Crypto-liquiditeitsverschaffers: Wat zijn ze en hoe verkrijg je LP-tokens?

Een aanbieder van cryptocurrency-liquiditeit is een individu, bedrijf of protocoldeelnemer die uitvoerbare activa of koersen levert, waardoor andere gebruikers kunnen handelen zonder de prijs significant in één richting te beïnvloeden.

Als je ooit tokens hebt verhandeld op een DEX-platform en een lagere prijs hebt ontvangen dan verwacht, of een transactie hebt zien plaatsvinden tegen een significant andere prijs dan geadverteerd, dan was de waarschijnlijke oorzaak een lage liquiditeit. Liquiditeitsverschaffers bestaan ​​om dit te voorkomen. Ze injecteren kapitaal in de markt voordat iemand anders hoeft te handelen, en in ruil daarvoor ontvangen ze een vergoeding, een rendement of een deel van de spread.

Maar er zijn wel degelijk risico's aan verbonden. Deze gids legt in begrijpelijke taal uit wat dat betekent, hoe verschillende soorten liquiditeitsverschaffers (LP's) werken, waar ze actief zijn en waar u op moet letten voordat u in zee gaat met een pool of platform dat afhankelijk is van liquiditeitsverschaffers.

• Een aanbieder van cryptocurrency-liquiditeit levert activa of koersen om markten in staat te stellen transacties soepeler te verwerken.
• Een hogere liquiditeit kan de spreads verbeteren, slippage verminderen en DeFi-pools of handelsorderboeken nuttiger maken.
• Niet-permanente verliezen, inactieve prijsranges, storingen in slimme contracten of een zwakke vraag kunnen de inkomsten van liquiditeitsverschaffers tenietdoen.

Liquiditeit in cryptovaluta verwijst naar het gemak waarmee een asset kan worden verhandeld zonder dat de prijs drastisch afwijkt van het aangegeven niveau. Zie het als een product in een winkel: de liquide markt heeft voldoende vraag en aanbod om aan uw verzoek te voldoen tegen een prijs die zeer dicht in de buurt ligt van de prijs die u zag toen u besloot te kopen.

Bij een orderboekbeurs wordt liquiditeit weergegeven als een lijst met openstaande koop- en verkooporders rond de huidige prijs. Een smalle spread, het verschil tussen de laagste biedprijs en de hoogste vraagprijs, geeft aan dat kopers en verkopers dicht bij elkaar zitten qua prijs. Een diep orderboek betekent dat er grote orders dicht bij de marktprijs staan, waardoor zelfs een grote transactie ze niet allemaal kan wegwerken en een scherpe prijsbeweging kan veroorzaken.

Lage liquiditeit kan een transactie duurder maken, zelfs als de aangeboden prijs gunstig lijkt. De aangeboden prijs kan veranderen voordat u de transactie bevestigt of voordat de order wordt uitgevoerd, omdat elke stap in het proces een deel van de beschikbare liquiditeit verbruikt.

Liquiditeitsverschaffers (LP's) in de cryptovalutasector plaatsen beschikbaar kapitaal in een handelssysteem voordat iemand anders hoeft te handelen. Dit systeem kan een gecentraliseerd orderboek (CEX), een DeFi-pool, een leenprotocol of een markt voor de lancering van nieuwe tokens zijn.

De mechanismen verschillen per platform, maar de basis van de transactie is op alle platforms hetzelfde. Liquiditeitsverschaffers dragen het risico van de voorraad en de uitvoering. In ruil daarvoor ontvangen ze transactiekosten, tokenbeloningen, leenrente, kortingen of het verschil tussen de bied- en de vraagprijs.

Het belangrijkste verschil tussen deze modellen zit hem in wie het kapitaal beheert. Een professionele liquiditeitsverschaffer op een gecentraliseerde beurs past actief de prijzen aan en beheert de voorraad in realtime. Een liquiditeitsverschaffer in DeFi daarentegen stort tokens in een smart contract en laat het algoritme van de pool vanaf dat moment automatisch de prijsbepaling uitvoeren.

Dit onderscheid wordt cruciaal wanneer er iets misgaat . Een actieve liquiditeitsverschaffer in een CEX kan koersen intrekken, een positie afdekken of uitstappen. Daarentegen heeft een liquiditeitsverschaffer in een DeFi-pool die geld stort minder directe controle, omdat het contract van de pool de prijsbepalingslogica beheert en opnames de belangrijkste beschikbare hefboomwerking vormen.

Aanbieders van cryptocurrency-liquiditeit opereren overal waar cryptocurrency-gebruikers behoefte hebben aan betrouwbare uitvoering of beschikbaarheid van activa. Dit omvat gecentraliseerde beurzen, gedecentraliseerde beurzen (DEX'en), OTC-desks, pools, leenmarkten en tokenlanceringssites.

