Terwijl ik in een café op mijn beurt wachtte, pakte ik mijn telefoon om de vertrektijd van de volgende trein te checken. Ik tikte op Google Maps, maar het duurde erg lang voordat de kaart geladen was.
Toen het eindelijk geladen was, klikte ik op de zoekbalk, maar dit keer reageerde het toetsenbord niet.
Wat is er aan de hand? Dit zou geen probleem mogen zijn voor een vlaggenschiptelefoon uit 2022. Het is sneller dan een laptop. Die ik op de universiteit gebruikte.
Waarom heeft een eenvoudig toetsenbord daar dan moeite mee?
Wel, de techindustrie verkoopt ons een leugen. Ze zeggen dat telefoons verouderd raken. En daar zijn we het mee eens.
Maar de waarheid is dat mijn telefoon kreunt onder het gewicht van andermans incompetentie.
Batterijproblemen zijn niet altijd de oorzaak van trage telefoons.
Na drie of vier jaar eindigt de standaard telefooncontrole met de melding: "Uw batterij is defect." Na $80 te hebben betaald, krijgt u weliswaar een nieuwe batterij, maar de gebruikersinterface laat nog steeds te wensen over.
De oorspronkelijke fabrikanten en reparatiewerkplaatsen promoten dit verhaal. Dat klopt, maar er zit meer achter dan ze je vertellen.
Als de processor veel stroom verbruikt voor een zware taak – bijvoorbeeld het renderen van een complex 3D-spel – kan een oude batterij dat niet aan.
De spanning daalt wanneer de interne weerstand hoog is. Een hoge interne weerstand veroorzaakt een spanningsdaling.
Om spanningsdalingen te voorkomen, verlaagt het besturingssysteem de kloksnelheid van de CPU.
Maar het openen van een gewone app belast de processor nauwelijks. De reden waarom kleinere apps haperen, zelfs met een volle batterij, is een ander, minder zichtbaar maar zeer reëel probleem.
Ontwikkelaars blijven de applicaties die we dagelijks gebruiken overoptimaliseren, waardoor ze zwaarder en meer resource-intensief worden, als gevolg van slecht uitgevoerde optimalisatie.
Geloof je me niet? Zet je vlaggenschiptelefoon uit 2022 terug naar de fabrieksinstellingen. Hij zal weer responsief aanvoelen totdat je de nieuwste versies van je dagelijkse apps opnieuw installeert.
Je telefoon kan de technologische ontwikkelingen niet bijbenen, maar dat ligt niet aan de hardware.
Weet je nog, 2020? De Uber-app opende een kaart en had een simpele "Waarheen?"-knop. Het was een tool die één ding goed deed. Nu is het een gigantische app.
Met Uber kan ik bij honderden supermarkten boodschappen doen zonder de app te verlaten. De app verzorgt ook maaltijdbezorging, autoverhuur en een compleet ecosysteem aan advertenties.
Bankapps hebben dezelfde ontwikkeling doorgemaakt. Mijn Chase Mobile-app toonde me eerst mijn saldo en recente transacties. Nu heeft de app een volledig reisportaal waar ik vluchten en hotels kan boeken.
Deze applicaties zijn steeds uitgebreider geworden, waardoor het resourcegebruik is toegenomen en er problemen zijn ontstaan met caching en opslag.
Maar ik heb nog nooit een reisbureau via mijn bank-app besteld of een supermarkt via een taxi-app. En toch is het zover gekomen.
Als een spel zoals Genshin Impact de boosdoener is, verwijder ik het. Maar Google Maps is essentieel. Bankieren en taxidiensten gebruik ik via apps om rekeningen te betalen en me door de stad te verplaatsen.
Kunstmatige intelligentie is wederom een grote belasting voor de beschikbare middelen.In 2025 had elke grote update van de app een sprankelend icoontje. De Notities-app was niet langer alleen een hulpmiddel voor het maken van notities; achtergrondprocessen werkten onvermoeibaar om de inhoud samen te vatten of te herschrijven.
Mijn toetsenbord is ingeschakeld. Lokaal Groot Taalmodel (LLM)In afwachting van de volgende drie zinnen, raakte mijn telefoon overbelast door de vele programma's die erop draaiden.
Lichtgewicht apps zijn al lang vergeten en bestaan niet meer, omdat ze niet passen in het moderne systeem van mega-apps voor het genereren van inkomsten.
De wet van Wirth: Lui programmeren verspilt alle rekenkracht van je toptelefoon.
Ik weet niet of je ooit van Niklaus Wirth hebt gehoord, maar hij is een legendarische computerwetenschapper en het brein achter... Wirths wet.
Volgens de wet van Wirth vertraagt software sneller dan de hardwareprestaties verbeteren. Dat is in zekere zin het tegenovergestelde van de wet van Moore.
Terwijl Qualcomm en Samsung Plus-transistoren in 4nm-, 3nm- en mogelijk binnenkort 2nm-chips stopten, bleven ontwikkelaars code schrijven die al die extra energie verspilde.
Ontwikkelaars houden zelden rekening met oudere modellen. De tests vinden plaats op de nieuwste Galaxy- of iPhone-telefoons, die ontworpen zijn voor maximale prestaties. Met 16 GB RAM en tientallen CPU-cores is er weinig stimulans om efficiënte code te schrijven.
Programmeren betekende vroeger rechtstreeks met het apparaat communiceren. Tegenwoordig draait het om talloze lagen bibliotheken en frameworks. Een enkele functie laadt een enorme bibliotheek, waardoor je telefoon vol raakt met megabytes aan nutteloze code.
Het is alsof je een pick-up truck vollaadt om pizza's te bezorgen, omdat je niet eens de moeite neemt om een scooter te regelen.
Doordat steeds meer apps de mentaliteit hanteren dat "hardware goedkoop is, ontwikkeltijd duur", is 8 GB RAM-geheugen verdwenen voordat je het weet.
Zullen geheugentekorten in 2026 het tijdperk van lichtgewicht apps doen herleven?
Mijn oude telefoon ziet er nog perfect uit. Maar digitaal gezien is hij al verouderd.
Dit jaar heeft ons echter verrast met een onverwachte wending. De vraag vanuit het bedrijfsleven naar generatieve AI verbruikt de chips die voorheen in onze telefoons werden gebruikt.
Analisten verwachten nu Android-telefoons in 2026 zullen zonder upgrade van het RAM-geheugen worden geleverd of duurder worden.
Als we deze afname in RAM-geheugen zien, zullen ontwikkelaars wellicht twee keer nadenken voordat ze complexe code schrijven.
Ontwikkelaars zien wellicht weer waarde in een Lite-app. Geef ons gewoon Google Maps om onze locatie en route te bepalen. We hebben geen augmented reality-overlays nodig.
Reacties zijn gesloten.