Toen Apple Arcade in 2019 werd gelanceerd , bevatte het één game die ik baanbrekend vond: What the Golf? Deze eigenzinnige game was ongelooflijk leuk en zette het simpele concept van de sport op talloze manieren op zijn kop. Deze aanpak is een filosofie geworden voor ontwikkelaar Triband, die dit idee heeft doorgevoerd in elke game die ze sindsdien hebben gemaakt, van What the Bat? tot What the Car? Hun nieuwste game, de Apple Arcade-exclusieve What the Clash?, gaat nog een stap verder en geeft een nieuwe invulling aan wat een multiplayergame kan zijn.
Zoals je wellicht verwacht, zijn de resultaten ronduit belachelijk.
What the Clash? is een multiplayer-game voor één speler die er op het eerste gezicht simpel uitziet. Het idee is dat spelers een minigame kiezen en vervolgens in korte rondes tegen elkaar strijden totdat een van hen drie overwinningen behaalt. De game duurt maar een paar minuten en werkt qua opzet bijna hetzelfde als WarioWare. In de introductie-tutorial hoef ik mijn tegenstander alleen maar te verslaan in een potje tafeltennis door mijn personage, een bewuste hand, naar het scherm te slepen. Makkelijk, toch? Er is niet slechts één variant op dit idee, maar tientallen. Voor elke ronde moeten mijn tegenstander en ik een kaart spelen, die als modifier fungeert. Als ik bijvoorbeeld de Waaier-kaart speel, wordt er een waaier op tafel geplaatst, waardoor het waait. Maar de omstandigheden van de ronde worden niet bepaald door slechts één kaart, maar door een combinatie op basis van de modifiers die elke speler kiest. Als ik de Wiel-kaart kies en mijn tegenstander de Lang-kaart, spelen we ineens een ronde met gigantische armen die over de tafel worden bewogen door aan een piratenwiel te draaien.
Net als bij eerdere Triband-spellen zit de lol in het ontdekken hoe ver een simpel idee kan worden gedeconstrueerd. Dit wordt nog duidelijker wanneer ik de Plus-collectie met minigames en kaarten vrijspeel via een eenvoudig beloningspad. De tweede minigame die ik krijg is Boogschieten, waarbij mijn tegenstander en ik simpelweg op doelen schieten die overeenkomen met onze kleuren. Na wat experimenteren speelde ik uiteindelijk rondes waarin we in plaats daarvan explosieve vaten naar elkaar toe moesten rollen door ze met pijltjes te bespuiten. De derde minigame, Racen, is nog explosiever. Met kaarten zoals "Klein" kan ik een traditionele race omtoveren tot een minigame met een raceauto, waarbij mijn tegenstander en ik katten moeten ontwijken waarvan de klauwen de weg blokkeren. Als mijn tegenstander en ik te veel houten bordkaarten spelen, trekken we in plaats daarvan ski's aan.
Dit concept maakt het spel bijzonder aantrekkelijk voor kinderen, omdat de absurditeit van deze spellen eindeloos is. Elk spel bevat tientallen mogelijke kaartcombinaties die het spel volledig kunnen veranderen. Een deel van het plezier zit hem in het proberen om ze allemaal vrij te spelen, waardoor What the Clash? net zozeer draait om het verzamelen van combinaties als om het winnen. Het is een slimme variatie op wat Triband zo goed deed met hun drie eerdere spellen: het onvoorspelbare ontwerp omzetten in een reeks multiplayer-verrassingen die elk spel fris laten aanvoelen.
Hoewel het spel erg leuk is, kent het uiteindelijk toch een aantal beperkingen. Het is gewoon een luchtige, ietwat vreemde multiplayergame waarvan ik me niet kan voorstellen dat hij lang meegaat. Er zijn een paar minigames beschikbaar bij de lancering, maar niet allemaal zijn ze even geschikt voor de gameplay. Eén minigame is een soort Puzzle Bobble waarbij ik kleuren moet matchen om prijzen te pakken die in een puzzelvak verborgen zitten. De modders die ik heb geprobeerd, weten dit concept zelden op een spannende manier aan te passen. Hetzelfde geldt voor Tag, de minigame die op papier misschien wel het meest inventief is, maar het moeilijkst te verbeteren. Hier slingeren spelers aan pinnen en gooien ze zichzelf door een cirkelvormige arena. Er verschijnt een prijs en spelers moeten vechten om die te pakken en er vervolgens lang genoeg aan vast te houden om een punt te scoren. Het is een geniaal staaltje fysieke komedie, maar modders voegen meestal alleen lasers en waterstralen toe als obstakels in plaats van het kernconcept aan te passen.
Ik hoop dat de game een boost krijgt door middel van updates. Triband werkt al aan Plus-minigames en er is zelfs een enquête in de game waarin spelers wordt gevraagd wat ze graag als volgende toegevoegd zouden willen zien. Het is een kleinschalige, directe aanpak die ervoor moet zorgen dat What the Clash? fris blijft met steeds nieuwe grappen om te ontdekken. Dit is cruciaal, want het competitieve aspect is momenteel nogal oppervlakkig en meer gericht op kinderen die erom lachen tot ze er genoeg van hebben – wat vaak gebeurt als je een ronde hebt gespeeld zonder een nieuwe set. Triband ontwerpt de levels als grappen, en het is moeilijk om twee keer om dezelfde grap te lachen, laat staan tientallen keren.
What the Clash? is niet bepaald een reden om een Apple Arcade-abonnement te nemen, maar het voegt wel een aanzienlijke diepte toe aan een bibliotheek die in 2025 alleen maar sterker wordt. Het voegt zich bij hits als Puffies , Katamari Damacy: Rolling Live en Space Invaders Infinity Gene Evolve en biedt iets compleet anders dan die games, zelfs als het slechts een gimmick is. Als je al een abonnement hebt, is het het soort curiositeit waar jij of je kinderen een paar dagen plezier van zullen hebben. God weet dat we dat nu wel kunnen gebruiken.
What the Clash? is nu beschikbaar op iOS-apparaten via Apple Arcade.
Reacties zijn gesloten.