Elke omgeving heeft een andere structuur en de rol van de liquiditeitsverschaffer (LP) verandert dienovereenkomstig:

• Gecentraliseerde beurzen maken gebruik van orderboeken, spreads en professionele voorraden die worden beheerd door handelsfirma's.
• Gedecentraliseerde beurzen maken gebruik van pools die direct gefinancierd kunnen worden door liquiditeitsverschaffers, zowel particulieren als instellingen.
• OTC-desks bieden blokliquiditeit voor zeer grote transacties op openbare spotmarktplatforms.
• De aggregators leiden bestellingen via meerdere platformen of aggregators om de best beschikbare prijs te verkrijgen.
• Tokenprojecten voegen lanceringsliquiditeit toe om chaotische beginmarkten na de notering te voorkomen.

Voor tokenhandelaren is het werk niet klaar op de dag van de notering. Een krappe markt kan ervoor zorgen dat gewone koop- en verkooptransacties volatiel lijken, zelfs als de vraag stabiel is.

Alle market makers zijn liquiditeitsverschaffers, maar niet elke liquiditeitsverschaffer is een professionele market maker. Het belangrijkste verschil zit hem in actieve prijsvorming en voorraadbeheer.

Een individuele DeFi-gebruiker kan twee tokens in een AMM storten en het protocol de transactie automatisch laten uitvoeren. Een market maker daarentegen beheert systemen die beide kanten van de markt prijzen, waarbij de prijzen constant worden bijgewerkt naarmate de omstandigheden veranderen, en hedgingstrategieën worden toegepast om de risico's van marktbewegingen te beperken. Professionele market makers vervullen deze actieve prijsvormingsrol nog nauwer.

Een gebruiker die geld stort in een liquiditeitspool zorgt voor liquiditeit, maar deze gebruiker doet iets fundamenteel anders dan een bedrijf dat een live orderboek beheert op meerdere platforms. Het verwarren van deze twee kan leiden tot onrealistische verwachtingen met betrekking tot rendement, risico's en controle.

Een hoge liquiditeit biedt meer ruimte voor transacties die dichter bij de verwachte prijs worden uitgevoerd, waardoor slippage wordt verminderd, spreads kleiner worden, de richtlijnen beter worden en het protocol nuttiger wordt voor iedereen die met grote volumes handelt.

Deze voordelen worden duidelijker wanneer het swapvolume groter is dan gebruikelijk. Een ondiepe liquiditeitspool verschuift snel in het nadeel van de handelaar bij elke orderuitvoering die de reserveverhouding beïnvloedt. Omgekeerd absorbeert een diepere pool meer vraag voordat de poolprijs afwijkt van de bredere markt.

Een hoge liquiditeit maakt protocollen ook aantrekkelijker voor grote deelnemers die DeFi anders wellicht helemaal zouden mijden. Dit creëert een zichzelf versterkende cyclus: meer liquiditeit leidt tot meer volume, wat weer leidt tot hogere transactiekosten, en dit trekt op zijn beurt weer meer liquiditeit aan van liquiditeitsverschaffers (LP's).

Hieronder vindt u de gebieden waar ruime liquiditeit een tastbaar verschil maakt:

• Bij grote transacties is de prijs minder onderhevig aan veranderingen voordat de bestelling is afgerond.
• Stablecoinpools kunnen krappere swaps ondersteunen met minder afwijking van de koppeling.
• De complexen kunnen bestellingen via meerdere routes leiden zonder op doodlopende wegen terecht te komen.
• Bij de lancering van tokens wordt de extreme volatiliteit in de beginfase, veroorzaakt door zwakke openingsmarkten, vermeden.
• Protocollen trekken gebruikers aan wanneer de implementatie betrouwbaar en voorspelbaar is.

Een hoge liquiditeit elimineert het marktrisico niet. Prijzen kunnen nog steeds fluctueren, contracten kunnen mislukken en tegenpartijen kunnen nog steeds verliezen lijden . Het geeft transacties simpelweg een betere kans op uitvoering zonder dat de markt zich in het proces sterk tegen u keert.

Liquiditeitsverschaffers (LP's) verdienen geld wanneer de markt hen betaalt voor het verstrekken van nuttig kapitaal. Hun belangrijkste inkomstenbronnen zijn transactiekosten, spreadinkomsten, leenrente, protocolincentives en tokenbeloningen.

Het is handig om te begrijpen wat een LP-token is voordat we ingaan op hoe de inkomsten werken. Wanneer je geld stort in een AMM-pool, mint het protocol een LP-token, dat dient als bewijs van jouw aandeel in die pool. Wanneer je je geld opneemt, verbrand je het LP-token en ontvang je jouw aandeel in de reserves, inclusief eventuele kosten die tijdens je liquiditeitsactiviteit zijn opgebouwd.

In Uniswap v2 resulteert het storten van liquiditeit in het aanmaken van pooltokens voor de aanbieder, en swaptransacties betalen een vergoeding van 0.3% die naar rato wordt verdeeld over de liquiditeitsaanbieders in die pool via het poolcontract . In nieuwere, geconcentreerde liquiditeitsontwerpen zijn de posities van liquiditeitsaanbieders NFT-achtig in plaats van fungibele tokens, omdat elke positie een ander prijsbereik bestrijkt en een ander rendement oplevert.

