Kunstmatige intelligentie (AI) blijft alle sectoren beïnvloeden, omdat bedrijven en particulieren ernaar streven de optimale balans te vinden tussen automatisering en adequaat toezicht en monitoring. Belastingaangifte lijkt op het eerste gezicht een uitstekende kandidaat voor de efficiëntie die AI kan bieden door de gestroomlijnde analyse van enorme hoeveelheden data en de identificatie van potentiële fouten of inconsistenties. De Internal Revenue Service (IRS) gebruikt AI al om personen en vennootschappen te selecteren voor audits, fraude op te sporen en andere compliance- en handhavingsfuncties uit te voeren. Ik heb eerder geschreven over de historische problemen van de IRS met audits van vennootschappen en de toekomst van de handhaving van vennootschapswetgeving, waarbij mogelijk AI zal worden ingezet. Een onderzoek van het Government Accountability Office (GAO) naar het gebruik van AI door de overheid gaf aan dat onderzoek hoogwaardige data en een bekwaam personeelsbestand vereist om de voordelen van de technologie echt te begrijpen. De IRS heeft naar verluidt haar huidige moderniseringsinspanningen stopgezet om het toekomstige gebruik van AI te beoordelen. Een recente uitspraak van de Amerikaanse belastingrechtbank suggereert echter dat het toenemende gebruik van software voor compliance belastingbetalers mogelijk niet vrijwaart van fouten die door nieuwe technologie worden gemaakt. Sterker nog, de nabije toekomst zal wellicht minder tolerant zijn voor softwarefouten dan traditionele menselijke fouten.
Hoe kan kunstmatige intelligentie de belastingaangiftelast verminderen?
De Internal Revenue Service (IRS) ontvangt miljoenen informatierapporten van derden, die worden gebruikt voor analyse en handhaving van rapportage- en belastingverplichtingen. Deze rapporten kunnen afkomstig zijn van werkgevers (zoals Formulier W-2), aanbieders van vergoedingen aan niet-werknemers (zoals Formulier 1099-NEC) of tussenpersonen bij de verkoop van goederen of diensten (zoals Formulier 1099-K). Er is een volledig nieuwe reeks informatierapporten gevraagd en opgelegd voor digitale activa. Het Congres en president Donald Trump hebben onlangs de rapportageverplichtingen voor bepaalde DeFi-transacties afgeschaft, wat wijst op een last voor kleine bedrijven en de digitale activagemeenschap. Informatierapportage blijft echter wel vereist voor sommige "tussenpersonen" die betrokken zijn bij transacties met digitale activa, onder het nieuwe IRS-formulier 1099-DA.
Voor bedrijven, en met name kleine bedrijven, kunnen de extra kosten voor het opstellen, implementeren en controleren van naleving van informatierapportages onbetaalbaar zijn. Veel van deze bedrijven kiezen ervoor om software aan te schaffen die hen helpt bij de naleving van de regelgeving. Met de belofte van op AI gebaseerde software die tijd en geld bespaart, zal de acceptatie ervan zeker toenemen. Bedrijven moeten voldoen aan de verplichtingen op het gebied van belastingaangifte. Als ze dat niet doen, riskeren ze hoge boetes van de IRS. Daarom zou een AI-oplossing een aantrekkelijke optie zijn. Uit een recente zaak bij een belastingrechtbank is echter gebleken dat het gebruik van AI-software voor belastingaangifte u mogelijk niet beschermt tegen aanzienlijke boetes als de software een fout maakt.
Een van de vele boetes die de Internal Revenue Service (IRS) kan opleggen voor het niet nakomen van de informatieverplichting, is het niet indienen van formulier 8300 wanneer een bedrijf meer dan $ 10,000 aan contant geld ontvangt in één enkele transactie of gerelateerde transacties. In een recente zaak voor de Amerikaanse belastingrechtbank, Dealers Auto Auction of Southwest LLC v. Commissioner , kocht een bedrijf uit Arizona gespecialiseerde software om te voldoen aan de verplichting tot het indienen van IRS-formulier 8300 na een incident met niet-naleving het jaar ervoor. Ondanks de software stelde de IRS vast dat het bedrijf niet alle vereiste formulieren 8300 had ingediend en schatte de boete op $ 118,140. Het niet indienen van een informatieformulier zoals formulier 8300 leidt tot een boete van $ 250 voor elk niet-ingediend formulier, tot een maximum van $ 3 miljoen per kalenderjaar.
Deze boete kan in sommige gevallen worden verhoogd als de IRS het niet-naleven van de wet beschouwt als een ‘opzettelijke minachting’ van de wet. In het algemeen is er sprake van opzettelijke veronachtzaming wanneer de belastingplichtige op de hoogte is of zou moeten zijn van de verplichting en ervoor kiest deze te negeren. Daadwerkelijke kennis is één ding, maar de IRS en de betrokken belastingbetaler kunnen de zinsnede “zou moeten weten” anders interpreteren. Dit geldt met name voor de aansprakelijkheid van een belastingbetaler voor software, ongeacht of deze gebruikmaakt van kunstmatige intelligentie, die zij hebben aangeschaft om aan de regelgeving te voldoen.
Vermindering van boetes in verband met belastingaangifte
Boetes voor informatieve belastingaangiften, die doorgaans worden opgelegd op grond van artikel 6721 van de Internal Revenue Code, kunnen bijzonder hoog zijn omdat ze per geval worden opgelegd en nog hoger kunnen uitvallen als er sprake is van zogenaamde 'opzettelijke nalatigheid'. Duizenden fouten van elk $ 250,- lopen snel op en de boetelimiet van $ 3 miljoen is niet bepaald geruststellend. Gelukkig bestaat er een verweer tegen sancties als kan worden aangetoond dat de tekortkoming te wijten was aan een redelijke oorzaak en niet aan opzettelijke nalatigheid.
