Dino Jungle wemelt van de enorme dinosaurussen, met lange nekken en stekels waar ik op kan grinden. De "World"-versie van Rainbow Road is ook een meesterwerk, waarbij de extra kracht van de Switch 2 wordt gebruikt om een ​​klassiek circuit te transformeren tot een intergalactisch landschap vol vallende sterren en glinsterende kristallen. Elk circuit is gedetailleerd ontworpen en geschilderd in levendige kleuren die elk circuit van de volgende onderscheiden. Het duurt even om daar te komen.

Deze ontwerpbeslissing is heel logisch als je bedenkt dat "Mario Kart World" zich afspeelt rond de Knockout Tour. De extra kilometers voelen natuurlijker aan wanneer je over een kaart racet zonder tussen races te laden. In die toernooien kan ik beter begrijpen hoe logisch alles is opgebouwd. Als ik van een besneeuwde baan naar een grasveld ga, zie ik de sneeuw langs de kant van de weg smelten terwijl het gras het overneemt. Deze aandacht voor detail plaatst plekken zoals Moo Moo Meadows in context, waardoor spelers de hellingen die ze moeten vinden, verscholen langs een rivier, kunnen zien. Momenten zoals deze geven het gevoel dat Mario-races voor het eerst echt op echte locaties plaatsvinden. Dit maakt de game een ongeëvenaarde race-ervaring, met de nadruk op verkenning en avontuur in de enorme Mario Kart-wereld.

Gratis roaming, voor altijd

Nintendo gaat nog een stap verder met de meest ambitieuze functie in dit pakket: free roaming. Op elk moment in het hoofdmenu kan ik op de plusknop (+) drukken om de volledig open wereld te betreden. Ik krijg onbeperkte toegang, niet alleen tot de circuits, maar ook tot de ruimtes ertussen die we alleen in Mario Kart-games kunnen bedenken. Het is een fascinerende goocheltruc, de eerste keer dat ik het probeer, en het laat me echt waarderen hoeveel detail Nintendo aanbrengt in ruimtes waar ik tijdens races nauwelijks naar kan kijken. Dit wordt het best gedemonstreerd in Crown City, een stedelijk Grand Prix-circuit dat zich in free roaming ontpopt tot een intens gedetailleerde stad. Je kunt urenlang door de kronkelende straatjes rijden, genieten van losse advertenties voor Birdo-modemerken of de Koop-troepen die zich verzamelen in een park rond eetkraampjes.

Het is ook een indrukwekkend visueel technisch spektakel voor de Nintendo Switch 2. Het is verbazingwekkend dat ik in 10 minuten van de ene kant van de kaart naar de andere kan rijden zonder ergens op te laden, en dat allemaal terwijl ik over volledig functionele racecircuits rijd. Ik zie wel wat onderbrekingen wanneer ik hoog de lucht in word gelanceerd en zie wat lichtelementen onder me verschijnen, maar dat doet niets af aan hoeveel ik kan zien terwijl ik uitkijk over een wereld vol felle kleuren, veranderende wezens en voertuigen die over de snelweg razen.

De free-roaming-ervaring, die verder gaat dan pure artistieke verwondering, is karig. Er zijn drie belangrijke verzamelobjecten verspreid over de wereld in grote hoeveelheden. Elk parcours heeft een set borden met vraagtekens om over te rijden, er zijn moeilijk bereikbare Peach Coins verborgen in de wereld, en er zijn honderden race-uitdagingen te voltooien in P-Switches. Dat laatste is het grootste deel van wat spelers doen als ze solo spelen, met kleinschalige uitdagingen die meestal neerkomen op het bereiken van een soort finishlijn of het verzamelen van acht Blue Coins. Hoewel ze ideale afleidingen zijn voor schatzoeken, is de beloning voor het verkrijgen van deze verzamelobjecten teleurstellend. Elk item levert een kleine sticker op, waarvan er één tegelijk aan het profiel van de speler kan worden toegewezen. Het kost veel moeite en tijd om iets te verzamelen dat ik nauwelijks zie. Free-roaming is vrijwel hetzelfde. The Legend of Zelda: Breath of the Wild Als je alles uit haar wereld weghaalt behalve de Korok-uitdagingen.

Nintendo wil dat Mario Kart World aanvoelt als een spel waar je de komende 10 jaar plezier van kunt hebben, maar het lijkt erop dat ze daar nogal gehaast mee om willen gaan.

