Bedrijfsbanen verdwijnen niet, ze evolueren.

De paniek rondom het 'verdwijnen van banen in het bedrijfsleven' is niets nieuws. We hebben dit al eerder meegemaakt, en de meeste werknemers hebben het overleefd. Dit is wat de geschiedenis ons werkelijk leert.

De meeste mensen streven er niet naar om hun eigen bedrijf in de marge op te bouwen; ze proberen gewoon iets groots te bereiken en gaan dan naar huis. Deze persoon is niet achterlijk of naïef; integendeel, hij of zij vertegenwoordigt de meerderheid.

Maar dat kom je niet te weten door wat je online leest. De volgende dag verschijnt er weer een nieuw bericht waarin wordt beweerd dat de traditionele kantoorbaan dood is. Kunstmatige intelligentie komt je baan vervangen. Bouw een uitgebreid carrièreportfolio op. Creëer een persoonlijk merk. Diversificeer je inkomstenbronnen, anders raak je achterop. Het is allemaal loze raad, en voor de meeste mensen die gewoon hun werk goed willen doen en zich daaraan willen houden, is niets ervan van toepassing op het leven dat ze leiden of willen leiden.

Ik wil het niet eens zijn met deze zienswijze.

Het is niet omdat de bezorgdheid ongegrond is, noch omdat we kunstmatige intelligentie zouden moeten negeren, maar omdat het verhaal dat verteld wordt niet geloofwaardig lijkt. Het brengt daadwerkelijk schade toe aan echte mensen, puur voor zichtbaarheid en clicks.

Een heel kleine maar zeer luidruchtige groep blijft maar praten over de "ineenstorting van het bedrijfsleven". De rest van de beroepsbevolking gaat naar hun werk, doet hun taken en gaat naar huis. Zij hebben geen Substack-nieuwsbrief hierover. 😊 En ze bouwen ook niet aan een persoonlijk merk. Het heersende verhaal over deze carrièrefase vertelt hen vrijwel niets meer dan: begin met het gebruiken van AI, en geef het niet alleen commando's, gebruik het op een dieper niveau, anders is je toekomst verpest.

Dit hebben we al eerder meegemaakt. Laten we het erover hebben.

Eerder dit jaar plaatste ik dit op Substack:

Zoals de eerste zin al duidelijk maakt, verwachtte ik veel tegenstand omdat ik dit idee naar voren bracht, vooral op een platform dat er juist op gericht is een ruimte te bieden waar makers "op hun eigen manier kunnen doen wat ze willen".

Maar ik kreeg weinig bezwaren. Sterker nog, ik kreeg er geen. Misschien speelde het mee dat ik nog aan het begin van mijn carrière stond, aangezien mijn berichten nog geen duizenden mensen hadden bereikt. Of misschien zijn de meeste mensen het wel met me eens, ook al is dit het verhaal dat we horen in de meest populaire publicaties en grote media.

We hebben dit de afgelopen 25 jaar al meer dan eens meegemaakt.

De bewering dat werken in het bedrijfsleven aan het verdwijnen is, is niets nieuws. We vergeten alleen steeds dat we dit al eerder hebben meegemaakt.

1993: IBM had in zijn hele 80-jarige bestaan ​​nog nooit een werknemer ontslagen. De bedrijfscultuur van IBM werd vaak omschreven als "van wieg tot graf", met de belofte dat er nooit ontslagen zouden vallen. Het bedrijf stond bekend om de genereuze zorg voor zijn werknemers. Maar in 1993 schrapte het bedrijf, vanwege dalende inkomsten, 60 banen in één jaar tijd. Dit was destijds de grootste massaontslaggolf in de Amerikaanse geschiedenis en het had een enorme impact op werknemers in het bedrijfsleven. Krantenkoppen beschreven het als het einde van het maatschappelijk contract binnen het bedrijfsleven en zakenjournalisten verklaarden dat het tijdperk van baanzekerheid voorbij was.