Een belastingplichtige voldoet aan de uitzondering voor "redelijke oorzaak" op de rapportageplicht als hij of zij substantiële verzachtende omstandigheden voor de nalatigheid kan aantonen, of als de nalatigheid is voortgekomen uit gebeurtenissen buiten de controle van de belastingplichtige. Een verklaring waarin de feiten worden uiteengezet die een redelijke oorzaak aantonen, wordt doorgaans onder ede ondertekend, wat op zichzelf al het risico met zich meebrengt van het afleggen van valse verklaringen. In de zaak Dealers Auto Action of Southwest LLC betoogde het bedrijf dat het had vertrouwd op software die het had aangeschaft, maar dat de software niet naar behoren functioneerde. De belastingrechter merkte echter op dat in een eigen memo van het bedrijf stond dat "er mogelijk een storing in het computersysteem was opgetreden" en dat het dossier onduidelijk was over de specifieke softwarestoringen en of deze mogelijk verband hielden met invoerfouten. Het bedrijf beweerde dat de storing te wijten was aan softwarefouten buiten zijn controle, waarop de IRS antwoordde dat het vertrouwen op software geen redelijke oorzaak oplevert.
Veel individuele belastingbetalers hebben tevergeefs geprobeerd de boetes te ontlopen door zich te beroepen op een redelijke verdenking, met het argument dat belastingsoftware zoals TurboTax de fouten heeft gegenereerd die tot de onjuistheidsboetes hebben geleid. De belastingrechtbank oordeelde in de zaak Bunney v. Commissioner dat TurboTax slechts zo goed is als de ingevoerde informatie. De IRS-regels stellen echter nog steeds dat omstandigheden die een redelijke verdenking vormen tegen onjuistheidsboetes onder andere "een oprecht misverstand over feiten of wetgeving" en "geïsoleerde reken- of transcriptiefouten" omvatten. De regels voorzien ook nog steeds in een redelijke verdenking tegen onjuistheidsboetes als een belastingbetaler zich bij het innemen van een standpunt dat later onjuist bleek, heeft gebaseerd op de adviezen van een gekwalificeerde professionele belastingadviseur (zoals een registeraccountant). Een toekomstige zaak zal mogelijk uitwijzen of het vertrouwen op een registeraccountant die gebruikmaakt van kunstmatige intelligentie (AI) nog steeds onder de uitzondering van redelijke verdenking valt.
In de zaak van Dealers Auto Auction of Southwest LLC verwierp de belastingrechtbank de "alomvattende bewering" van de IRS dat softwarestoringen niet als redelijke oorzaak kunnen worden beschouwd. Hoewel dit toekomstige belastingbetalers hoop biedt, verminderde het de boete voor Dealers Auto Auction's claim van softwarefouten niet. Waarom? Het bedrijf slaagde er kennelijk niet in voldoende feiten aan te voeren om de belastingrechtbank ervan te overtuigen dat de software daadwerkelijk de oorzaak was. De belastingrechtbank oordeelde dat de stukken onvoldoende bewijs leverden voor een softwarefout en dat het bedrijf zelf onvoldoende controles had geïmplementeerd om niet-naleving te identificeren. De belastingrechtbank merkte ook op dat er geen bewijs was dat het bedrijf redelijk had gehandeld vóór of na de storing. Zo ontbrak er bijvoorbeeld bewijs met betrekking tot de installatie, training of het gebruik van de software. Bovendien daalde het aantal Model 8300's van 212 in 2014 naar 116 in 2016, zonder dat er een verklaring werd gegeven waarom deze daling redelijk leek. De belastingrechtbank lijkt in ieder geval te suggereren dat er meer positieve actie van de belastingplichtige nodig is bij de implementatie, het toezicht en de werking van het programma. Nu kunstmatige intelligentie (AI) probeert menselijke interactie uit het proces te elimineren, hoe zullen toekomstige AI-storingen worden beoordeeld wanneer "redelijkheid" vereist is om boetes te beperken?
Conclusie
De overheid erkent de lasten die bedrijven, en dan met name kleine bedrijven, ondervinden om te voldoen aan de eisen voor belastingaangifte. Desalniettemin benadrukt de overheid dat deze kosten noodzakelijk zijn om de belastingwetten te handhaven en hanteert ze boetes voor het niet melden. Zowel de IRS als bedrijven die aan rapportageverplichtingen zijn onderworpen, kijken naar software-innovaties, waaronder kunstmatige intelligentie (AI), om de last van het analyseren van grote hoeveelheden data te verlichten. De IRS wil zowel de kosten als het personeelsbestand terugdringen door meer gebruik te maken van kunstmatige intelligentie. Verwacht de IRS dat ze softwarebugs zal tolereren? Als het AI-systeem van de IRS fouten maakt, hebben belastingbetalers weinig mogelijkheden om de kosten van het aanvechten van die fouten te verhalen. De IRS heeft boetes en andere handhavingsmechanismen om privégebruik van software te bestraffen dat niet de verwachte resultaten oplevert. Volgens de huidige uitspraak van de belastingrechtbank lijkt het erop dat belastingbetalers bewijs moeten bewaren van de juiste uitvoering van en het toezicht op een programma. Zo blijven belastingbetalers op de hoogte van zaken die verband houden met het programma.