Eigenlijk lijkt deze beslissing een beetje vreemd, vooral omdat World vol zit met andere waardevolle unlockables. Het winnen van Grand Prix-bekers levert me nieuwe personages op, en er zijn talloze karts die je na verloop van tijd kunt bemachtigen door in alle speltypen genoeg munten te verzamelen. Daarnaast zijn er talloze skins voor personages vrij te spelen (zoals de schattige kleine Koopa in zijn kleine matrozenpakje), maar deze kun je alleen verkrijgen door voedselzakken van over de hele wereld te verzamelen. Er waren talloze manieren om het verzamelen van essentiële items in World leuker te maken, maar de beste beloningen zijn beperkt tot vrij rondlopende gebieden. Bijzonder jammer is dat World de kart-aanpassingsfunctie uit Mario Kart 8 heeft geschrapt, omdat de verborgen onderdelen geweldige verzamelobjecten zouden zijn geweest.

Ik heb lang de Free Roam-modus gespeeld om het precieze doel ervan te begrijpen. Vreemd genoeg wordt het niet gepresenteerd als een basismodus naast modi zoals Grand Prix in het singleplayer-optiemenu. In plaats daarvan bevindt de prompt om de modus te openen zich onderin het scherm, alsof het lijkt op het betreden van een kunstgalerie in het menu Extra's. Het wordt niet als een belangrijk verkoopargument beschouwd, maar dat is het duidelijk wel. Het is immers een belangrijk onderdeel van de $80-verkooppraat van World. Een grote wereld rechtvaardigt een hogere prijs, toch?

Alles begint me duidelijker te worden als ik terugdenk aan het langdurige succes van Mario Kart 8, iets wat World graag wil nabootsen zonder iets aan het toeval over te laten. De free-roammodus is, net als zoveel andere functies, ontworpen om de illusie te wekken van eindeloze content die ontdekt kan worden. Merk bijvoorbeeld op dat de openwereldkaart nooit de locatie van een verzamelobject aangeeft, noch zelfs maar een hint geeft over hoeveel ervan er zijn. Voor spelers voelt het eindeloos. En als je er meer dan 300 vindt, ben je er misschien nog steeds van overtuigd dat je er een paar gemist hebt. Hetzelfde geldt voor Worlds enorme personagelijst, die consistent een schijnbaar eindeloze reeks tweederangs Mario-personages en alternatieve kostuums voor de kerncast biedt (en het feit dat de meeste van de leukste racers geen bonuskostuums krijgen is jammer, want ik vind het frustrerend om ze in races te gebruiken omdat voedselzakken ze niets opleveren).

Nintendo wil deze game graag het gevoel geven dat je er tien jaar plezier van kunt hebben, maar het voelt een beetje gehaast. Ik herinner me nog dat ik tientallen uren Mario Kart 10 op de Wii U speelde zonder al die extra's nodig te hebben. De races waren zo spannend dat ik me op modi zoals Time Trials stortte, waarbij ik in elk level de ghostdata versloeg. Als je spelers een echt geweldige, leuke game geeft, vinden ze altijd genoeg manieren om er tijd in te besteden. Denk eens aan hoe lang Super Smash Bros. Melee een multiplayer-klassieker was met slechts een handvol personages, levels of Ultimate-modi. Er zit een zekere onnodige onzekerheid in de free-roam-modus, wat wijst op een bredere tekortkoming in de huidige zoektocht naar een blockbuster die spelers zo lang mogelijk laat spelen en betalen: er ligt te veel nadruk op opvulling, niet op inhoud.

Dat is de ultieme manier om de free-roammodus te interpreteren, maar hoe meer ik speel, hoe meer ik neig naar een vergevingsgezinder perspectief. Casual verkenning biedt een heerlijk ontspannende ervaring, die het best te genieten is in kleine, nieuwsgierige stukjes tussen races door. Ik denk niet dat Nintendo wil dat spelers het behandelen als Ubisofts openwereldgame – een checklist om af te werken. Het is eerder gewoon een plek om even te genieten van het rijden, luisterend naar de groovy soundtrack van World of Mario Remixes die generaties aan geweldige gamemuziek transformeert in smooth jazz. De P-Switches zijn niet zo gerangschikt dat mijn ogen me dwangmatig naar de volgende P-Switch leiden. In plaats daarvan rijd ik een paar minuten, luister naar de themasong van Delfino Plaza, haal wat nieuwe stickers en ga dan terug naar het circuit.

Zo zie ik Mario Kart World over acht of negen jaar echt in mijn leven passen. Het zal geen spel zijn dat al mijn tijd en aandacht opslokt. Het zal zijn alsof ik een potje Solitaire op mijn telefoon laad: een betrouwbaar gemak. Dat is de onmiskenbare aantrekkingskracht van Mario Kart. Het maakt niet uit of ik elke week inlog om een ​​nieuwe P-Switch te vinden of twee keer per jaar om de nieuwste DLC-circuits te bekijken. Zolang de motor start elke keer dat ik aan de schakelaars draai, rijd ik mijn kart nog steeds uit de garage voor een snelle rit.

Mario Kart World getest op Nintendo Switch 2.