In 1994 schreef John Hoerr over de ondergang van IBM in een artikel getiteld "System Crash" :

Als dit bolwerk, dat symbool staat voor levenslange werkgelegenheid, gedwongen is duizenden werknemers te ontslaan, is er dan nog hoop op baanzekerheid? Wat houdt de hightech toekomst in petto voor werknemers die mogelijk van het ene 'virtuele bedrijf' naar het andere overstappen? En als ze geen baanzekerheid kunnen krijgen, kunnen ze dan in ieder geval baanzekerheid verkrijgen?

Klinkt dit bekend? IBM heeft het overleefd. En binnen een paar jaar was de arbeidsmarkt alweer een nieuwe fase ingegaan.

2001: De ineenstorting van de internetbedrijven veegde van de ene op de andere dag honderdduizenden banen in de techsector weg. We hoorden steeds hetzelfde verhaal: het bedrijfsleven was ingestort; de toekomst lag bij freelancers. Sommigen namen dit advies ter harte en het werkte voor hen. Maar het grootste deel van de beroepsbevolking keerde direct terug naar een traditionele baan, omdat die stabieler was.

Deze schrijver beschrijft hoe mensen zich voelden tijdens de ineenstorting van internetbedrijven:

De moeilijke tijden zijn aangebroken. Ik heb drie ontslagen overleefd. Ik weet niet of ik ten onder ga of gewoon onoverwinnelijk ben, maar ik heb al mijn vrienden één voor één zien worden ontslagen. Ze beweren misschien optimistisch te zijn ("Ondanks de vertraging is de arbeidsmarkt nog steeds even sterk"), maar al deze onzekerheid begint hun levensstijl te beïnvloeden. En die van mij ook.

Mijn vrienden en ik beschouwen het tegenwoordig als een gegeven: internetbedrijven bezuinigen, en ieder van ons zou op elk moment overbodig kunnen worden.

Klinkt dit bekend? We horen deze opmerkingen dagelijks.

2008: De Grote Recessie. De werkloosheid bereikte een piek van 10%. Meer dan 8 miljoen banen verdwenen. Er werd openlijk gesproken over structurele werkloosheid en hoe die verloren banen voorgoed verdwenen waren. Ik werkte destijds bij Myspace en ik herinner me dat ik op een dag in september door New York liep en een stroom medewerkers van Lehman Brothers hun kantoor zag verlaten.

In 2018 lag het aantal banen buiten de landbouwsector 9.2 miljoen hoger dan aan het begin van de recessie.

Het meest prominente artikel dat die periode weerspiegelde, gepubliceerd in het tijdschrift The Atlantic in 2010, vatte de wanhoop samen die mensen voelden:

De Grote Recessie is dan wel voorbij, maar dit tijdperk van hoge werkloosheid is mogelijk nog maar net begonnen. Voordat het eindigt, zal het waarschijnlijk het leven en het karakter van een generatie jonge mannen veranderen. Het zal een onuitwisbare indruk achterlaten op veel mannen uit de arbeidersklasse. Het kan het huwelijk als institutie in veel samenlevingen ondermijnen. Het is misschien al begonnen en heeft veel achterstandswijken in een wanhoop gestort die we in decennia niet meer hebben gezien. Uiteindelijk zal het waarschijnlijk onze politiek, cultuur en de structuur van onze samenleving nog jarenlang vervormen.

De banen keerden terug. De economie herstelde zich en de meeste catastrofale voorspellingen kwamen niet volledig uit.

In dertig jaar tijd werd de traditionele baan in het bedrijfsleven drie keer doodverklaard. En alle drie de keren keerde hij terug.

2026: En hier zijn we nu.

En nu, in 2026, hebben Matt Schumers artikel "Something Big Is Happening" en Citrini's Substack-nieuwsbrief "2028 Global Intelligence Crisis" bij veel mensen grote onrust veroorzaakt.

