Er zijn weinig spellen die voor mij echt tijdloos aanvoelen, maar Ruimte-indringers Het staat hoog op die lijst. Iedere keer dat ik het speel, merk ik dat ik er nog steeds dieper in kan opgaan dan in de meeste moderne games, die 10,000 keer zo groot zijn. Het is eenvoudig, maar ik merk dat er een verborgen diepgang in haar strategie zit. Wat is de meest effectieve manier om golven te verwijderen? Hoe ga je om met buitenaardse colonnes als ze dichterbij komen? Elk spel is een strijd waarbij elk schot telt.
StarVaders Begrijp dit idee en ontwikkel het logisch. De nieuwe indiegame is er één in een lange reeks hybrides van genres die roguelike, deckbuilder- en shootergames combineren. Ik rolde met mijn ogen toen ik de beschrijving voor het eerst hoorde, maar nadat ik er een week mee had gespeeld, was ik om. nemen StarVaders Het gevoel dat ik krijg als ik speel Ruimte-indringers Het zet het spel op een succesvolle manier om in een turn-based tactisch format, waardoor ik steeds weer een nieuwe ronde moet beginnen.
Het uitgangspunt is bekend: er zijn aliens op aarde! Schokkend, ik weet het. Het is aan een groep Mech-piloten om ze te stoppen. Het is een eenvoudige opzet, maar er zit verrassend veel diepgang in. Aan het eind van elke ronde hoor ik een cryptisch dialoogfragment dat steeds meer onthult over wat er precies is gebeurd. Ik heb er nog niet genoeg van gezien om te weten wat er precies aan de hand is, maar het voegt wel wat verhaalspanning toe aan het toch al plakkerige roguelike-gevoel.
Gameplay staat hier centraal en ik vind dat er met elke ronde meer diepgang in komt. StarVaders Als een mix tussen Into the Breach و Ruimte-indringers. In elk level word ik op een rasterbord geplaatst. Ik sta onderaan en er vallen allerlei ruimteschepen van boven naar beneden. Bij elke bocht komen ze dichterbij. Als ze de onderste drie rijen bereiken voordat ik ze kan verpletteren, wordt er een punt toegevoegd aan mijn doemmeter. Zodra ik vijf Doom Marks heb verzameld, is mijn ronde afgelopen.
Om de schepen te laten zinken voordat dat gebeurt, moet ik kaarten spelen. Mijn team is verdeeld in aanvallen en verplaatsingen, waarbij elk een beetje warmte kost. Bij elke beurt moet ik bewegen en schieten om het bord te beheren, terwijl ik rekening houd met de unieke eigenschappen van elke alien. Misschien moet ik iemand wel twee keer neerschieten om eerst zijn schild te breken, of moet ik afrekenen met insecten die twee keer zoveel vakjes per beurt verplaatsen. Een succesvolle ronde is een coördinatieproces waarbij ik ervoor moet zorgen dat ik geen enkele actie verspil. Het lijkt erg op Into the Breach In die zin is het een invalshoek voor de schaakbenadering van dat spel.
Hoe meer ik speelde, hoe diepgaander deze truc werd. Net als bij spellen als Monster Train kan ik mijn deck versterken en negatieve effecten krijgen tussen rondes. Ik kan ook zo nu en dan kaarten upgraden, waardoor ik basiskaarten kan omzetten in basisgereedschap. Ik zou bijvoorbeeld mijn basisbeweging kunnen laten eindigen met een omhoogschot, of een snel schot een terugkerend statuseffect kunnen maken als ik een vijand dood. Het kost me wat tijd om de statuseffecten en hun betekenis te beheersen, maar als ik dat eenmaal onder de knie heb, worden mijn runs effectiever. Met de juiste kaarten kan ik met slechts een paar goed gespeelde kaarten een hele groep vijanden uitschakelen.
Er schuilt ook veel slim risico in deze strategie. Elke beurt heb ik slechts drie warmtekaarten tot mijn beschikking. Zodra ik deze limiet bereik, loop ik het risico oververhit te raken. Dit betekent dat ik nog een kaart mag spelen, maar deze wordt verbrand en is pas te gebruiken bij de volgende ronde. Er bestaat ook een bepaald risico als je vijandelijke aanvallen ontwijkt. Elke beurt zie ik rode vlakken die mijn vijanden zullen raken zodra mijn beurt voorbij is. Ik kan actiekaarten gebruiken om in veiligheid te komen, of ik kan de klap expres incasseren. Als ik dat doe, voeg ik een ongewenste kaart toe aan mijn deck. Ik moet warmte-energie gebruiken om deze kaart kwijt te raken als ik hem niet in mijn deck wil houden. Er zijn veel gevallen waarin het de moeite waard is om dit risico te nemen, zolang ik mijn deck goed begrijp en weet wat het kan doen.
Ik ben nog aan het begin van mijn spel, maar ik heb al genoeg deckbuildingstrategieën gevonden die ik kan proberen terwijl ik deze risico's inschat. Bij sommige ontwerpen moet ik doelbewust kaarten uit mijn hand weggooien om extra warmte-energie te verkrijgen. Ik heb andere ontwerpen ontworpen waarbij je over het hele bord bommen plaatst en ze vervolgens afschiet om ze te laten ontploffen. Er zijn verschillende personages vrij te spelen in drie klassen, elk met hun eigen vaardigheden. Bovendien speel ik elke keer dat ik een level omhoog ga in het meta-progressiesysteem nieuwe kaarten vrij. StarVaders is een spel dat ik dit jaar nog vaak zal spelen, omdat er nog meer moeilijkheidsgraden ontgrendeld moeten worden en er een verhaal is dat nog ontdekt moet worden. Ik heb het gevoel dat ik met elke ronde veel strategieën kan leren, waardoor het spel meer geïnspireerd is door de geest van Space Invaders dan door de buitenaardse wezens.
StarVaders Nu verkrijgbaar voor PC.
Reacties zijn gesloten.