De beloningen voor liquiditeitsverschaffers zijn over het algemeen afkomstig uit verschillende bronnen:

• Transactiekosten voor swaptransacties of orderboekactiviteit worden geïnd telkens wanneer een transactie via uw liquiditeit verloopt.
• Stimulerende beloningen die door een protocol of project worden uitgekeerd om kapitaal aan te trekken, vaak in de vorm van een governance-token.
• Het voordeel van lenen bij het verstrekken van activa aan kredietnemers binnen een protocol zoals Aave.
• LP-tokens die een inwisselbaar aandeel in de pool vertegenwoordigen, inclusief opgebouwde kosten.
• NFT-achtige centra in geconcentreerde liquiditeitsontwerpen, waarbij elk centrum een ​​gedefinieerd prijsbereik heeft.

Geconcentreerde liquiditeit verdient hier speciale aandacht, omdat veel beginners hierdoor verrast worden. In plaats van je kapitaal gelijkmatig over alle mogelijke prijzen te spreiden, kies je een specifiek prijsbereik. Dit maakt je kapitaal efficiënter, omdat dezelfde storting kosten oplevert wanneer de markt binnen het gekozen bereik handelt. Echter, liquiditeit stopt met het genereren van kosten wanneer de marktprijs buiten het geselecteerde bereik beweegt in het geconcentreerde liquiditeitsmodel van Uniswap . Een positie die binnen het verkeerde bereik is geplaatst, kan dagen of weken volledig inactief blijven en geen rendement opleveren.

Valutaparen met een stabiel risico zijn juist populair omdat dit risico lager is. USDC en Tether worden vaak gebruikt als prijsinstrumenten in paren waarbij de prijs zelden sterk fluctueert, waardoor het gemakkelijker is om een ​​actieve liquiditeitspositie te behouden.

Het geadverteerde jaarlijkse percentage (APR) is niet hetzelfde als de werkelijke winst. De inkomsten uit transactiekosten kunnen dalen naarmate concurrenten meer liquiditeit toevoegen. De beloningen voor tokens kunnen afnemen naarmate de emissies dalen. En verliezen in de pool kunnen de geadverteerde rendementen overschrijden als rekening wordt gehouden met niet-permanente verliezen.

Het rendement dat liquiditeitsverschaffers (LP's) ontvangen, is een vergoeding voor de risico's die ze nemen, geen gratis rendement. Het begrijpen van deze risico's is iets wat de meeste beginners over het hoofd zien, wat verklaart waarom hoge jaarlijkse rentepercentages (APR) niet altijd resulteren in daadwerkelijke winst.

Het meest voorkomende risico bij liquiditeitsverschaffers in DeFi is het niet-permanente verlies, en dit verdient een duidelijke uitleg. Wanneer je twee tokens in een liquiditeitspool stort en hun prijzen ten opzichte van elkaar bewegen, wordt de pool automatisch opnieuw gebalanceerd. Tegen de tijd dat je je geld opneemt, zul je merken dat je een ander percentage van de waarde van de twee tokens hebt ontvangen dan je oorspronkelijk hebt gestort. Als je de tokens gewoon in je wallet had bewaard, zou hun waarde waarschijnlijk hoger zijn geweest. Het verschil tussen de waarde die je zou hebben gehad en de waarde die je van de pool hebt ontvangen, is het niet-permanente verlies. Dit verlies wordt permanent zodra je je geld opneemt.

De aard van elk van deze risico's varieert afhankelijk van het valutapaar en het gebruikte platform. Een stablecoinpool – een pool van gevestigde stablecoins – heeft een heel ander risicoprofiel dan een pool met een nieuwe token gekoppeld aan ETH of SOL. In het geval van stablecoins zijn niet-permanente verliezen minimaal omdat de prijzen zelden uiteenlopen. Bij een nieuwe token kan één grote prijsbeweging echter weken aan transactiekosten tenietdoen.

Het is gemakkelijk om de risico's van smart contracts te onderschatten, omdat ze niet in de berekening van het jaarlijkse rentepercentage (APR) voorkomen. Het protocol kan worden misbruikt, de beheersleutel kan worden misbruikt of de bridge kan falen, en in elk geval draagt ​​de liquiditeitsverschaffer (LP) het verlies. Audits verkleinen de kans op deze incidenten, maar sluiten ze niet volledig uit. De leeftijd en het trackrecord van het protocol spelen ook een belangrijke rol. Een contract dat in twee jaar tijd miljarden dollars heeft verwerkt zonder incidenten, is niet hetzelfde als een contract dat pas vorige maand is gelanceerd.

Hoge rendementen zijn het laatste risico op deze lijst, maar ze zijn vaak het eerste waarschuwingssignaal dat beginners opmerken. Een hoog jaarlijks percentage (APR) kan wijzen op een groot handelsvolume en een reële vraag. Het kan echter ook betekenen dat het project onhoudbare beloningen uitkeert om kapitaal aan te trekken, dat de token die voor de beloningen wordt gebruikt in waarde daalt, of dat de pool risico's met zich meebrengt die de meeste liquiditeitsverschaffers nog niet volledig hebben beoordeeld.