Uit het artikel "Er staat iets groots te gebeuren ":

Ik denk dat het eerlijke antwoord is dat er op de middellange termijn niets op een computer gedaan kan worden dat veilig is. Als je werk schermgebaseerd is – als de kern van je werk bestaat uit lezen, schrijven, analyseren, beslissingen nemen en communiceren via een toetsenbord – dan zal kunstmatige intelligentie grote delen daarvan gaan vervangen. En dat is niet "ooit". Het is er al.

Ik zal eerlijk zijn: ik denk dat de AI-revolutie belangrijker is dan de drie voorgaande revoluties die ik zojuist beschreef. De aard van het werk zal de komende tien jaar inderdaad veranderen, en iedereen die iets anders beweert, verkoopt je een vals gevoel van veiligheid. Deze revolutie mag niet blindelings genegeerd worden. Maar het artikel van Schumer is niet evenwichtig.

Eric Markowitz, onderzoeksdirecteur bij Nightview Capital, reageerde met een schitterend artikel:

Elke generatie heeft een variant van dit moment meegemaakt.

De drukpers zou de kerk vernietigen. De stoomtrein zou het menselijk lichaam vernietigen. Elektriciteit zou de slaap vernietigen. De lopende band zou het vakmanschap vernietigen. Het internet zou de waarheid vernietigen. En elke keer stond dezelfde vraag centraal in de paniek, ook al sprak niemand die hardop uit: Zijn wij onze werktuigen, of zijn wij iets groters?

Dit gaat over onze relatie met gereedschap. En dat is altijd al zo geweest. Gereedschap is buitengewoon. Het vergroot onze mogelijkheden, onze toegang tot informatie en onze bouwmogelijkheden. Maar op een gegeven moment zijn we gaan verwarren wat een gereedschap kán doen met wat een gereedschap zou moeten doen.

Maar er is iets waar ik steeds op terugkom: we hebben geen enkel moment in ons leven geleefd zonder een zekere mate van onzekerheid. Onzekerheid is de enige zekerheid in het leven; het is een voorwaarde om te leven. Professionele onzekerheid, onzekerheid over de gezondheid, economische onzekerheid – we hebben er voortdurend mee te maken. De vraag is niet of de toekomst onzeker is of niet. De vraag is: hebben we een manier om erover na te denken die ons niet verlamt?

Wat doet de constante stroom van verwachtingen nu eigenlijk met gewone mensen?

Bedenk eens wat het betekent om elke dag naar je werk te gaan, goed te presteren, thuis te komen bij je gezin en dan je telefoon te openen en te ontdekken dat je je leven verkeerd hebt geleefd. Je ogenschijnlijk verstandige keuze tussen een vast salaris en een pitch voor investeerders is op de een of andere manier een bewijs geworden van een gebrek aan verbeeldingskracht. De roman "Corporates Are Dead" doet niet alleen voorspellingen; het geeft iedereen die een stabiele baan wil het gevoel dat ze iets missen, alsof hun voorkeur om geen ondernemer te worden een karakterfout is.

Het is niet per se slecht. Werken voor een bedrijf is geen belemmering voor ambitie; sterker nog, het maakt ambitie vaak juist mogelijk. Werken voor een bedrijf is altijd een plek geweest waar je je kunt concentreren op het leveren van uitstekend werk en het opbouwen van een carrière die in waarde toeneemt. En als je dieper graaft en verder kijkt dan de frustraties die vaak gepaard gaan met werken voor een bedrijf – frustraties die ondernemers ook ervaren, zij het op een andere manier – zul je ontdekken dat we eigenlijk van werken houden. Werk geeft ons een gevoel van verbondenheid, structuur en orde in onze dagen en een gevoel van trots op onze competentie en prestaties. Werk houdt ons met beide benen op de grond. En ik weet dit uit eigen ervaring en van de vele mensen met wie ik heb gesproken die hetzelfde gevoel hebben geuit.

