Er zijn maar weinig games die ik echt tijdloos vind, maar Space Invaders staat hoog op die lijst. Elke keer dat ik het speel, merk ik dat ik er nog steeds meer in opga dan in de meeste moderne games die tienduizend keer groter zijn. Het is simpel, maar ik vind dat er een verborgen diepgang in de strategie schuilt. Wat is de meest effectieve manier om golven vijanden te verslaan? Hoe ga je om met colonnes aliens als ze je beginnen te omsingelen? Elke speelsessie is een gevecht waarin elk schot telt.
StarVaders Begrijp dit idee en ontwikkel het logisch. De nieuwe indiegame is er één in een lange reeks hybrides van genres die roguelike, deckbuilder- en shootergames combineren. Ik rolde met mijn ogen toen ik de beschrijving voor het eerst hoorde, maar nadat ik er een week mee had gespeeld, was ik om. nemen StarVaders Het gevoel dat ik krijg als ik speel Ruimte-indringers Het zet het spel op een succesvolle manier om in een turn-based tactisch format, waardoor ik steeds weer een nieuwe ronde moet beginnen.
Het uitgangspunt is bekend: er zijn aliens op aarde! Schokkend, ik weet het. Het is aan een groep Mech-piloten om ze te stoppen. Het is een eenvoudige opzet, maar er zit verrassend veel diepgang in. Aan het eind van elke ronde hoor ik een cryptisch dialoogfragment dat steeds meer onthult over wat er precies is gebeurd. Ik heb er nog niet genoeg van gezien om te weten wat er precies aan de hand is, maar het voegt wel wat verhaalspanning toe aan het toch al plakkerige roguelike-gevoel.
De gameplay staat hier centraal, en ik vind dat Plus veel diepgang biedt in elke ronde. StarVaders speelt als een kruising tussen Into the Breach en Space Invaders . In elk level word ik op een rastervormig speelbord geplaatst. Ik sta onderaan en verschillende ruimteschepen vallen van bovenaf naar beneden. Ze komen met elke beurt dichter bij de onderkant. Als ze de onderste drie rijen bereiken voordat ik ze kan vernietigen, voegen ze een streepje toe aan mijn doomsday-teller. Wanneer ik vijf doomsday-streepjes heb verzameld, is mijn ronde voorbij.
Om de schepen neer te halen voordat dat gebeurt, moet ik kaarten spelen. Mijn deck is verdeeld over aanvallen en beweging, die elk wat hitte kosten. In elke beurt moet ik bewegen en schieten om het speelveld te beheersen, rekening houdend met de unieke eigenschappen van elke alien. Misschien moet ik er een twee keer beschieten om eerst zijn schild te breken, of moet ik afrekenen met insecten die in één beurt twee keer zoveel vakjes bewegen. Een succesvolle ronde is een coördinatieproces waarbij ik ervoor moet zorgen dat ik geen enkele zet verspil. In die zin lijkt het erg op Into the Breach , waar je een schaakachtige benadering van gevechten hanteert.
Hoe meer ik speelde, hoe diepgaander deze truc werd. Net als bij spellen als Monster Train kan ik mijn deck versterken en negatieve effecten krijgen tussen rondes. Ik kan ook zo nu en dan kaarten upgraden, waardoor ik basiskaarten kan omzetten in basisgereedschap. Ik zou bijvoorbeeld mijn basisbeweging kunnen laten eindigen met een omhoogschot, of een snel schot een terugkerend statuseffect kunnen maken als ik een vijand dood. Het kost me wat tijd om de statuseffecten en hun betekenis te beheersen, maar als ik dat eenmaal onder de knie heb, worden mijn runs effectiever. Met de juiste kaarten kan ik met slechts een paar goed gespeelde kaarten een hele groep vijanden uitschakelen.
Er zit ook een flinke dosis slim risico in deze strategie. In elke beurt heb ik maar drie hittekaarten tot mijn beschikking. Zodra ik die limiet bereik, loop ik het risico op oververhitting. Dit betekent dat ik weliswaar nog een kaart zou kunnen spelen, maar dat die dan verbrandt en onbruikbaar wordt tot de volgende ronde. Ook het ontwijken van vijandelijke aanvallen brengt risico's met zich mee. In elke beurt zie ik rode gebieden die mijn vijanden zullen raken zodra mijn beurt voorbij is. Ik kan mijn bewegingskaarten gebruiken om mezelf in veiligheid te brengen, of ik kan de aanval bewust incasseren. Als ik dat doe, voeg ik een ongewenste kaart toe aan mijn deck, waar ik hitte-energie voor moet gebruiken om hem kwijt te raken als ik hem niet wil houden. Er zijn veel situaties waarin dit risico de moeite waard is, zolang ik mijn deck en de mogelijkheden ervan maar goed begrijp.
Ik sta nog maar aan het begin van mijn speelsessie, maar ik heb al een schat aan deckbouwstrategieën ontdekt om mee te experimenteren terwijl ik de risico's inschat. Sommige van mijn decks bestaan uit het bewust weggooien van kaarten om extra hitte te genereren. Andere decks bestaan uit het plaatsen van bommen op het speelbord en deze afvuren om ze te laten ontploffen. Er zijn talloze personages te ontgrendelen, verdeeld over drie klassen, elk met hun eigen unieke vaardigheden. Ik ontgrendel bovendien nieuwe kaarten telkens wanneer ik een level omhoog ga in het meta-progressiesysteem. Met genoeg moeilijkheidsgraden om te ontgrendelen en een verhaal om te ontdekken, weet ik zeker dat ik StarVaders dit jaar nog vaak zal spelen. Ik heb het gevoel dat ik bij elke speelsessie meer strategieën leer, waardoor het meer aanvoelt als een Space Invaders-spel dan een spel over buitenaardse wezens.
StarVaders is nu beschikbaar voor pc.
Reacties zijn gesloten.