Het verhaal dat we allemaal horen, is bedacht door en voor een specifiek type persoon: iemand die al over de nodige middelen beschikt, bereid is risico's te nemen en een vangnet heeft voor het geval zijn of haar onderneming mislukt. Sociale media versterken deze verhalen omdat ambitie goed aanslaat. De minder glamoureuze realiteit van een stabiele baan krijgt niet dezelfde aandacht. Maar de meeste mensen kunnen zich de luxe van instabiliteit niet veroorloven, en velen willen dat ook niet.

Hierin schuilt de paradox: het meeste loopbaanadvies wordt tegenwoordig geschreven door mensen die het bedrijfsleven hebben verlaten. Dit betekent dat het weinig tot geen bruikbare inzichten biedt voor degenen die zijn gebleven en de logische, zelfs verstandige, beslissing hebben genomen om door te gaan.

Wat gebeurt er nu eigenlijk echt?

Het contract tussen werkgever en werknemer wordt opnieuw onderhandeld. Alweer. Het is zeker vervelend, maar het is niets nieuws.

De oude afspraak, gebaseerd op aanwezigheid op het werk en loyaliteit, viel in de jaren zeventig en tachtig uiteen toen aandeelhouders centraal kwamen te staan.

In 1970 luidde Milton Friedman het tijdperk van aandeelhoudersprioriteit in met een beroemd artikel in The New York Times getiteld "Een Friedman-doctrine: de maatschappelijke verantwoordelijkheid van bedrijven is het vergroten van hun winst".

Wat het oorspronkelijke contract verving, was een impliciete afspraak: we kunnen je geen baan voor altijd beloven, maar we zullen in je investeren, je eerlijk behandelen en je werk geven dat de moeite waard is. Deze overeenkomst wordt nu heronderhandeld, gedreven door de opkomst van kunstmatige intelligentie, thuiswerken en generatieverschillen in wat werknemers daadwerkelijk van hun carrière verwachten.

Deze heronderhandeling zal chaotisch verlopen en de meeste bedrijven zullen er waarschijnlijk slecht mee omgaan. Ze zullen meer eisen en minder bieden, waarbij ze angst en onzekerheid als managementinstrumenten gebruiken. Dit is een realiteit en het is belangrijk om hier rekening mee te houden. Maar een slechte heronderhandeling van een contract betekent niet dat het contract zelf waardeloos is. De echte vraag is niet: "Moet ik stoppen met werken voor deze bedrijven?", maar eerder: "Wat zijn de nieuwe voorwaarden van dit contract en kan ik ermee leven?"

Dit is wat ik geloof.

Banen in bedrijven verdwijnen niet. Ze veranderen op dezelfde manier als altijd, op manieren die ronduit verwarrend zijn en echte aanpassing vereisen. En degenen die deze fase goed zullen doorstaan, zullen niet per se degenen zijn die het traditionele pad hebben verlaten. Het zullen eerder degenen zijn die het nieuwe contract voldoende begrijpen om te kunnen bepalen of het bij hen past.

Het kan betekenen dat je blijft. Het kan betekenen dat je vertrekt. Het kan betekenen dat je onderhandelt over iets anders. Geen van deze opties maakt je naïef of wereldvreemd.

Als je iemand bent die betekenis vindt in je werk, trots bent op je vaardigheden en de zekerheid wilt om op dat niveau te blijven presteren, dan is dat helemaal niet erg. Het is volkomen normaal om van je baan bij een bedrijf te houden. Ik weet dat je het niet van mij hoeft te horen, maar niemand anders hoeft het.

Een opmerkelijk boek of idee

Isabel Berwick, journalist en auteur voor de Financial Times en schrijfster van de nieuwsbrief Working It , was onlangs te gast in de podcast Learning Rewired en sprak over aanpassingsvermogen en kunstmatige intelligentie. Het is een fascinerend gesprek over de toekomst van werk, de impact van AI en hoe het gebruik ervan in het wervingsproces bijdraagt ​​aan de huidige krappe arbeidsmarkt, met name aan aspecten die de situatie nog lastiger hebben gemaakt.

Ik vond deze discussie erg evenwichtig en doordacht, en ik denk er nog steeds vaak aan terug.